Jongo post tempore adolescentem qui apud exteros in aete dicendi studium et operam posuerat, reversum punierunt ephori, dicta ceusa condemnationis, quod ad fallendam ac circumveniendam Spertam se in doloso dicendi genere exercuisset, ipsique perpetuo odio habuerunt rhetoricam, semper autem sim- plici usi sunt brevitate, 22. unde etiam qui ab eis adversus Athenienses omnium suffragiis electus erat legatus ad Tissaphernem, cum Athenienses pro- . lixa et varia uterentur oratione, baculo duabus lineis in solo descriptis, altera quidem recta et parva, altera vero longa et obliqua, ex his, inquit, 0 rex, utrain mavis elige, per longam quidem et obliquam lineam rhetoricae innuens Lycurgum antequam leges Spartanis sanciret adiisse Cretam ibique πλη- σιάσαι Θάλητι, μελοποιῷ ἀνδρὶ xal vouo9trxQ, pag. 482. Thaletem deinde a Lycurgo persuasum. ut Lacedaemonem se confefret et sua ibi carmina publicaret, narrat Plutarchus ip Lycurgi vita, haud longe a rincipio: atque Lacedaemone post illud tempus Thaletis et Alcmanis | &€Gueic et Dionysiodori Lacedaemonii παιᾶνὰς decantarí solitos refert Athenaeus 15 p. 678.
4) τὸν αὐτὸν τοῖς Σπαρτιάταις vouov] Lacedaemoniorum civitate exulsam rhetoricam testantur Athenaeus 13 p. 611, Quintilianus 2 16 et lutarchus in Apophthegmatis Laconicis. idem in institutis Laconicis; γράμματα ἕνεχα τῆς χρείας ἐμάγϑανον, τῶν δὲ ἄλλων παιδευμάτων ξε-- γηλασέαν ἐποιοῦντο. in eodem libello narrat eiectum ἃ Lacedaemoniis Cephisophontem, quod dixisset se de quacumque re posse per totum diem verba facere; nam inquiebant, τὸν ἀγαϑὸν μυϑητὰν δεῖ τοῖς πράγμασιν ἴσον τὸν λόγον ἔχειν. ἘἈοιηδα etiam senatusconsulto et censorio edicto eiectos rhetores referunt Suetonius c. 1 de claris rhetoribus et Gellius 15 11, ne dicam sub Maximiano Romae eloqueptiam exstinctam, causi- dicos sublatos, lctos aut relegatos aut necatos, te«te Lactantio c. 22 de mortibus persecutorum, et quod de luliano imp. Ammianus 22 10 il/ud autern erat inclemens, obruendum perenni silentio, quod. arcebat docere magistros rhetoricos et grammaticos, ritus Christiani cultores.
4) ἐχόλασαν οἱ ἔφοροι] apud Lacedaemonios eadem erat ephororum quinque auctoritas, quae Romae tribunorum censorumque. vide Meunaii Miscellanea Laconica et Nic. Cragium de Rep. Lacedaemoniorum 2 4.
wu) διέμειναν ῥητορικὴν μισοῦντες] ita mss, non τὴ» ῥητοριχήν.'
x) ἀφελεῖ βραχυλογίᾳ χρώμενοι] de Laconica brevitate iucundum est videre quae in Apophthegmatibus Laconicis Plutarchus et lo. Meursius libro 8 Miscellaneorum Laconicorum cap. 3 et 4 Theophilus Raynandus S. L. in laude brevitatis tomo 13. operum. | y) πρὸς Τισσαφέρνην] hic praetor sub rege Persarum Dario Artaxer- x:s f. tempore belli Peloponnmesiaci, 'Thucydid. 8 5. | | x) ὦ βαπελεῦ] vocat βασιλέα qui erat ἡγεμών. praetor et satrspa, qua- les plures habebat rex Persagum, inde βασιλεὺς βασιλέων.
TP, B ADVERSUS RHETORES (Li I]; — 199 xijr, διὰ δὲ τῆς "βραχείας ἅμα καὶ εὐθείας τὴν d roo» εὐθυρρημοσύνην, δι᾽ ἣν οὐκ ἐν οἰχείοις μόνοι ξένοις τὴν ἀπεριττότητα τοῦ λόγου 4) μεταδιώκουσιν. dx μέντοε γε καὶ τὸν Χίων πρεσβευτὴν περὶ ἐξαγωγῆς πυροῦ δεόμενον, ἐπεὶ μακρῶς ἡῤμήνευσε τὴν δέησιν, ἄπρακτον ἐξ-- ἀπέστειλαν" ἑτέρου δὲ πεμφϑέντος συντομωτέρου (ἤπειγε γὰρ ἀγάγχῃ τοὺς Χίους) ἔδοσαν’ χενὸν yàg ϑύλαχον αὐτοῖς οὗτος ἀνατείνας ἀλφίτων αὐτὸν ἔφη δεῖσϑαι. ὅμως δ᾽ οὖν καὶ τοῦτον ec ἀδολέσχην ἐμέμψαντο, ἀποχρώντως γὰρ κενὸς δειχϑεὶς ὃ᾽ ϑύλακος ἐσήμηνε τὴν τῶν Χίων αἴτησιν. ἔνϑεν ὃ τραγικὸς 34 Ἴων *) κινηϑεὶς εἶπεν ἐπ᾽ αὐτῶν, TO τ τὲ: οὐ γὰρ λόγοις “άκαινα πυργοῦται 4) πόλις, P 291 ἀλλ᾽ εἶτ᾽ ἂν 'άρης νεοχμὸς ἐμπέσῃ στρατῷ, | βουλὴ μὲν ἄρχει, χεὶρ δ᾽ ἐπεξεργάζεται.
ἅτε βουλευομένων μὲν τὰ κράτιστα, στυγούντων δὲ τὴν ῥητοριχήν. ὅϑεν εἰ μὴ τὰς τέχνας ἐχβάλλουσιν αἷ πόλεις, ἐκβεβλή-- κασε δὲ τὴν ῥητορικὴν, οὐκ üv εἴη τῶν τεχνῶν ἡ ῥητορική.
