SigPhiSigPhi

Sur la chute du diable

Anselme de Canterbury

Langue:
latin
État:
Œuvre complète
Paternité:
Écrite par l'auteur
État du texte:
Aucun bruit de numérisation détecté (mesure automatique sur tout le texte, non vérifiée à la main)
Étendue:
~14 900 mots · 71 passages
Citer cette œuvre
  • APAAnselme de Canterbury. (n.d.). De casu diaboli [Sur la chute du diable]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/anselm-of-canterbury/de-casu-diaboli
  • MLAAnselme de Canterbury. De casu diaboli [Sur la chute du diable]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/anselm-of-canterbury/de-casu-diaboli.
  • ChicagoAnselme de Canterbury. De casu diaboli [Sur la chute du diable]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/anselm-of-canterbury/de-casu-diaboli.

Référence de l'édition que reproduit SigPhi : SigPhi en est la reproduction numérique, pas l'éditeur. L'année de l'édition ne figure pas dans les métadonnées (d'où « n.d. ») et le traducteur n'apparaît que lorsqu'il est connu.

De quoi il s'agit

Comment un bon ange, créé par Dieu sans rien de mauvais devant lui, a pu vouloir le mal.

Contexte et histoire

Le problème est plus difficile qu'il n'y paraît : si tout ce que Dieu a fait est bon, d'où vient la première volonté mauvaise ? Anselme répond qu'elle vient de rien, et que c'est précisément pour cela qu'elle n'a pas de cause et qu'elle est une faute. Le troisième des dialogues, et le plus ambitieux.

Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.

Comment cela commence
MAGISTER. Voluit igitur aliquid quod non habebat nec tunc uelle debebat, sicut Eva uoluit esse similis diis, priusquam deus hoc uellet. DISCIPULUS. Nec hoc ita sequi negare queo. MAGISTER. Nihil autem uelle poterat nisi iustitiam aut commodum. Ex commodis enim constat beatitudo, quam uult omnis rationalis natura. DISCIPULUS. In nobis hoc possumus cognoscere, qui nihil uolumus nisi quod iustum aut commodum putamus. MAGISTER. Iustitiam uero uolendo peccare non potuit. DISCILPULUS. Verum est. MAGISTER. Peccauit ergo uolendo aliquod commodum, quod nec habebat nec tunc uelle debuit, quod tamen ad augmentum ibi beatitudinis esse poterat. DISCIPULUS. Palam est quoniam aliter non potuit. MAGISTER. Cernis, ut puto, quia plus aliquid quam acceperat inordinate uolendo uoluntatem suam extra iustitiam extendit. DISCIPULUS. Aperte nunc uideo quia peccauit et uolendo quod non debuit et non uolendo quod debuit. Et palam est quia non ideo uoluit plus quam debuit quia noluit tenere iustitiam sed ideo iustitiam non tenuit quia aliud uoluit, quod uolendo illam deseruit, sicut in auaro de nummo et pane monstrasti. MAGISTER. At cum hoc uoluit quod deus illum uelle nolebat, uoluit inordinate similis esse deo. DISCIPULUS. Si deus non potest cogitari nisi ita solus, ut nihil illi simile cogitari possit: quomodo potuit diabolus uelle quod non potuit cogitare?…

Lire l'œuvre entière →

← Retour à Anselme de Canterbury