SigPhiSigPhi

Sur la liberté du libre arbitre

Anselme de Canterbury

Langue:
latin
État:
Œuvre complète
Paternité:
Écrite par l'auteur
État du texte:
Aucun bruit de numérisation détecté (mesure automatique sur tout le texte, non vérifiée à la main)
Étendue:
~7 160 mots · 34 passages
Citer cette œuvre
  • APAAnselme de Canterbury. (n.d.). De libertate arbitrii [Sur la liberté du libre arbitre]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/anselm-of-canterbury/de-libertate-arbitrii
  • MLAAnselme de Canterbury. De libertate arbitrii [Sur la liberté du libre arbitre]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/anselm-of-canterbury/de-libertate-arbitrii.
  • ChicagoAnselme de Canterbury. De libertate arbitrii [Sur la liberté du libre arbitre]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/anselm-of-canterbury/de-libertate-arbitrii.

Référence de l’édition reproduite. SigPhi est la reproduction numérique. Année, éditeur et traducteur sont indiqués lorsqu’ils sont connus ; « n.d. » signale une année inconnue.

De quoi il s'agit

Ce qu'est la liberté de la volonté, si elle n'est pas le pouvoir de pécher.

Contexte et histoire

La réponse d'Anselme est contre-intuitive et décisive : la capacité de pécher n'est pas une part de la liberté mais une diminution, puisque Dieu, qui ne peut pécher, est le plus libre de tous. Le deuxième des trois dialogues, et la suite directe du De veritate.

Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.

Extrait de l’édition disponible
MAGISTER. Bene ad interrogata respondisti; sed adhuc opus est ut consideremus, propter quid illam rectitudinem seruare debebat rationalis natura: an propter ipsam rectitudinem, an propter aliud. DISCIPULUS. Si non illa libertas data esset illi naturae ut uoluntatis rectitudinem propter ipsam seruaret rectitudinem, non ualeret ad iustitiam; quoniam constat iustitiam esse rectitudinem uoluntatis propter se seruatam. Sed ad iustitiam prodesse arbitrii libertatem credimus. Quare indubitanter asserendum est rationalem naturam non eam accepisse nisi ad seruandam rectitudinem uoluntatis propter ipsam rectitudinem. MAGISTER. Ergo quoniam omnis libertas est potestas, illa libertas arbitrii est potestas seruandi rectitudinem uoluntatis propter ipsam rectitudinem. DISCIPULUS. Non potest aliud esse. MAGISTER. Iam ergo clarum est liberum arbitrium non esse aliud quam arbitrium potens seruare rectitudinem uoluntatis propter ipsam rectitudinem. DISCIPULUS. Clarum utique est. Sed quamdiu rectitudinem ipsam habuit, seruare potuit quod habuit. Postquam autem illam deseruit: quomodo potest seruare quod non habet? Absente ergo rectitudine quae seruari possit, non est liberum arbitrium quod eam seruare ualeat. Non enim ualet seruare quod non habet. MAGISTER. Etiam si absit rectitudo uoluntatis, non tamen rationalis natura minus habet quod suum est. Nullam namque potestatem habemus, ut puto, quae sola sibi sufficiat ad actum; et tamen cum ea desunt sine quibus ad actum minime perducuntur nostrae potestates, non minus eas, /213/ quantum in nobis est, habere dicimur. Sicut nullum instrumentum solum sibi sufficit ad operandum; et tamen cum desunt illa sine quibus instrumento uti nequimus, instrumentum nos cuiuslibet operis habere sine falsitate fatemur. Quod ut in multis animaduertas, in uno tibi monstrabo. Nullus uisum habens dicitur nullatenus posse uidere montem. DISCIPULUS. Qui montem uidere non potest, profecto nullum habet uisum. MAGISTER.…

Lire cette édition →

← Retour à Anselme de Canterbury