Pro Sexto Roscio Amerino
- भाषा:
- लैटिन
- स्थिति:
- संपूर्ण कृति
- लेखकत्व:
- लेखक द्वारा लिखित
- पाठ की स्थिति:
- स्कैन की कोई गड़बड़ी नहीं मिली (पूरे पाठ पर स्वचालित माप, हाथ से जाँचा नहीं गया)
- विस्तार:
- ~17,900 शब्द · 85 अंश
इस कृति का हवाला दें
- APAसिसरो. (n.d.). Pro Sexto Roscio Amerino. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/hi/works/cicero/pro-sexto-roscio-amerino
- MLAसिसरो. Pro Sexto Roscio Amerino. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/hi/works/cicero/pro-sexto-roscio-amerino.
- Chicagoसिसरो. Pro Sexto Roscio Amerino. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/hi/works/cicero/pro-sexto-roscio-amerino.
यह उस संस्करण का संदर्भ है जिसे SigPhi पुनः प्रस्तुत करता है: SigPhi उसकी डिजिटल प्रति है, प्रकाशक नहीं। संस्करण का वर्ष मेटाडेटा में नहीं है (इसलिए «n.d.»), और अनुवादक तभी दिखाया जाता है जब वह दर्ज हो।
यह किस बारे में है
अपने पिता की हत्या के आरोपी एक आदमी का बचाव, ऐसे मुक़दमे में जिसे सुल्ला का एक ताक़तवर आज़ाद-किया-हुआ ग़ुलाम चला रहा था। सिसरो छब्बीस के थे और यह उनका पहला फ़ौजदारी मुक़दमा था।
संदर्भ और इतिहास
80 ई. पू.। इसे जीतना ख़तरनाक था: इसने उस नौजवान वकील को ज़िंदा तानाशाह के हलक़े के ख़िलाफ़ खड़ा कर दिया। वे जीते, और भाषण ने रातोंरात उनका नाम बना दिया। यह सुल्ला की प्रतिबंध-सूचियों पर भी पहले दर्जे का दस्तावेज़ है — सिसरो हमला उन्हीं पर करते हैं, बस नाम लिए बिना।
यह संपादकीय संदर्भ है, उद्धरण-योग्य स्रोत नहीं: कृति के अंशों के विपरीत, इन कथनों की जाँच कॉर्पस में नहीं की जा सकती।
mihi maiorem adhibere metus quam fides. Etenim quis tam dissoluto animo est, qui, haec cum videat, tacere ac neglegere possit? Patrem meum, cum proscriptus non esset, iugulastis, occisum in proscriptorum numerum rettulistis, me domo mea per vim expulistis, patrimonium meum possidetis. Quid voltis amplius? Etiamne ad subsellia cum ferro atque telis venistis, ut hic aut iuguletis aut condemnetis? Hominem longe audacissimum nuper habuimus in civitate C. Fimbriam et, quod inter omnis constat, nisi inter eos, qui ipsi quoque insaniunt, insanissimum. Is cum curasset, in funere C. Mari ut Q. Scaevola volneraretur, vir sanctissimus atque ornatissimus nostrae civitatis, de cuius laude neque hic locus est, ut multa dicantur, neque plura tamen dici possunt, quam populus Romanus memoria retinet, diem Scaevolae dixit, postea quam comperit eum posse vivere. Cum ab eo quaereretur, quid tandem accusaturus esset eum, quem pro dignitate ne laudare quidem quisquam satis commode posset, aiunt hominem, ut erat furiosus, respondisse: "Quod non totum telum corpore recepisset." Quo populus Romanus nihil vidit indignius nisi eiusdem viri mortem, quae tantum potuit, ut omnis occisus perdiderit et adflixerit; quos quia servare per compositionem volebat, ipse ab eis interemptus est. Estne hoc illi dicto atque facto Fimbriano simillimum? Accusatis Sex. Roscium. Quid ita? Quia de manibus vestris, quia se occidi passus non est. Illud, quia in Scaevola factum est, magis indignum videtur, hoc, quia fit a Chrysogono, non est ferendum. Nam per deos immortalis! Quid est in hac causa, quod defensionis indigeat? Qui locus ingenium patroni requirit aut oratoris eloquentiam magno opere desiderat? Totam causam, iudices, explicemus atque ante oculos eitam consideremus; ita facillime, quae res totum iudicium contineat et quibus de rebus nos dicere oporteat et quid vos sequi conveniat, intellegetis.