SigPhiSigPhi

Cartas familiares

Henry David Thoreau

Idioma:
inglés
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Con errores de escaneo (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano) · 4 pasajes ilegibles, excluidos de las respuestas
Extensión:
~140.000 palabras · 657 pasajes
Cita esta obra
  • APAHenry David Thoreau. (n.d.). Familiar Letters [Cartas familiares]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/thoreau/familiar-letters
  • MLAHenry David Thoreau. Familiar Letters [Cartas familiares]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/thoreau/familiar-letters.
  • ChicagoHenry David Thoreau. Familiar Letters [Cartas familiares]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/thoreau/familiar-letters.

Referencia de la edición que reproduce SigPhi: SigPhi es su reproducción digital, no el editor. El año de la edición no consta en los metadatos (por eso «n.d.») y el traductor solo aparece cuando consta.

De qué trata

La correspondencia de Thoreau, editada por Sanborn en 1894: el Thoreau que escribe a personas concretas, y que a menudo es más cálido que el de los libros.

Contexto e historia

Están las cartas a Emerson, que fue su protector y su problema; las que escribió a Harrison Blake, un maestro de Worcester que le pedía consejo moral y a quien Thoreau contestó durante trece años con lo que son pequeños ensayos; y las de la familia. La carta más conocida es la que escribió a Emerson cuando murió el hijo pequeño de este, y que suena fría hasta que se entiende lo que dice. Conviene recordar dos cosas: que esta es una edición del siglo XIX, hecha con los criterios de entonces, y que Sanborn era un editor con la mano larga —recortó, juntó y a veces arregló—, cosa que la filología posterior ha tenido que deshacer.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
mentesque torpescunt. Canerem cum Horatio, si vox non faucibus haeserit,--Vides ut alta stet nive candidum Nawshawtuct, nec jam sustineant onus Silvae laborantes, geluque Flumina constiterint acuto? Dissolve frigus, ligna super foco Large reponens, etc. Sed olim, Musa mutata, et laetiore plectro, Neque jam stabulis gaudet pecus, aut arator igne, Nec prata canis albicant pruinis; Jam Cytherea choros ducit Venus imminente luna. Quam turdus ferrugineus ver reduxerit, tu, spero, linques curas scholasticas, et, negotio religato, desipere in loco audebis; aut mecum inter sylvas, aut super scopulos Pulchri-Portus, aut in cymba super lacum Waldensem, mulcens fluctus manu, aut speciem miratus sub undas. Bulwerius est mihi nomen incognitum,--unus ex ignobile vulgo, nec refutandus nec laudandus. Certe alicui nonnullam honorem habeo qui insanabili cacoethe scribendi teneatur. Specie flagrantis Lexingtonis non somnia deturbat? At non Vulcanum Neptunumque culpemus, cum superstitioso grege. Natura curat animalculis aeque ac hominibus; cum serena, tum procellosa, amica est. Si amas historiam et fortia facta heroum, non depone Rollin, precor; ne Clio offendas nunc, nec illa det veniam olim. Quos libros Latinos legis? legis, inquam, non studes. Beatus qui potest suos libellos tractare, et saepe perlegere, sine metu domini urgentis! ab otio injurioso procul est: suos amicos et vocare et dimittere quandocunque velit, potest. Bonus liber opus nobilissimum hominis. Hinc ratio non modo cur legeres, sed cur tu quoque scriberes; nec lectores carent; ego sum. Si non librum meditaris, libellum certe. Nihil posteris proderit te spirasse, et vitam nunc leniter nunc aspere egisse; sed cogitasse praecipue et scripsisse. Vereor ne tibi pertaesum hujus epistolae sit; necnon alma lux caret, Majoresque cadunt altis de montibus umbrae. Quamobrem vale,--imo valete, et requiescatis placide, Sorores.…

Lee la obra completa →

← Volver a Henry David Thoreau