τὸ μὲν γὰρ ἀναστρέφειν καὶ λέγειν ὡς xal φιλοσόφους 5“) ἐξώ-- δ éncun et suave lenocinium, per brevem eutem simnl et rectam simplicem et cempendiariam scopumque recta attingentem sermonem, 23, propter quem mom solum apud suos, sed etiam apud exteros persequuntur fugantque super- vacaneam dicendi rationem. Chiorum quidem certe legatum, qui ut Chiis frumentum exportare liceret, rogabat, quoniam in rogando prolixa fueras asus oratione, re infecta àmandarunt; misso autem altero qui egit compen- Giosius, (Chios enim premebat necessitas) concesserunt, is enim vacua estensa eis arceula dixit ipsam opus habere farina, et tamen eum quoque veprehenderunt tamquam nimis loquacem; inanis enim ostensa arcule satis índicabat Chiorum petitionem, 24. his motus Ion tregicus de iis dixit, Lacaena verbis non superbit civitas, sed vis ut aliqua Martis incubuit recens, consilia praesunt, fortis exsequitur manus, αἱ qui optime quidem consultent, oderint autem rhetoricam, quamobrem si artes quidem non eiiciunt civitates, eiecerunt autem rhetoricam; non est im mumerum artium referenda rhetorica, 25, nam retorquere' quidem et dicero ^ d) ἀπεριττότητα τοῦ λόγου] ita legendum e mss pro περιττότητα. nam μεταδιώχειν non est fugare, ut accepit interpres, sed quaerere ec con- sectari. exemplum autem eius quod ait Sextus, Spartanos nec in aliis ferre potuisse superfluam dicendi copiam, commemorat etiam Plutarchus in institutis Laconicis narrans Samiorum legatis μαχρολογοῦσιν Lacedae- monios respondisse: rd μὲν πρῶτα ἐπιλελάϑαμες, τὰ δὲ ὕστερα οὗ συνγήχαμες διὰ τὸ τὰ πρῶτα ἐπιλελᾶσϑαι. — b) τὸν Χίων πρεσβευτὴν] ita legendum e mss pro τῶν Χίων.
c) ὁ τραγιχὸς Ἴων} Chius bic fuit, itaque videtur Sextus quae iam de Chiis narravit ex lone hoc repetiisse, interpretationem eius versuum ad- scripsi ex Hug. Grotii excerptis e Tragicia p. 443. de lone multa eru- dite v. cl. Richardus Bentleius Epistola ad Io, Millium Ioanni Malalae subiuncta.
d) πυργοῦται] superbit, effert se. vide de hoc verbo, si placet, illu- P 202 stris Spanhemii animadversiones ad orationem primam luliani p. 135.
e) ὡς xal φιλοσόφους] mirum est quod mox negat Sextus hoc de phi- losophis eiectis probari testimoniis perinde posse ac de rhetoribus, cum mon pauciora exstent exempla expulsorum ex urbibus philosophorum, ' quae dabunt lo. lousius lib. 1 de scriptoribus historiae philosophicae 235 * SEXTI EMPIRICI ρισάν τινες τῶν ᾿Ελληνίδων πόλεων εὔηϑές ἐστι. πρῶτον μὲν . 7ὰρ οὐκ ἂν ἔχοιεν τούτῳ παρασχεῖν μαρτυρίαν ὥσπερ ἐπὶ ῥη- τορικῆς οἱ τοὐναντίον συναγαγόντες" ἔπειτα εἰ καὶ ἐξέβαλὸν τινες τῶν πόλεων φιλοσοφίαν, οὐ κατὰ γένος πᾶσαν ἐξέβαλον, ἀλλά τινας αἱρέσεις, οἷον τὴν Ἐπικούρειον ἢ ὡς ἡδονῆς διδάσκαλον, τὴν Σωχρατικὴν δὲ) ὡς ἐχφαυλίζουσαν τὸ ϑεῖον. αἵ μέντοι γε προειρημέναι πόλεις οὐ τινὰ μὲν παρῃτήσαντο ῥητορικήν ^), τινὰ 820 δὲ προσήκαντο, ἀλλὰ κοινῶς πᾶσαν περιέστησαν. πρός γε μὴν τοῖς εἰρημένοις καὶ εἰ τέχνη πάντως ἐστὶν ἢ ῥητορική, ἤτοι τῷ ἔχοντι ἢ ταῖς πόλεσιν ἔσται γρειώδης, ὡς καὶ ai λοιπαὶ τῶν τεχνῶν" οὔτε δὲ τῷ ἔχοντι οὔτε ταῖς πόλεσιν ἔστιν ὠφέλιμος, $106 παραστήσομεν, οὐκ ἄρα τέχνη καϑέστηχε. καὶ δὴ τῷ μὲν ἔχοντι οὐκ ἔστιν- ὠφέλιμιος * ἐπεὶ ποῶτον μὲν ἀγοραῖς xol γραμ- ματοφυλακείοις ἀναγκαῖόν ἐστι καλινδεῖσθαι.), κἄν τε ϑέλῃ χἂν . quod philosophos exterminarint quaedam Graecae civitates, stultum est, nam primum quidem hoc non habent quibus doceant testimoniis, sicut de rhetorica hi qui colligunt contrarium; deinde.etiam si philosophiam quaedam eiecerunt civitstes, non universam in genere eiecerunt, sed quasdam haereses, utpote haeresim Epicuream, ut quae esset magistra voluptatis, Socraticam autem, t quae deos vilipenderet. et prius dictae civitates non. aliquam quidem ye» cwsarunt rhetoricam, aliquam vero adtmisertünt, sed communiter universam coegerunt a suis excedere fibus. 26. accedit ad ca quae dicta sumt, quod si ars est omnino rhetorica, aut ei qui ipsam habet erit utilis, eut civitati- bus, ut caeterae artes, sed neque ei qui ipsam habet meque civitatibus est etilis, ut ostendemus: non est ergo ars, 27, atque ei quidem qui eam habet, mon est utilis; nam primum quidem necesse habet volutari in foro et in ta- bulariis et velit nolit versari cum improbis, vafris impostoribus et sycopbare c. 17, Gabriel Bisciold lib. 3 horarum subsecivarum c. 7 et desidera- tissimus Godfridus Olearius noster in erudita de philosophis exosis dis- sertatione quam iuvenis admodum Lipsiae a. 1692 in lucem edidit. unum addam locum Didymi, ex Catena in Psalmum 106 t. 3 p. 186 τὰ ἔϑνη οὔτε ταῖς τῶν οἰκείων φιλοσόφων διϑασχαλίαις προσέχειν ἠβούλοντο. οὐ δὴ χάριν oi μὲν Σωχράτους κατεψηφίσαντο θάνατον, οἱ δὲ ᾿ἀναξαρ- xov ξένῃ παρέδωχαν τιμωρίᾳ, ἄλλοι δὲ τοὺς Πυϑαγόρον διαδόχους πει- τρῶς αἰχισάμενοι πρόωρον αὐτοῖς ἐπήγαγον ϑάνατον. ἀλλ᾽ ὅμως xal εούτοις ὁ τῶν ὅλων ϑεὸς «αρεσχεύασε μεταδοθϑῆναι τῆς ἀϑανάτου τρο- gs, xal μετὰ πάσης τούτους προσδραμεῖν προϑυμέας ἔπεισε, xal τῶν τοῦ ϑανάτου πυλῶν ἠλευϑέρωσε. vide et Gellium 15 11 et Senecam con- solat. ad Helviam cap. 10.
