SigPhiSigPhi

Laelius de amicitia

Cicerón

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Texto limpio
Extensión:
~11.400 palabras · 54 pasajes
Cita esta obra
  • APACicerón. (n.d.). Laelius de amicitia. SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/laelius-de-amicitia
  • MLACicerón. "Laelius de amicitia." SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/cicero/laelius-de-amicitia.
  • ChicagoCicerón. Laelius de amicitia. SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/laelius-de-amicitia.

De qué trata

El original latino del diálogo de Cicerón sobre la amistad, escrito en el 44 a. C. y puesto en boca de Lelio.

Contexto e historia

Lelio habla pocos días después de la muerte de Escipión Emiliano, el amigo de toda la vida, y el diálogo sale de esa pérdida: qué era aquello que se ha acabado. La respuesta es que la amistad sólo puede darse entre hombres buenos, que nace de la virtud y no del provecho, y que la piedra de toque es ésta: no pedir al amigo nada deshonesto, ni hacerlo si te lo pide. Escrito el mismo año terrible que el «De senectute» y dedicado también a Ático —el amigo de Cicerón, lo cual no es casualidad—, es el texto sobre la amistad más leído de la literatura antigua: Agustín tomó de él la definición, y Montaigne discute con él cuando escribe sobre La Boétie. Corto, claro, y escrito por alguien que en ese momento ya había perdido a casi todos los amigos que salen en él.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
Q. Mucius augur multa narrare de C. Laelio socero suo memoriter et iucunde solebat nec dubitare illum in omni sermone appellare sapientem; ego autem a patre ita eram deductus ad Scaevolam sumpta virili toga, ut, quoad possem et liceret, a senis latere numquam discederem; itaque multa ab eo prudenter disputata, multa etiam breviter et commode dicta memoriae mandabam fierique studebam eius prudentia doctior. Quo mortuo me ad pontificem Scaevolam contuli, quem unum nostrae civitatis et ingenio et iustitia praestantissimum audeo dicere. Sed de hoc alias; nunc redeo ad augurem. Cum saepe multa, tum memini domi in hemicyclio sedentem, ut solebat, cum et ego essem una et pauci admodum familiares, in eum sermonem illum incidere qui tum forte multis erat in ore. Meministi enim profecto, Attice, et eo magis, quod P. Sulpicio utebare multum, cum is tribunus plebis capitali odio a Q. Pompeio, qui tum erat consul, dissideret, quocum coniunctissime et amantissime vixerat, quanta esset hominum vel admiratio vel querella. Itaque tum Scaevola cum in eam ipsam mentionem incidisset, exposuit nobis sermonem Laeli de amicitia habitum ab illo secum et cum altero genero, C. Fannio Marci filio, paucis diebus post mortem Africani. Eius disputationis sententias memoriae mandavi, quas hoc libro exposui arbitratu meo; quasi enim ipsos induxi loquentes, ne 'inquam' et 'inquit' saepius interponeretur, atque ut tamquam a praesentibus coram haberi sermo videretur. Cum enim saepe mecum ageres ut de amicitia scriberem aliquid, digna mihi res cum omnium cognitione tum nostra familiaritate visa est. Itaque feci non invitus ut prodessem multis rogatu tuo. Sed ut in Catone Maiore, qui est scriptus ad te de senectute, Catonem induxi senem disputantem, quia nulla videbatur aptior persona quae de illa aetate loqueretur quam eius qui et diutissime senex fuisset et in ipsa senectute praeter ceteros floruisset, sic cum accepissemus a patribus maxime memorabilem C. Laeli et P.…

Lee la obra completa →

← Volver a Cicerón