SigPhiSigPhi

De la firmeza del sabio (ed. 2)

Lucio Anneo Séneca

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~10.700 palabras · 51 pasajes
Cita esta obra
  • APALucio Anneo Séneca. (n.d.). De constantia sapientis [De la firmeza del sabio (ed. 2)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/seneca/de-constantia-sapientis
  • MLALucio Anneo Séneca. De constantia sapientis [De la firmeza del sabio (ed. 2)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/seneca/de-constantia-sapientis.
  • ChicagoLucio Anneo Séneca. De constantia sapientis [De la firmeza del sabio (ed. 2)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/seneca/de-constantia-sapientis.

Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.

De qué trata

Al sabio no se le puede hacer injuria, porque lo que podría herirlo no toca nada que sea de verdad suyo. Uno de los textos estoicos más duros y más discutidos.

Contexto e historia

La tesis es deliberadamente extrema, y Séneca lo admite: recuerda que a los estoicos se les acusa de prometer más de lo que nadie puede cumplir, y responde que un ideal alto no deja de ser útil porque nadie lo alcance. Esta entrada es el original latino; el catálogo tiene también la traducción inglesa como obra aparte. Cítese el original.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
quae nefas erat diuidi; neque enim Cato post libertatem uixit nec libertas post Catonem. 3. Huic tu putas iniuriam fieri potuisse a populo quod aut praeturam illi detraxit aut togam, quod sacrum illud caput purgamentis oris adspersit? Tutus est sapiens nec ulla adfici aut iniuria aut contumelia potest. 1. Videor mihi intueri animum tuum incensum et efferuescentem, paras adclamare: 'haec sunt quae auctoritatem praeceptis uestris detrahant. Magna promittitis et quae ne optari quidem, nedum credi possint. Deinde ingentia locuti cum pauperem negastis esse sapientem, non negatis solereilli et seruum et tectum et cibum deesse; cum sapientem negastis insanire, non negatis et alienari et parum sana uerba emittere et quidquid uis morbi cogit audere; cum sapientem negastis seruum esse, idem non itis infitias et ueniturum et imperata facturum et domino suo seruilia praestaturum ministeria: ita sublato alte supercilio in eadem quae ceteri descenditis mutatis rerum nominibus. 2. Tale itaque aliquid et in hoc esse suspicor, quod prima specie pulchrum atque magnificum est, nec iniuriam nec contumeliam accepturum esse sapientem. Multum autem interest utrum sapientem extra indignationem an extra iniuriam ponas. Nam si dicis illum aequo animo laturum, nullum habet priuilegium, contigit illi res uulgaris et quae discitur ipsa iniuriarum adsiduitate, patientia; si negas accepturum iniuriam, id est neminem illi temptaturum facere, omnibus relictis negotiis Stoicus fio.' 3. Ego uero sapientem non imaginario honore uerborum exornare constitui, sed eo loco ponere quo nulla permittatur iniuria. 'Quid ergo? nemo erit qui lacessat, qui temptet?' Nihil in rerum natura tam sacrum est quod sacrilegum non inueniat, sed non ideo diuina minus in sublimi sunt si existunt qui magnitudinem multum ultra se

Lee la obra completa →

← Volver a Lucio Anneo Séneca