J) τὴν '"Emxovotiory] Epicureos à Romanis expulsos publico senatus decreto scribunt Aelianus 9 12 Var, Histor. idem factum a Messeniis in Arcadia narrat Athenaeus 12 p. 547 et Suidas in 'En/xovpog ex Aeliano de providentia. a Lyctiis quoque sive Lyttiis in Creta insula idem con- stitutum lege Suidas narrat. confer Tristanum t. 1 p. 445 et Gassen- dum t. 5^opp. p. 219 seq. | 8) τὴν Σωχρατικὴν) Critise et Sophoclis Suniensis leges eam in rem Athenis latas ex Xenophonte et Laértio notat, moxque abrogatas iterum refert. Samuel Petitus, quem: vide commentario ad leges Átticas pag.
À) παρῃτήσαντο δητοριχή»] ita sine artículo legunt mss, non τὴν ῥηi) χαλιε δεῖσθαι] utrumque dicitur χαλινδεῖσθαι et κυλινδεῖσθαι, estque rius illud in hoc ipso de Sophistis ac Rhetoribus argumento frequens locati aliisque. i ADVERSUS RHETORES [Lib. II). 189.
Ν τε μὴ θέλῃ, μετὰ μοχϑηρῶν καὶ παλιμβόλων καὶ συχοφαντῶν διατρίβειν εἷς τοὺς αὐτοὺς ἐκείνοις τόπους κατερχόμενον" εἶτα χαὶ τῆς αἰδοῦς ὀλίγην ποιεῖσθαι φειδώ "), ἵνα μὴ εὐκαταφρόνητος 38 εἶναι δοκῇ τοῖς πανουργοτέροις" ϑρασέως δὲ λέγειν καὶ τὴν τὸλε΄ μαν ὥσπερ ὕπλον προβεβλῆσϑαι, ἵνα φοβερὸς 7j τοῖς ἀντιδίκοις". ἀπατητιχόν τὲ καὶ γόητα τυγχώνειν, καὶ χειρίστοις ἐντεϑραμ-Ῥ 295 μένον πράγμασι," μοιχείαις τε καὶ χλοπαῖς xai ταῖς πρὸς τοὺς γονεῖς ἀχαριστίαις ἢ), εἰς τὸ πραγματικῶς ταῦτα διελέγχειν ὅτέὲ δεῖ καὶ πάλιν ἐπιϑολοῦν'" ἔχειν δὲ ἐχϑροὺς πολλοὺς xui μῖσος ἃ9 ποὸς πώντας, τοὺς μὲν ὅτι ἀντιδικήϑησαν "), τοὺς δὲ εἰδότας ὅτε τοῦ μισϑωσαμένου τι χαὶ ὃ ἄλλους διέϑηκε, τοῦτο καὶ αὖτούς ποτε πλείονι λήμματι 'δελεασϑεὶς διαϑήσει" μετὰ τοῦ διὰ 580 παντὸς ἀγωνιᾶν καὶ πειρατοῦ τρόπον ὁτὲ μὲν φεύγειν, δτὲ δὲ διώκειν" ὥστε κοποΐμενον νύχτωρ καὶ ut^ ἡμέραν ") ὑπὸ τῶν πράγματα ἐχόντων ὀχλεῖσϑαι, μεστὸν δὲ ἔχειν τὸν βίον ϑρήνων τε xai δαχούων, xal τινῶν μὲν εἷς δεσμωτήριον, τινῶν δὲ ἐπὶ τύμπανον ὅ ἀπαγομένων. ὥστε τῷ μὲν ἔχοντι ἐπιβλαβὴς ἡ φηὶ N tis et in eundem locum comvenire, deinde etiam pudoris ei parva est ratio, me astutioribus videatur dignus qui contemnatur, 28. deinde dicendum est eonfidenter et ermorum instar obicienda audacia, ut adversariis sit metuen- dus. oportet etiam eum esse impostorem et praestigiatorem. innutritumque rebus pessimis, nempe furtis et adulteriis et in ingrati animi crimine advere sus parentes, ut firmiter ea possit quando opus est arguere et rursus ea eonturbare ac tepebras offundere, 29, deinde multos habere inimicos et odio esse omnibus, aliis quidem, quoniam fuerunt adversarii, aliis vero, ut quj sciant quod si quis mercedem proponat, uti alios male affecit, ita etiam ipsos aliquando maiori lucro inescatus sit affectrus, 80, ad quae accedit, quod perpei:uo est anxius et praedonis instar eliquando fugit aliquando vero inse- quitur, adeo ut noctu diuque laborans vexetur ab iis quibus sunt negotia, plenam autem habeat vitam luctu et lacrimis, cum alij quidem ducantur in carcerem, alii vero ad equuleum, est ergo ei, qui ipsam habet, noxia rhek) αἰδυὺς ὀλίγην ποιεῖσϑαι quio] quae de malis poétis Aristophanes in Ranis v. 92. Lih 0a v ταῦτ᾽ ἔστιν ἐπιφνλλίδες καὶ στωμύλμαεα χελιδόνων μουσεῖκ., λωβηταὶ τέχνης: λαρυγγιὼσέ 1! o£ ταύτης ἐφιέμενοι. καὶ χκοράχων ἀφίεγται φωνήν.. haec ad falsam Sophistarum eloquentiam referens T'tianus p. 7 queri- tur ab illis rhetoricam iniwstitiae calumniaeque instrumentum effectum esse, ῥητορικὴν μὲν yàp ἐπ᾽ ddix(q καὶ συκοιραντέᾳ συνεστήσασϑε, ut- σϑοῦ πιπράσχοντες τῶν λόγων ὑμῶν τὸ αὐτεξούσιον. hodie eadem vul- tnrioram togatorum sive rabulistarum impudentia, qui