SigPhiSigPhi

Pro Aulo Cluentio Habito

Cicerón

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~34.500 palabras · 164 pasajes
Cita esta obra
  • APACicerón. (n.d.). Pro Aulo Cluentio Habito. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/pro-aulo-cluentio-habito
  • MLACicerón. Pro Aulo Cluentio Habito. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/cicero/pro-aulo-cluentio-habito.
  • ChicagoCicerón. Pro Aulo Cluentio Habito. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/pro-aulo-cluentio-habito.

Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.

De qué trata

Una defensa en un caso de envenenamiento dentro de una familia de provincias, con una trama de herencias, incesto y jurados comprados que dura ocho años.

Contexto e historia

Es el discurso más largo de Cicerón y el que más enseña sobre cómo funcionaba de verdad la justicia romana. Él mismo admitió después que en aquel caso había echado polvo en los ojos del jurado — una frase que los retóricos citan desde entonces como confesión de lo que hace un abogado.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
sceleri Oppianici vendidit. Nihil posse iam ad hanc improbitatem addi videtur: attendite exitum. Quae mulier obtestatione viri decem illis mensibus ne domum quidem ullam nisi socrus suae nosse debuit haec quinto mense post viri mortem ipsi Oppianico nupsit. Quae nuptiae non diuturnae fuerunt; erant enim non matrimonii dignitate, sed sceleris societate coniunctae. Quid? illa caedes Asuvi Larinatis, adulescentis pecuniosi, quam clara tum recenti re fuit, quam omnium sermone celebrata! Fuit Avillius quidam Larino perdita nequitia et summa egestate, arte quadam praeditus ad libidines adulescentulorum excitandas accommodata: qui ut se blanditiis et adsentationibus in Asuvi consuetudinem penitus immersit, Oppianicus continuo sperare coepit hoc se Avillio tanquam aliqua machina admota capere Asuvi adulescentiam et fortunas eius patrias expugnare posse. Ratio excogitata Larini est, res translata Romam; inire enim consilium facilius in solitudine, perficere rem eius modi commodius in turba posse arbitrati sunt. Asuvius cum Avillio Romam est profectus: hos vestigiis Oppianicus consecutus est. Iam ut Romae vixerint, quibus conviviis, quibus flagitiis, quantis et quam profusis sumptibus, non modo conscio sed etiam conviva et adiutore Oppianico, longum est dicere mihi, praesertim ad alia properanti: exitum huius adsimulatae familiaritatis cognoscite. Cum esset adulescens apud mulierculam quandam, atque ubi pernoctarat ibi diem posterum commoraretur, Avillius, ut erat constitutum, simulat se aegrotare et testamentum facere velle. Oppianicus obsignatores ad eum, qui neque Asuvium neque Avillium nossent, adducit et illum Asuvium appellat. Ipse testamento Asuvi nomine obsignato discedit: Avillius ilico convalescit: Asuvius autem brevi illo tempore, quasi in hortulos iret, in harenarias quasdam extra portam Esquilinam perductus occiditur. Qui cum unum

Lee la obra completa →

← Volver a Cicerón