SigPhiSigPhi

Academica (ed. 2)

Cicerone

Lingua:
latino
Stato:
Opera completa
Autorialità:
Scritta dall'autore
Stato del testo:
Testo pulito
Estensione:
~23.800 parole · 113 passi
Cita quest'opera
  • APACicerone. (n.d.). Academica (ed. 2). SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/cicero/academica-priora
  • MLACicerone. "Academica (ed. 2)." SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/cicero/academica-priora.
  • ChicagoCicerone. Academica (ed. 2). SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/cicero/academica-priora.

Di che cosa tratta

L'originale latino della prima edizione: il libro che ne sopravvive, il «Lucullus».

Contesto e storia

Scritte nel 45 a.C., sono il libro di Cicerone sul problema se si possa sapere qualcosa: la difesa dello scetticismo della Nuova Accademia, la scuola in cui egli stesso s'era formato. La disputa è con gli stoici, i quali sostenevano che vi sono percezioni così chiare da non poter ingannare, e che il saggio può assentirvi con certezza; contro ciò Cicerone dispiega gli argomenti di Carneade — i sogni, le illusioni, i gemelli indistinguibili — per concludere che la certezza non si dà, e che ciò che resta non è il silenzio ma il probabile: si può vivere e decidere seguendo il verosimile, senza affermarlo come certo. Cicerone riscrisse l'opera intera nel giro di poche settimane, e perciò ve ne sono due edizioni, nessuna conservata completa. È la fonte principale di tutto il dibattito ellenistico sulla conoscenza, e quando Agostino volle combattere lo scetticismo, fu contro questo libro che scrisse.

Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.

Come comincia
I · II · III · IV · V · VI · VII · VIII · IX · X · XI · XII · XIII · XIV · XV · XVI · XVII · XVIII · XIX · XX · XXI · XXII · XXIII · XXIV · XXV · XXVI · XXVII · XXVIII · XXIX · XXX · XXXI · XXXII · XXXIII · XXXIV · XXXV · XXXVI · XXXVII · XXXVIII · XXXIX · XL · XLI · XLII · XLIII · XLIV · XLV · XLVI · XLVII · XLVIII ----I. Magnum ingenium L. Luculli magnumque optimarum artium studium, tum omnis liberalis et digna homine nobili ab eo percepta doctrina, quibus temporibus florere in foro maxime potuit, caruit omnino rebus urbanis. Vt enim admodum adulescens cum fratre ari pietate et industria praedito paternas inimicitias magna cum gloria est persecutus, in Asiam quaestor profectus, ibi permultos annos admirabili quadam laude prouinciae praefuit; deinde absens factus aedilis, continuo praetor — licebat enim celerius legis praemio — post in Africam, inde ad consulatum, quem ita gessit ut diligentiam admirarentur omnes, ingenium agnoscerent. Post ad Mithridaticum bellum missus a senatu non modo opinionem uicit omnium, quae de uirtute eius erat, sed etiam gloriam superiorum. Idque eo fuit mirabilius, quod ab eo laus imperatoria non admodum exspectabatur, qui adulescentiam in forensi opera, quaesturae diuturnum tempus Murena bellum in Ponto gerente in Asia pace consumpserat. Sed incredibilis quaedam ingeni magnitudo non desiderauit indocilem usus disciplinam. Itaque cum totum iter et nauigationem consumpsisset partim in percontando a peritis, partim in rebus gestis legendis, in Asiam factus imperator uenit, cum esset Roma profectus rei militaris rudis. Habuit enim diuinam quandam memoriam rerum, uerborum maiorem Hortensius, sed quo plus in negotiis gerendis res quam uerba prosunt, hoc erat memoria illa praestantior, quam fuisse in Themistocle, quem facile Graeciae principem ponimus, singularem ferunt, qui quidem etiam pollicenti cuidam se artem ei memoriae, quae tum primum proferebatur, traditurum respondisse dicitur obliuisci se malle discere; credo, quod haerebant…

Leggi l'opera intera →

← Torna a Cicerone