rhetoricam non attigerunt nullamque eloquentiae curam babeat et tamen strenue in foro exercent latrocinium, j D ἀχαριστίαις} mss. Vratislav. et Ciz. ἀχαριστείκις. vicissim iidem msaP 209 paulo ente γραμματοφυλαχίοις pro y auue«toqváaxe(oig,— ] | m) ἀντιδιχήϑησα») ita e mss legendum 47] pro vitioso ἀντηδικηϑήσαν. n) χοπούμενον γνύχτωρ xal μεϑ' ἡμέραν] Horatius libro et epistola rima: ᾿ " Agricolam laudat iuris legumque peritus, sub galli cantum consultor ubi ostia pulsat. o) ἐπὶ τύμπανον] tympanum instrumentum ligneum in quo distenti caedebantur et vapulabant rei, unde verbum τυμπανέζεσϑαι caedi et ἀποτυμπανίζεσϑαι eaedi ad necem. usque, vide Hugonem Grotium ad 23, 140 | SEXTI EMPIRICI 81 τοριχή. δαὶ μὴν οὐδὲ ταῖς πόλεσίν ἔστιν ὠφέμμος" οἱ γὰρ ψόμοι πόλεών εἶσι σύνδεσμοι»). καὶ ὡς ψυχὴ 4) σώματος ἐχ- φθαρέντος φϑείρεται, οὕτω νόμων ἀναιρεϑέντων καὶ ai πόλεις διόλλυνται. παρ᾽ ὃ καὶ ὃ ἠϑολόγος Ὀρφεὺς πὸ ἀναγχαῖον αὐτῶν ὑποφαίνων φησὶν ἦν χρόνος ἡνίκα φῶτες ἀπ᾽ ἀλλήλων") βίον εἶχον σαρκοδακῆ" χρείσσων δὲ τὸν ἥττονα φῶτα δάϊζε.
22 μηδενὸς γὰρ ἐπιστατοῦντος νόμου ἕχαστος ἐν χερσὶ τὸ δίκαιον e xol ὡς ' — ᾿χϑύσι") xal ϑηρσὶ καὶ οἱωνοῖς πετεητοῖς ἐπιτέτραπται | | €orica. sed neque est utilis civitatibus, 31, leges enim sunt vincula civita- tis, et ut si interierit corpus, interit anima, ita sublatis legibus pereunt etiam civitates, ethologus itaque Orpheus ostensurus quam eae sint necessa- kiae, dicit, olim inter se homines victum de carne parabant cruda hominum, eque minore famem maior tolerabat, 82. nam cum nulla lex dominatum obtineret, unusquisque ius babebat in mnanibus, et sicut. AN piscibus atque feris avibusque volneribus ipsis boc est concessum.
Maccabaeor. 6 19 et Hebr, 11 35, Gatakerum Adversar, capite 46, Iieron. Magium de equuleo cap. 8 seq. et Ezech. Spanhemium ad Aristophanis Plutum v. 420.
p) νόμοι πόλεων σύνδεσμοι] binc legem a ligando dictam putavit Tho- zras Aquinas Quaest. 90 artic. 1. ἐν γὰρ τοῖς νόμοις ἔσιὴν ἢ σωτηρία τῆς σιόλεως, inquit Aristoteles lib. 1 Rhetor, c. 4. Àoc vinculum est huius . dignitatis qua fruimur in rep. hoc fundamentum libertatis, hic fons acvitatie, mens εἰ animus et. consilium et sententia civitatis posita est. in ἵκωίδμε, Cicero pro Cluentio c. 53, 4) ὡς ψυχὴ] rectius idem. Cicero eodem loco: ut corpora noatra sine gente, οἷς civitas saine lege suis partibus, ut nervis uc sanguine et mem- brise uti non potest. certe anima vinculum et sal corporis, non corpusg animae, licet domicilium ipsi ad tempus praebeat. quod vero Sextus eit mentem corpore dissoluto interire, nec ipse velut dogma statuit, sed osuit ex Epicureorum sentenfia, & qua Platonici et alii Graecorum phi- osophi plerique omnes, ut notum eit, abhorrebant, r) ὁ ἠϑολόγος) ita etiam mss atque ex illis HStephanus in poési phi- losophica in qua Orphei fragmenta collegit p. 94. si codicum non refragaretur auctoritas, pro ἡϑολόγος libenter legerem ϑεολόγος, id enim elogium Orphei solenne, quod etiam in Herveti versione exstat. praetuli eutem (Graeca secutus) Ethologi vocabulum, quo usus etiam Cicero 2 de Oratore c. 60. [est fragm. 