Orator ad Brutum
- Idioma:
- latín
- Estado:
- Obra completa
- Autoría:
- Escrita por el autor
- Estado del texto:
- Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
- Extensión:
- ~32.200 palabras · 153 pasajes
Cita esta obra
- APACicerón. (n.d.). Orator [Orator ad Brutum]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/orator
- MLACicerón. Orator [Orator ad Brutum]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/cicero/orator.
- ChicagoCicerón. Orator [Orator ad Brutum]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/orator.
Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.
De qué trata
El original latino del «Orator», del 46 a. C.: el retrato del orador perfecto, que Cicerón admite que no ha existido nunca.
Contexto e historia
Bruto le había preguntado cuál es el mejor estilo, y Cicerón responde dibujando un ideal: el orador completo es el que domina los tres estilos —el sencillo para probar, el medio para deleitar, el grande para conmover— y sabe cuándo toca cada uno. Eso es a la vez una teoría y una defensa propia: los aticistas jóvenes acusaban a Cicerón de hinchado, y el libro es su respuesta, que la austeridad no es la única virtud y que quien sólo sabe hablar bajo no es puro, sino incompleto. La parte final, sobre el ritmo de la prosa, es la discusión más detallada que la antigüedad nos ha dejado sobre cómo suena una frase. Con el «Brutus» del mismo año forma un díptico, y en el Renacimiento fue libro de cabecera: la disputa sobre el ciceronianismo es en buena parte una disputa sobre este texto.
Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.
Videmus enim fuisse quosdam qui idem ornate et graviter, idem versute et subtiliter dicerent. Atque utinam in Latinis talis oratoris simulacrum reperire possemus! Esset egregium non quaerere externa, domesticis esse contentos. Sed ego idem, qui in illo sermone nostro qui est eitus in Bruto multum tribuerim Latinis, vel ut hortarer alios vel quod amarem meos, recordor longe omnibus unum me anteferre Demosthenem, quem velim accommodare ad eam quam sentiam eloquentiam, non ad eam quam in aliquo ipse cognoverim. Hoc nec gravior exstitit quisquam nec callidior nec temperatior. Itaque nobis monendi sunt ei quorum sermo imperitus increbruit, qui aut dici se desiderant Atticos aut ipsi Attice volunt dicere, ut mirentur hunc maxime, quo ne Athenas quidem ipsas magis credo fuisse Atticas; quid enim sit Atticum discant eloquentiamque ipsius viribus, non imbecillitate sua metiantur. Nunc enim tantum quisque laudat quantum se posse sperat imitari. Sed tamen eos studio optimo iudicio minus firmo praeditos docere quae sit propria laus Atticorum non alienum puto. VIII. Semper oratorum eloquentiae moderatrix fuit auditorum prudentia. Omnes enim qui probari volunt voluntatem eorum qui audiunt intuentur ad eamque et ad eorum arbitrium et nutum totos se fingunt et accommodant. Itaque Caria et Phrygia et Mysia, quod minime politae minimeque elegantes sunt, asciverunt aptum suis auribus opimum quoddam et tamquam adipatae dictionis genus, quod eorum vicini non ita lato interiecto mari Rhodii numquam probaverunt [Graecia autem multo minus], Athenienses vero funditus repudiaverunt; quorum semper fuit prudens sincerumque iudicium, nihil ut possent nisi incorruptum audire et elegans. Eorum religioni cum serviret orator, nullum verbum insolens, nullum odiosum ponere audebat.…