Personae
I
Octavia Poppaea
II
Nero Praefectus
III
Nutrix Octaviae Nutrix Poppaeae Seneca
IV
Mater Neronis Nuntius Chorus Romanorum
Octavia
Iam vaga caelo sidera fulgens
Aurora fugat.
surgit Titan radiante coma
mundoque diem reddit clarum,
age. tot tantis onerata malis,
repete assuetos iam tibi questus
atque aequoreas vince Alcyonas,
vince et volucres Pandionias:
gravior namque his fortuna tua est.
semper, genetrix, deflenda mihi,
prima meorum causa malorum,
tristes questus natae exaudi,
si quis remanet sensus in umbris,
utinam ante manu grandaeva sua
mea rupisset stamina Clotho,
tua quam maerens vulnera vidi
oraque foedo sparsa cruore!
o lux semper funesta mihi,
tempore ab illo
lux es tenebris invisa magis:
tulimus saevae iussa novercae,
hostilem animum vultusque truces,
illa illa meis tristis Erinys (398)
thalamis Stygios praetulit ignes
teque extinxit, miserande pater,
modo cui totus paruit orbis
cuique Britanni
ducibus nostris ante ignoti
iurisque sui.
coniugis, heu me, pater, insidiis
oppresse iaces servatque domus
cum prole tua capta tyranno.
Nutrix
Fulgore primo captus et fragili bono
fallacis aulae quisquis attonitus stupet,
subito† latentis ecce Fortunae impetu
modo praepotentem cernat eversam domum
stirpem que Claudi, cuius imperio fuit
subiectus orbis, paruit liber diu
Oceanus et recepit invitus rates.
en qui Britannis primus imposuit iugum,
ignota tantis classibus texit freta
interque gentes barbaras tutus fuit
et saeva maria, coniugis scelere occidit;
mox illa gnati: cuius extinctus iacet
frater venenis, maeret infelix soror
eademque coniunx nec graves luctus valet
ira coacta tegere crudelis viri;
quem sancta refugit semper, atque odio pari (399)
ardens maritus mutua flagrat face.
animum dolentis nostra solatur fides
pietasque frustra: vincit immitis dolor
consilia nostra nec regi mentis potest
generosus ardor, sed malis vires capit.
heu quam nefandum prospicit noster timor
scelus, quod utinam numen avertat deum.
Octavia Nutrix
O mea nullis aequa