124 4) ἀπ᾿ ἀλλήλων] infra lib. 1 adversus Physicos, ubi iidem versus (ex Orphei Titanogzephia ni fallor) afferuntur sect. 14; ms Ciz. habet ἐπ᾿ ἀλλήλων. ms Vratislav. uno vocabulo ἀπάλληλον. enox pro φῶτα ϑαΐζε, est φῶε᾽ ddaijer. Lucretius 5 1144 nam genus humanum defessum vi colere avum ex inimicitiis languebet, quo magis ipsum sponte sua cecidit sub leges arctaque iura,:. ) ᾿γϑύσι) versus Hesiodi sunt 1 "Egyoy 9215, laudati etiam a Plutarcho . de sollertia animalium p. 721 seq. edit. Aldinae, et a Clemente Alex. 1 Strom. p. 856. ᾿χϑύσι μὲν xal ϑηρσὶ καὶ olovoig πετεεινοῖςἩ σϑέμεν ἀλλήλους, ἐπεὶ οὗ δίχη ἐστὶν ἐπ᾿ αὐτοῖς, ἐσϑίειν ἀλλήλους, ἐπεὶ οὐ δίκη ἔστι μετ᾽ αὐτοῖς "), Ὁ μέχρις ὅτου ὃ ϑεὸς οἰχτείρων μογοῦσιν αὐτοῖς ϑεσμοφόρους P 908 ϑεὰς ἐξαπέστειλεν, ἃς ἐπὶ τῷ τὴν ἀλληλοφάγον ávoulav κατα-- | λῖσαι πίλέον ἢ ἐπὶ τῷ xagnmoig ἡμερῶσαι τὸν βίαν ἐθαύμασαν ἄνδρωποι. ἐντεῦϑεν καὶ οἱ Περσῶν χαρίεντες ") νόμον ἔχουσι, 88 βασιλέως παρ᾽ αὐτοῖς τελευτήσαντος πέντε τὰς ἐφεξῆς ἡμέρας ᾿ἀγομίαν ἄγειν, οὐχ ὑπὲρ͵ τοῦ δυστυχεῖν, ἀλλ᾽ ὑπὲρ τοῦ ἔργῳ μαϑεῖν ἡλίκον κακόν ἐστιν ἡ ἀνομία, σφαγὰς καὶ ἁρπαγὰς καὶ εἴ τε χεῖρόν ἐστιν ἐπάγουσα, ἵνα πιστότεροε τῶν βασιλέων φύλαχες γένωνται. ἀλλ᾽ 4 γε ῥητορικὴ κατὰ τῶν νόμων εἶσκε:. 88. κύχληται. τέἐχμήριον δὲ παμμέγεϑες τὸ παρὰ μὲν τοῖς βαρβά- porc, παρ᾽ οἷς ἢ οὐδ᾽") ὅλως ἢ σπανίως ἐστὶ ῥητορική, τοὺς νόμους ἀσαλεύτους μένειν, παρὰ δὲ τοῖς προσιἐμέγοις. αὐτήν, ὁσημέραι νεοχμοῦσϑαι, ὥσπερ καὶ παρ᾽ ᾿“41ϑηναίοις 5), καϑάπερ 86 xal Πλάτων“), ὃ τῆς ἀρχαίας κωμῳδίας ποιητής, λέγει" x sese ut consument, quia ius nescire putantur: dgnec deus eos miseratus deas misit quae leges ferrent, quas magis suspe- Xere et admirati sunt homines, propterea quod se inter se comedendi coór- emerint iniuriam, quam quod vitam fructibus humanam reddiderint et man- suetam, — 33. hinc.scite Persae,,quibus lex est, ut cum rex apud eos exe cesserit e vivis, quinque deinceps dies absque lege vitam agant; non ut sin$ infelices, sed ut re ipsa discant quantum malum afferet vivere nullis logibus, πὶ sint regum custodes fideliores, 34. sed rhetorica accersita fuit adversus leges. huius autem rei magnum est indicium, quod apud barbaros, apad quos vel non est ompino vel raro est rhetorica, leges firmae man»ent et im- mobiles, apad eos autem qui ipsam admittunt, quotidie novae ferantmr, sicne apud Athenienses, 85, nam ut dicit Pleto po&ta veteris comoediae, si quis hinc proverbium ἰχϑύων βίος, Varro Margopoli apud Nonium in comest: natura humanis omnia sunt paria. qui pote, plus urget, pisceis ut saepe minutos magnus comest, ut aveis enecat accipiter.
Oppianus lib. 2 ἀλιευετιχὼν v. 43 seq. quem locum respicit Tzetzes Op- piaoum laudans Chiliade 10 historia 834 ἰχϑύσι δ᾽ οὔτε. δίκη utr- αρέφψμεος etc. [pro οἰωνοῖσε reposuimus οἰωνοῖς ut scriptum. ap. Hesiod.]
u) ἔστε μετ᾽ αὑτοῖς) ms Ciz. ἔστη, vitiose. Plutarchi et Clementis co- dices μετ᾽ αὑτῶν, Hesiodi π᾿ αὐτοῖς. | x) ϑεσμοφόρους ϑεὰς] Isis apud Aegyptios, apud Graecos Ceres dicta P 996 ϑεσμοφόρος,, quod leges condidisset et sanxisset iura. «ad utramque etim - pertinet quod apud nostrum mox sequitur fruges repperisse et χαρποῖς ἡμερῶσαι τὸν βίον. P | y) oi Περσῶν χαρίεντες) pro οὗ χαρέεντες Πέρσαι, Persae acuti atque elegantes, Serinus apud Stobaeum Sermone 49 p. 994: Πέρσαις νόμος ἣν ὁπότε βασιλεὺς ἀποϑάνοι, ἀνομίαν εἶναι πέντ ἡμερῶν, ἵν᾿ αἴσϑοιντο ὅσου ἄξιός ἐστιν βασιλεὺς καὶ ὁ γόμος, [') legebatur ud z) παρ᾽ ᾿4ϑηναίοις] hos respiciens Cicero orat. pro L. Flacco, in qua multa adversus seditionis flabella, conciones rbetoresque qui adolescen- tes dimidio redderent stultiores quam acceperant, c. 7?: Graecia illa ve- fus, inquit, guae quondam opibus imperio gloria floruit, hoe uno malo concidit, libertate immoderata ac licentia concionum, | Aeschines orat. in Ctesiphontem p. 292 de Athenis: οὐδεμίαν τοι πώποτε ἔγωγε μᾶλλον πόλιν ἑώραχα ὑπὸ μὲν τῶν ϑεῶν σωζομένων, ὑπὸ dà τῶν ῥητόρων τι- ye» ἀπολλνμέγην.
