Laelius de Amicitia
- भाषा:
- लैटिन
- स्थिति:
- संपूर्ण कृति
- लेखकत्व:
- लेखक द्वारा लिखित
- पाठ की स्थिति:
- स्कैन की कोई गड़बड़ी नहीं मिली (पूरे पाठ पर स्वचालित माप, हाथ से जाँचा नहीं गया)
- विस्तार:
- ~11,400 शब्द · 54 अंश
इस कृति का हवाला दें
- APAसिसरो. (n.d.). Laelius de Amicitia. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/hi/works/cicero/laelius-de-amicitia
- MLAसिसरो. Laelius de Amicitia. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/hi/works/cicero/laelius-de-amicitia.
- Chicagoसिसरो. Laelius de Amicitia. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/hi/works/cicero/laelius-de-amicitia.
यह उस संस्करण का संदर्भ है जिसे SigPhi पुनः प्रस्तुत करता है: SigPhi उसकी डिजिटल प्रति है, प्रकाशक नहीं। संस्करण का वर्ष मेटाडेटा में नहीं है (इसलिए «n.d.»), और अनुवादक तभी दिखाया जाता है जब वह दर्ज हो।
यह किस बारे में है
मैत्री पर सिसरो के संवाद का लातीनी मूल, 44 ई.पू. में लिखा गया और लाइलियुस के मुख में रखा गया।
संदर्भ और इतिहास
लाइलियुस तब बोलते हैं जब उनके जीवन-भर के मित्र स्किपियो एमिलियानुस की मृत्यु को कुछ ही दिन हुए हैं, और संवाद उसी क्षति से निकलता है: वह चीज़ थी क्या, जो समाप्त हो गई। उत्तर यह है कि मैत्री केवल सज्जनों के बीच हो सकती है, कि वह सद्गुण से जन्मती है, लाभ से नहीं, और कसौटी यह है: मित्र से कुछ भी अनुचित मत माँगो, और वह माँगे तो करो भी मत। यह उसी भयानक वर्ष में लिखा गया जिसमें 'वृद्धावस्था पर', और वह भी अत्तिकुस को समर्पित — जो स्वयं सिसरो के मित्र थे, और यह संयोग नहीं है। यह प्राचीन साहित्य का सबसे अधिक पढ़ा गया मैत्री-ग्रंथ है: ऑगस्टीन ने इससे परिभाषा ली, और मोंतेन ला बोएसी पर लिखते समय इससे बहस करते हैं। छोटा, स्पष्ट — और उसका लेखक तब तक उन लगभग सभी मित्रों को खो चुका था जो इसमें आते हैं।
यह संपादकीय संदर्भ है, उद्धरण-योग्य स्रोत नहीं: कृति के अंशों के विपरीत, इन कथनों की जाँच कॉर्पस में नहीं की जा सकती।
Cum illo vero quis neget actum esse praeclare? Nisi enim, quod ille minime putabat, immortalitatem optare vellet, quid non adeptus est quod homini fas esset optare? qui summam spem civium, quam de eo iam puero habuerant, continuo adulescens incredibili virtute superavit, qui consulatum petivit numquam, factus consul est bis, primum ante tempus, iterum sibi suo tempore, rei publicae paene sero, qui duabus urbibus eversis inimicissimis huic imperio non modo praesentia verum etiam futura bella delevit. Quid dicam de moribus facillimis, de pietate in matrem, liberalitate in sorores, bonitate in suos, iustitia in omnes? nota sunt vobis. Quam autem civitati carus fuerit, maerore funeris indicatum est. Quid igitur hunc paucorum annorum accessio iuvare potuisset? Senectus enim quamvis non sit gravis, ut memini Catonem anno ante quam est mortuus mecum et cum Scipione disserere, tamen aufert eam viriditatem in qua etiam nunc erat Scipio. Quam ob rem vita quidem talis fuit vel fortuna vel gloria, ut nihil posset accedere, moriendi autem sensum celeritas abstulit; quo de genere mortis difficile dictu est; quid homines suspicentur, videtis; hoc vere tamen licet dicere, P. Scipioni ex multis diebus, quos in vita celeberrimos laetissimosque viderit, illum diem clarissimum fuisse, cum senatu dimisso domum reductus ad vesperum est a patribus conscriptis, populo Romano, sociis et Latinis, pridie quam excessit e vita, ut ex tam alto dignitatis gradu ad superos videatur deos potius quam ad inferos pervenisse. Neque enim assentior iis qui haec nuper disserere coeperunt, cum corporibus simul animos interire atque omnia morte deleri; plus apud me antiquorum auctoritas valet, vel nostrorum maiorum, qui mortuis tam religiosa iura tribuerunt, quod non fecissent profecto si nihil ad eos pertinere arbitrarentur, vel eorum qui in hac terra fuerunt magnamque Graeciam, quae nunc quidem deleta est, tum florebat, institutis et praeceptis suis erudierunt, vel eius qui Apollinis oraculo…