SigPhiSigPhi

De la naturaleza de las cosas (la)

Lucrecio

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~60.800 palabras · 289 pasajes
Cita esta obra
  • APALucrecio. (n.d.). De Rerum Natura LA [De la naturaleza de las cosas (la)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/lucretius/de-rerum-natura-la
  • MLALucrecio. De Rerum Natura LA [De la naturaleza de las cosas (la)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/lucretius/de-rerum-natura-la.
  • ChicagoLucrecio. De Rerum Natura LA [De la naturaleza de las cosas (la)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/lucretius/de-rerum-natura-la.

Referencia de la edición reproducida. SigPhi es la reproducción digital. Se incluyen año, editorial y traductor cuando constan; «n.d.» indica que no consta el año.

De qué trata

De rerum natura en LATÍN: el original.

Contexto e historia

Seis libros en hexámetros que exponen el atomismo de Epicuro para librar al lector del miedo a los dioses y a la muerte. Es a la vez uno de los grandes poemas latinos y el texto que llevó la física atómica hasta el Renacimiento, cuando Poggio Bracciolini encontró una copia en un monasterio en 1417. Texto en LATÍN: el original, y lo que hay que citar.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Extracto de la edición disponible
Principio venti vis verberat incita corpus ingentisque ruit navis et nubila differt, inter dum rapido percurrens turbine campos arboribus magnis sternit montisque supremos silvifragis vexat flabris: ita perfurit acri cum fremitu saevitque minaci murmure pontus. sunt igitur venti ni mirum corpora caeca, quae mare, quae terras, quae denique nubila caeli verrunt ac subito vexantia turbine raptant, nec ratione fluunt alia stragemque propagant et cum mollis aquae fertur natura repente flumine abundanti, quam largis imbribus auget montibus ex altis magnus decursus aquai fragmina coniciens silvarum arbustaque tota, nec validi possunt pontes venientis aquai vim subitam tolerare: ita magno turbidus imbri molibus incurrit validis cum viribus amnis, dat sonitu magno stragem volvitque sub undis grandia saxa, ruit qua quidquid fluctibus obstat. sic igitur debent venti quoque flamina ferri, quae vel uti validum cum flumen procubuere quam libet in partem, trudunt res ante ruuntque impetibus crebris, inter dum vertice torto corripiunt rapidique rotanti turbine portant. quare etiam atque etiam sunt venti corpora caeca, quandoquidem factis et moribus aemula magnis amnibus inveniuntur, aperto corpore qui sunt. Tum porro varios rerum sentimus odores nec tamen ad naris venientis cernimus umquam nec calidos aestus tuimur nec frigora quimus usurpare oculis nec voces cernere suemus; quae tamen omnia corporea constare necessest natura, quoniam sensus inpellere possunt; tangere enim et tangi, nisi corpus, nulla potest res. Denique fluctifrago suspensae in litore vestis uvescunt, eaedem dispansae in sole serescunt. at neque quo pacto persederit umor aquai visumst nec rursum quo pacto fugerit aestu. in parvas igitur partis dispergitur umor, quas oculi nulla possunt ratione videre.…

Lee esta edición →

← Volver a Lucrecio