a) IDdio»] versus ipsos Platonis (non confundendi cum altero Pla- UU / 143 | SEXTI EMPIRICI: γὰρ τρεῖς ἐάν τις, φησίν, ἐχκδημήσῃ. μῆνας, οὐκέτι ἐπιγινώσχειν τῇ: πόλιν, ἀλλὰ παραπλησίως τοῖς νυχτὸς περιπατοῦσι παρὰ τείχη χαϑάπερ τινὰς ἀγγάρους κατάγεσϑαι, τὸ ὅσον ἐπὶ τοῖς 86 νόμοις μὴ τῆς αὑτῆς οὔσης πόλεως. πρόδηλον δέ ἐστι τὸ κιιτὰ τῶν νόμων “) αὐτὴν ὑπάρχειν καὶ ἐξ ὧν ἐν ταῖς καχοτέχνοις. τέχναις ὑποτίϑενται" ὃτὲ μὲν γὰρ παραινοῦσι τῷ ῥητῷ καὶ ταῖς φωναῖς τοῦ νομοϑέτου προσέχειν, ὡς σαφέσι xal μηδεμιᾶς ἐξηγήσεως δεομέναις, 0té δὲ ἀναστρέψαντες μηδὲ τῷ ῥητῷ, μηδὲ 87 ταῖς φωναῖς, ἀλλὰ τῇ διανοίᾳ καταχολουϑεῖν. οὐδὲ γὰρ ὃ χο-᾿ λάζειν ἀξιῶν τὸν ἐπανατεινάμενόν τινι σίδηρον, τὸν ὁπωσοῦν ἐπανατεινάμενον, οἷον δακτύλιον, ἢ ὑποῖον, καϑάπερ βελόνην, κολάζειν ἠξίωσεν" ἀλλ᾽ ἐὰν τὴν dA Vor αὐτοῦ πολυπραγμονῶ- pu, τὸν ἀνδροφονῆσαι τολμήσαντα τεϑεληκέναι τιμωρεῖσϑαι. 88 χελεύουσε δὲ ἐνίοτε καὶ κατὰ ἀποκοπὴν ἀναγινώσχειν τοὺς νό-- P 291 μους καὶ ἐκ τῶν λειπομένων ἕτερόν τε νόημα συντιϑέναι. πολ- λάχις δὲ καὶ ἀμφιβόλους λέξεις διαστἕλ Aovot, πρόσφορον ἑαυτοῖς κατασκευάζοντες v0 σημωινόμενον" xai ἄλλα μυρία πρὸς ἀναperegro abfuerit tres menses, non amplius agnoscit civitatem, sed non se- cus atque illi qui noctu ambulant, ad parietes offendet instar baiulorum, ut- pote quod quantum.ad leges attinet, non sit eadem civitas, 36. est autem perspicuum rhetoricam esse adversus leges et ex iis quae iu malis illis &unis artibus rhetores praecipiunt; nam aliquando quidem suadent atten- dendum esse scriptum et verba legislatoris, ut quae sint aperta et nulla opus habeant expositione; aliquando autem contra, neque scriprum neque verba sed sententiam esse eequendam, 37. neque enim qui vult puniri eum qui íerrum alicui intentavit, eum qui quomodocumque intentavit censere punjendum, πὸ annulum, vel qui cuiusmodicumque, utpote ecum: sed si legislatoris animum inquiramus, eum iudicasse puniendum, cuius ea fuit audacia ut vellet hominem occidere, 88, iubent autem rhe- tores nonnumquam leges legere truncatas ot ex iis quae omittuntur elium sensum componere, saepe quoque ambiguas distingunt dictiones, confim- mantos significatum quod est eis conducibile, aliaque faciunt inmumerebilia tone itidem comico iuniore e ndva comoedia qui post Epicurum scri- psit) nescio an quisquam veterum qui hodie exstant servaverit; solam enim illorum senteatiam Sextus hoc loco refert suspicor autem esse ex Platonis tragoedia cui titulus erat 'EAldg sive /V4jG04, in qua etiam nobilis illa fuit sententia: - - ἡμῖν οἱ νόμοι ἐοίχασι tOUTOLg τοῖς λεπτοῖς ἀραχνίέοις ΄ ἂν τοῖσι tote 7 φάλαγξ ὑφαίνεται. - —. nostrae scilicet similes sunt leges telis illis tenuibus quas texit circa parietes aranea.
b) ἐπιγινώσλει») ita legendum pro ἐπιγιγώσχει, quia mox sequitur κατάγεσϑαι, c) κατὰ τῶν νόμω»} ita mss; nam in editis articulus exciderat.
d) καχοτέχνοις τέχναις] sio lib. 1 contra Grammaticos sect, 98 τέχνο-: λογέα ἄτεχνος. ubi dicta si placet vide. χαχοτεχνία infra sect. 49. Pro- legomena ad Aphtbonium Rhetorem p. 594: πᾶν ὃ μὴ τέλος ἔχει καλὸν, ἤ χακχοεεχνία ἐστὶν ἢ ψευδοτεχνία 9 ματαιθτεχνία, e) οἷον δαχτύλιο»] notus annulorum ferreorum apud veteres usas, de quo Io, Kirchmannus libro de snaubs capite 15. pe ADVERSUS RHETORES [Lib. IT]. 143 τροπὴν τῶν νόμων ποιοῦσιν. ὅϑεν καὶ ὃ Βυζάντιος orco!)
β ἐρωτηϑείς, πῶς ὃ Βυζαντίων ἔχει νόμος, εἶπεν, "wc ἐγὼ 94w".
