SigPhiSigPhi

Sobre el mejor tipo de oradores

Cicerón

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~1900 palabras · 9 pasajes
Cita esta obra
  • APACicerón. (n.d.). De optimo genere oratorum [Sobre el mejor tipo de oradores]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/de-optimo-genere-oratorum
  • MLACicerón. De optimo genere oratorum [Sobre el mejor tipo de oradores]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/cicero/de-optimo-genere-oratorum.
  • ChicagoCicerón. De optimo genere oratorum [Sobre el mejor tipo de oradores]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/de-optimo-genere-oratorum.

Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.

De qué trata

El prólogo a una traducción de dos discursos griegos que se ha perdido. Cicerón expone cómo sería el mejor orador y, de paso, cómo hay que traducir.

Contexto e historia

El pasaje donde dice que no tradujo palabra por palabra sino que conservó la fuerza y el sentido es uno de los textos fundacionales de la teoría occidental de la traducción: Jerónimo lo cita para justificar cómo vertió la Biblia, y de ahí baja toda la discusión posterior entre traducir a la letra o al sentido.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
Haec autem dixi brevius quidem quam res petebat, sed ad id quod agimus non fuit dicendum pluribus; unum enim cum sit genus, id quale sit quaerimus. Est autem tale quale floruit Athenis; ex quo Atticorum oratorum ipsa vis ignota est, nota gloria. Nam alterum multi viderunt, vitiosi nihil apud eos esse, alterum pauci, laudabilia esse multa. Est enim vitiosum in sententia si quid absurdum aut alienum aut non acutum aut subinsulsum est; in verbis si inquinatum, si abiectum, si non aptum, si durum, si longe petitum. Haec vitaverunt fere omnes qui aut Attici numerantur aut dicunt Attice. Sed qui eatenus valuerunt, sani et sicci dumtaxat habeantur, sed ita ut palaestritae; spatiari in xysto ut liceat, non ab Olympiis coronam petant. Qui, cum careant omni vitio, non sunt contenti quasi bona valetudine, sed viris, lacertos, sanguinem quaerunt, quandam etiam suavitatem coloris, eos imitemur si possumus; si minus, illos potius qui incorrupta sanitate sunt, quod est proprium Atticorum, quam eos quorum vitiosa abundantia est, qualis Asia multos tulit. Quod cum faciemus—si modo id ipsum assequemur; est enim permagnum—imitemur, si potuerimus, Lysiam et eius quidem tenuitatem potissimum; est enim multis locis grandior, sed quia et privatas ille plerasque et eas ipsas aliis et parvarum rerum causulas scripsit, videtur esse ieiunior, cum se ipse consulto ad minutarum causarum genera limaverit. IV IV Quod qui ita faciet, ut, si cupiat uberior esse, non possit, habeatur sane orator, sed de minoribus; magno autem oratori etiam illo modo saepe dicendum est in tali genere causarum. Ita fit ut Demosthenes certe possit summisse dicere, elate Lysias fortasse non possit. Sed si eodem modo putant exercitu in foro et in omnibus templis, quae circum forum sunt, collocato dici pro Milone decuisse, ut si de re privata ad unum iudicem diceremus, vim eloquentiae sua facultate, non rei natura metiuntur.

Lee la obra completa →

← Volver a Cicerón