SigPhiSigPhi

Sur la conception virginale et le péché originel

Anselme de Canterbury

Langue:
latin
État:
Œuvre complète
Paternité:
Écrite par l'auteur
État du texte:
Aucun bruit de numérisation détecté (mesure automatique sur tout le texte, non vérifiée à la main)
Étendue:
~13 300 mots · 63 passages
Citer cette œuvre
  • APAAnselme de Canterbury. (n.d.). De Conceptu Virginali et de Originali Peccato [Sur la conception virginale et le péché originel]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/anselm-of-canterbury/de-conceptu-virginali-et-de-originali-peccato
  • MLAAnselme de Canterbury. De Conceptu Virginali et de Originali Peccato [Sur la conception virginale et le péché originel]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/anselm-of-canterbury/de-conceptu-virginali-et-de-originali-peccato.
  • ChicagoAnselme de Canterbury. De Conceptu Virginali et de Originali Peccato [Sur la conception virginale et le péché originel]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/anselm-of-canterbury/de-conceptu-virginali-et-de-originali-peccato.

Référence de l’édition reproduite. SigPhi est la reproduction numérique. Année, éditeur et traducteur sont indiqués lorsqu’ils sont connus ; « n.d. » signale une année inconnue.

De quoi il s'agit

Ce qu'est exactement le péché originel, étant donné qu'un nouveau-né n'a rien fait.

Contexte et histoire

Anselme définit le péché comme une absence — le manque de la justice due — et non comme une tache qui se transmet. Cette définition négative est ce qui rend le texte philosophiquement intéressant bien au-delà de la théologie qui l'a motivé.

Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.

Extrait de l’édition disponible
Nihil enim, siue substantia siue actio siue aliquid aliud, per se consideratum est iustum nisi iustitia, aut iniustum uel peccatum nisi iniustitia, nec ipsa uoluntas in qua est iustitia siue iniustitia. Aliud enim est uis illa animae qua ipsa anima uult aliquid, quae uis 'instrumentum' uolendi potest dici, sicut uisus instrumentum uidendi, quam 'uoluntatem' nominamus; et /144/ aliud est iustitia, quam habendo 'iusta' uoluntas et qua carendo 'iniusta' uocatur. Dicuntur etiam 'uoluntates' eiusdem instrumenti affectiones et usus, quod hic longum est inserere. Nec ipsi appetitus, quos apostolus 'carnem' uocat, quae "concupiscit aduersus spiritum", et "legem peccati", quae est "in membris", "repugnantem legi mentis", iusti uel iniusti sunt per se considerati. Non enim hominem iustum faciunt uel iniustum sentientem, sed iniustum tantum uoluntate cum non debet consentientem. Dicit enim idem apostulus "nihil" "damnationis" esse '"iis qui sunt in Christo Ihesu, qui non secundum carnem ambulant", id est qui non carni uoluntate consentiunt. Nam si sentientem sine consensu iniustum facerent, sequeretur damnatio. Quare non eos sentire, sed eis consentire peccatum est. Si enim per se iniusti essent, quotiens illis consentiretur, iniustum facerent. Sed quando bruta animalia illis consentiunt, non dicuntur iniusta. Item. Si peccata essent, auferrentur in baptismo, cum omne peccatum ab stergitur, quod nequaquam fieri palam est. Quare non est in eorum essentia ulla iniustitia, sed in uoluntate rationali illos inordinate sequente. Cum enim illis resistit uoluntas condelectando legi dei secundum interiorem hominem, tunc est iusta uoluntas. Iustitiam enim quam lex iubet, et "legem dei" dicit, quia a deo est, et ~legem mentis", quia per mentem intelligitur; sicut lex uetus "lex dei" dicitur, quia a deo est, et "lex Moysi", quia per Moysen ministrata est.

Lire cette édition →

← Retour à Anselme de Canterbury