xuJà γὰρ ot ψηφοπαῖχται τὰς τῶν ϑεωμένων ὄψεις δι᾽ ὀξυ-- 89 χειρίαν κλέπτουσιν, οὕτως οἱ ῥήτορες διὰ πανουργίαν τὰς τῶν δικαστῶν διανοίας ἀμαυρώσαντες τῷ νόμῳ συγκλέπτουσι τὰς ψήφους. τό γε μὴν τῶν παρανόμων ψηφισμάτων εἶδος οὐδεὶς 4ρ ἐτόλμησε γράφειν ἀλλ᾽ ἢ οἱ ῥήτορες" τὸν γοῦν γραφέντα κατὰ Κιησιφῶντος 4ημοσϑένης Δ) πολλὰ βοῶν ΠῚ καὶ τερατευόμενος ἥρπασεν. ὅϑεν xal ὃ «ϊσχίνης ἢ), ““χακὸν ἔϑος" φησίν “εἰς τὰ δικαστήρια παρῆλϑεν" ὃ μὲν γὰρ κατήγορος.) ἀπολογεῖται, ὃ sd evertendas leges, unde etiam orator Byzartinus rogatus quo modo se ha» beret lex Byzantinorun, “πὶ ego volo" inquit, 39. quo modp enim prae- Sügiatores per manuum velocitatem spectatorum furtim praestringunt oculos, ia oratores cum per astutiam animis iudicum tenebras offuderint, legi suffra- ga subripiunt. 40. praeter leges quidem scripta decreta nemo est ausus pro- mulgare nisi oratores, id quidem certe quod scriptum fuit adversus Ctesi- phontem, multum vociferans et verborum se iactans portentis surripuit De- mosthbenes, unde etiam Aeschines: sala, inquit, consuetudo irrepsit im $edicia: accusator quidem respondet ac se defendit, reus aulem accusat, iuf) ὁ Bwtarroc δήτωρ)] puto Pythonem Philippi Macedonis oratorem p 997 intelligi, Demostheni ipsi metuendum visum, de quo Plutarchus in De- mosthenis vita, Tzetzes Chiliad. 6 historia 38 aliique laudati doctissimo Oleario ad Philostratum p. 280, 316, 482, 514. Byzantios ab eo pro- ditos notat etiam Clemens 8 Strom. pag. 771, Photius cod. 241 p. 548 ἐγένετο IIu9oyv ὁ Βυζάντιος «ζήτωο αγαϑὸς τοῦ xax& πείϑειν. | mentio huius Pythonis apud Demetrium περὶ ἑρμηνείας c. 80. fuit εἰ Byzantius λογοδαίδαλος Theodorus, cuius meminit Plato in Phaedro P 210. [266 E.]
g) oi ψηφοπαῖχται] Alciphron. ὃ 20 epist. de eiusmodi praestigiatorez στήσας τρίποδα τρεῖς μιχρὰς παρετέϑει παροψέδας, εἶτα ὑπὸ ταύταις ἔσχεπε μεχρά τινα καὶ λευχὰ χαὶ στρογγύλα λιϑίδια etc. quidam in me- dios progreasuse, collocata mensa tripede tres exiguas apponebat patellaa? deinde sub i«tis occultabat parvoa quosdare candidos et rotundos lapillos, quales nos in ripis torrentium reperimue; hos modo eingulatim sub una- quavis occultubat patella, modo nescio qua ratione sub una omnea osten debat, modo ut sub patelli^ disparerent efficiebat et in ore ostendebat, deinde cum deglutiiaset, alium ex nare alium ex aure alium ex capite de— promebat: deinde iterum eublatos ex oculis hominum removebat, vide dicta ad lib. 1 Pyrrhon. sect. 250. Casaubonum ad Athenaeum lib. 1 h) zfnuoc9frrc] Ctesiphonti, qui auream coronam in Dionysiis in Bacchi theatro publice imponendam Demostheni decreverat, obstabet duplex, una prohibens coronari eum, qui cum magistratum gessisset, necdum rettulisset rationes, altera quae in concione vel in curia, nusuam vero alibi coronari quemquam permittebat. utramque banc legem Ctesiphonti contrariam Demosthenes eloquentia sua ἥρπασεν irritamque reddidit, atque oratione illa quae etiamnum exstat de corona effecit, ut Aeschines leges propugnans minime audiretur et cum sua adversus Ctesiphontem oratione eundum ei esset in exilium. TE i) πολλὰ βοὼν] facit huc quod de Demosthene Aeschines apud Va- . lerium Maximum 8 10 et Plinium 2 3 epist. τέ dà εἰ αὐτοῦ τοὺ ϑηρίου τὰ αὑτοῦ ῥήματα βοῶντος ἀχηχόειτε; idem narrat Plinius maior T 30 Hist, k) ὃ Aloxtvunc] locus quem affert exstat in Aeschinis oratione adver- sus Ctesiphontem p. 302. in eadem oratione Demosthenem ut χαχοῦργοῦν σοφιστήν perstringit, οἰόμενον ῥήμασι τοὺς νόμους ἀναιρήσειν. atque alio loco, εὕρηνται, inquit, κρείττονες λόγοι τῶν γόμων.
0) ὁ μὲν γὰρ κατήγορος] in editis γάρ exciderat, quod e mes restitui.
aua τς SEXTI EMPIRICI δὲ φεύγων τὴν γραφὴν κατηγορεῖ, οἱ δὲ δικασταὶ ὧν μή εἶσι 41 χριταὶ περὶ τούτων ψηφοφορεῖν ἀναγκάζονται". ἀλλ᾽ εἰ κατὰ τῶν ψόμων ἐστὶν 7) ῥητορική, πρὸς τῷ μὴ χρησιμεύειν τι καὶ βλα- βερὰ καθέστηκεν. οὐ μὴν ἀλλ᾽ οὐδὲ οἵ δημαγωγοῦντες ῥήτωρες ἐπ᾿ ἀγαθῷ τῶν πόλεων προβαίνουσιν, ἀλλ᾽ ὃν λόγον ἔχει φαρ- μακοπώλης “) πρὸς largó», τοῦτον ὁ δημαγωγὸς πρὸς τὸν πο- λιτικόν" κακοδιδασκαλεῖ γὰρ τοὺς πολλοὺς τὰ κεχαρισμένα λέγων ") καὶ διαβολαῖς αὐτοὺς ἐξαλλοτριοῖ πρὸς τοὺς ἀρίστους.
