Paradoxa Stoicorum
- Idioma:
- latín
- Estado:
- Obra completa
- Autoría:
- Escrita por el autor
- Estado del texto:
- Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
- Extensión:
- ~6740 palabras · 32 pasajes
Cita esta obra
- APACicerón. (n.d.). Paradoxa Stoicorum. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/paradoxa-stoicorum
- MLACicerón. Paradoxa Stoicorum. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/cicero/paradoxa-stoicorum.
- ChicagoCicerón. Paradoxa Stoicorum. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/paradoxa-stoicorum.
Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.
De qué trata
El original latino del opúsculo del 46 a. C. en que Cicerón defiende seis tesis estoicas que parecen increíbles.
Contexto e historia
Las seis paradojas son las que los propios estoicos llamaban así: que sólo lo honesto es bueno; que la virtud basta para ser feliz; que todas las culpas son iguales; que todo insensato está loco; que sólo el sabio es libre; y que sólo el sabio es rico. Cicerón no hace ahí filosofía de escuela sino un ejercicio declarado: probar si esas tesis, que la Estoa demostraba con lógica seca, pueden defenderse con la elocuencia del foro, ante gente normal y con ejemplos romanos. Lo dedica a Bruto y lo presenta él mismo como un juego serio. Es el texto más corto del Cicerón filosófico y una puerta lateral espléndida al estoicismo: se ve qué afirmaba la escuela cuando aún había que convencer a alguien que no fuera discípulo.
Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.
Laudetur vero hic imperator aut etiam appelletur aut hoc nomine dignus putetur! Quo modo aut cui tandem hic libero imperabit, qui non potest cupiditatibus suis imperare? Refrenet primum libidines, spernat voluptates, iracundiam teneat, coerceat avaritiam, ceteras animi labes repellat, tum incipiat aliis imperare, cum ipse improbissimis dominis, dedecori ac turpitudini, parere desierit; dum quidem his oboediet, non modo imperator, sed liber habendus omnino non erit. Praeclare enim est hoc usurpatum a doctissimis (quorum ego auctoritate non uterer, si mihi apud aliquos agrestes haec habenda esset oratio; cum vero apud prudentissimos loquar, quibus haec inaudita non sint, cur ego simulem me, si quid in his studiis operae posuerim, perdidisse?) dictum est igitur ab eruditissimis viris nisi sapientem liberum esse neminem. Quid est enim libertas? Potestas vivendi, ut velis. Quis igitur vivit, ut volt, nisi qui recte vivit? qui gaudet officio, cui vivendi via considerata atque provisa est, qui ne legibus quidem propter metum paret, sed eas sequitur et colit, quia id salutare esse maxime iudicat, qui nihil dicit, nihil facit, nihil cogitat denique nisi libenter ac libere, cuius omnia consilia resque omnes, quas gerit, ab ipso proficiscuntur eodemque referuntur, nec est ulla res, quae plus apud eum polleat quam ipsius voluntas atque iudicium; cui quidem etiam, quae vim habere maximam dicitur, Fortuna ipsa cedit, si, ut sapiens poeta dixit, 'suis ea cuique fingitur moribus.' Soli igitur hoc contingit sapienti, ut nihil faciat invitus, nihil dolens, nihil coactus. Quod etsi ita esse pluribus verbis disserendum est, illud tamen et breve et confitendum est, nisi qui ita sit adfectus, esse liberum neminem. Igitur omnes improbi servi. Nec hoc tam re est quam dictu inopinatum atque mirabile.…