De constantia sapientis (ed. 2)
- Lingua:
- latino
- Stato:
- Opera completa
- Autorialità:
- Scritta dall'autore
- Stato del testo:
- Nessun rumore di scansione rilevato (misura automatica su tutto il testo, non verificata a mano)
- Estensione:
- ~10.700 parole · 51 passi
Cita quest'opera
- APALucio Anneo Seneca. (n.d.). De constantia sapientis [De constantia sapientis (ed. 2)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/seneca/de-constantia-sapientis
- MLALucio Anneo Seneca. De constantia sapientis [De constantia sapientis (ed. 2)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/it/works/seneca/de-constantia-sapientis.
- ChicagoLucio Anneo Seneca. De constantia sapientis [De constantia sapientis (ed. 2)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/it/works/seneca/de-constantia-sapientis.
Riferimento dell'edizione che SigPhi riproduce: SigPhi ne è la riproduzione digitale, non l'editore. L'anno dell'edizione non figura nei metadati (da qui «n.d.») e il traduttore compare solo quando è noto.
Di che cosa tratta
Il saggio non può ricevere offesa, perché quel che potrebbe ferirlo non tocca nulla di ciò che è davvero suo. Uno dei testi stoici più duri e più discussi.
Contesto e storia
La tesi è volutamente estrema, e Seneca lo ammette: osserva che agli stoici si rimprovera di promettere più di quanto un uomo possa dare, e risponde che un ideale alto non smette di essere utile perché nessuno ci arriva. Questa scheda è l'originale latino; il catalogo porta anche la traduzione inglese come opera a parte. Si citi l'originale.
Contesto editoriale, non una fonte citabile: a differenza dei passi dell'opera, questi dati non si possono verificare sul corpus.
quae nefas erat diuidi; neque enim Cato post libertatem uixit nec libertas post Catonem. 3. Huic tu putas iniuriam fieri potuisse a populo quod aut praeturam illi detraxit aut togam, quod sacrum illud caput purgamentis oris adspersit? Tutus est sapiens nec ulla adfici aut iniuria aut contumelia potest. 1. Videor mihi intueri animum tuum incensum et efferuescentem, paras adclamare: 'haec sunt quae auctoritatem praeceptis uestris detrahant. Magna promittitis et quae ne optari quidem, nedum credi possint. Deinde ingentia locuti cum pauperem negastis esse sapientem, non negatis solereilli et seruum et tectum et cibum deesse; cum sapientem negastis insanire, non negatis et alienari et parum sana uerba emittere et quidquid uis morbi cogit audere; cum sapientem negastis seruum esse, idem non itis infitias et ueniturum et imperata facturum et domino suo seruilia praestaturum ministeria: ita sublato alte supercilio in eadem quae ceteri descenditis mutatis rerum nominibus. 2. Tale itaque aliquid et in hoc esse suspicor, quod prima specie pulchrum atque magnificum est, nec iniuriam nec contumeliam accepturum esse sapientem. Multum autem interest utrum sapientem extra indignationem an extra iniuriam ponas. Nam si dicis illum aequo animo laturum, nullum habet priuilegium, contigit illi res uulgaris et quae discitur ipsa iniuriarum adsiduitate, patientia; si negas accepturum iniuriam, id est neminem illi temptaturum facere, omnibus relictis negotiis Stoicus fio.' 3. Ego uero sapientem non imaginario honore uerborum exornare constitui, sed eo loco ponere quo nulla permittatur iniuria. 'Quid ergo? nemo erit qui lacessat, qui temptet?' Nihil in rerum natura tam sacrum est quod sacrilegum non inueniat, sed non ideo diuina minus in sublimi sunt si existunt qui magnitudinem multum ultra se