ἀλόγῳ μὲν γὰρ καὶ τῷ δοκεῖν ὑπὲρ τοῦ χοινῇ συμφέροντος vm- ἐσχνεῖταε πάντα ποιήσειν, ταῖς δὲ ἀληϑείαις ἀπ᾽ οὐδενὸς ὑγιοῦς "τροφὴν πορίζεται, εἰχότως ταῖς τίτϑαις, αὖ μικρὸν τοῦ Ψψωμίἄδσματος τοῖς παιδίοις διδοῦσαι τὸ ὅλον καταπένουσι. τοσαῦτα μὲν οὖν χαὶ τοῖς “ἀκαδημαϊκοῖς ^) ἐν καταδρομῆς μέρεε λέγεται περὶ ῥητορικῆς, ὥστε εἰ μήτε τῷ ἔγχγοντε μήτε τοῖς πέλας ἐστὶν ὠφέλιμος, ovx ἂν εἴη τέχνη. ἀλλὰ πρὸς ταῦτα ἀπολογούβιενοι P 298 rwéc μέν φασιν, ὅτι διττῆς οὔσης ῥητορικῆς, τῆς μὲν ἀστείας καὶ ἐν σοφοῖς, τῆς δὲ ἐν μέσοις ἀνθρώποις, τὴν κατηγορίαν **yeyovévat οὗ τῆς ἀστείας, ἀλλὰ τῆς τῶν μοχϑηρῶν. τινὲς δὲ xal ὑποδείγμασε χρῶνται" ὡς γὰρ ὃ τὸν πατέρα τύπτων παγ- κρατιαστὴς οὐ διὰ τὴν παγχρατιαστικὴν τέχνην γίνεται πατρο- τύπτης, ἀλλὰ διὰ τὴν τῶν τρόπων μοχϑηρίαν, οὕτως ὃ ῥητο- ρικὴν ἐξασχήσας εἶτα κατὰ πατρίδος αὐτῇ καὶ νόμων χρώμενος οὐ διὰ ῥητορικὴν τοιοῦτός ἐστιν, ἀλλὰ διὰ τὴν ἰδίαν πονηρίαν.
45 λέληθε δὲ τοὺς μὲν πρώτους ὅτι ἄκοντες δεδώκασι τὴν ἀνυπαρ-ς . Elay τῆς ῥητορικῆς" μηδενὸς γὰρ εὑρισχομένου σοφοῦ») ἢ σπα- ψίως γε εὑρισκομένου δεήσει καὶ τὴν ἐν αὐτοῖς ῥητορικὴν ἢ dices autem coguntur ferre sententiam de üs de quibus non sunt. iudices. 41. sed si contra leges est rhetorica, cum in nulla re sit utilis, est etiam noxia. verum meque oratores qui dicendo populi regunt animos, ad bonum prodeunt civitatis, sed quam habet rationem ad medicum pbarmacopola, eam habet orator popularis ad emm qui est praeditus scientia admiaistreu- dae civitatis; multos enim prave docet loquens quao sunt eis grata et ca- .$umniis eos abalienat adversus optimates, 42. nam verbis qnidem et quam de se praebet opinione pollicetur se omaia facturam pro bono poblico, re ' wera autem nihil honi et sani exhibet alimenti, similis nutricibus, quae de bucella dantes infantibus totam devorant. 43. atque haee quidem de rhetorica in eam iavehendo dicuntur ab Academicis, quare si neque ei qui ipsam habet neque propinquis est utilis, mon est ars, sed adversus haec defendentes eam dicuut nonaulli, quod cum duplex sit rhetorica, alia quidem bona et honesta et quae est iater sapientes, alia eutem quae est in vulgo hominum, accusetur nom bona et honesta, sed improborum rheto- mica. 44. nonnulli autem utuntur etiam exemplis. quo modo enim paucra- tíasta qui verberat patrem, non ideo patrem verberat quod sit peritus artis , pugilendi, sed propterea quod sít pravis moribus, ita qui in dicendi arte se exercuit et ea utitur adversus patriam et leges, nou talis est propter rhetoricam, sed propter suam pravitatem. 45. priores autem non animád- vertunt, quod inviti concednut non esse rhetoricam: nam cum nullus inve- miatur sapiens aut raro ínveniatur, oportebit etiam eam quae est iu sapieni i m) φαρμακχοπώλης] qui vendit venena, infra seet. 49, | n) τὰ χεχαρισμένα λέγων] callens blando caudam iactare popello, ut Persii verbis utar. | | o) τοῖς -Axaónpuaixoic] Agnoni Clitomacho Charmidi etc. supra sect. 20. P 298 p) undaróc εὑρισχομέγου σοφοῦ) infra 1 adversus Logicos.
4c ἃς ADVERSUS RHETOHES (Lib, IT). 149 ürónapxrov J| σπάνιον εἶναι. πρὸς ᾿δὲ τοὺς δευτέρους ξητέον € ὅτι ἀνόμοιόν ἐστι τὸ παράδειγμα τοῖς ἐν χερσὶ ξητουμένοις " 5 piv “γὰρ ἄϑλησις οὐχ ὑποδείκνυσι τὴν πρὸς" τὸ χαχὸν «χρῆσιν αὐτῆς, οἷον τὴν πατροτυψίαν. ἡ δὲ ῥητορικὴ τοῦϑ᾽ ὡς. προ- ηγούμενον ἔργον διδάσκει, οἷον “πῶς ἀν. τὰ μικρὰ μεγάλα?), ποιήσαιμεν, τὰ δὲ μεγάλα μικρά" ἢ πῶς ἂν τὰ μὲν δίκαια ἄδιχα φανείη, τὰ δὲ ἄδικα δίκαια. καϑόλου δὲ τῆς ῥητοριχῆς 4T ἐξ ἐναντίων ") συνισταμένης λόγων οὐκ ἐνδέχεται τὸν μὲν ἀστεῖον. λέγει» ῥήτορα, τὸν δὲ μὴ τοιοῦτον οὐκέτι. ὁποῖος γὰρ ἂν ἡ ὃ emo, πιάντως τοὺς ἐναντίους ἐχμελετᾶν ὀφείλει λόγους" ἐν δὲ τοῖς “ἐναντίοις ἐστὶ καὶ τὸ ἄδικον. πᾶς ἄρα ῥήτωρ *) καὶ τοῦ ἀδίκου συναγωνιστὴς ὧν. ἄδικός ἐστιν. ἀλλὰ ὅτι μὲν οὐ ῥητέον 48 τὴν ῥητοριχὴν τέχνην, ἐκ τούτων ᾿συμφανές. τὸ δὲ μετὰ τοῦτο xai ix τῆς ὕλης περὶ ἣν ἐστι σκοπῶμεν αὐτῆς τὸ ἀνυπόστατον. "xafrot προαποδέδοται ἡμῖν τὸ κεφάλαιον ἐν τῷ πρὸς τοὺς γραμ- ——— el jo περὶ λόγον 5 γραμματικὴ πονεῖται, οὔτε δὲ δες ἐστί τι οὔτε λόγος͵ ἐκ λέξεων συγκείμενος, ὡς ἐπεδείξαμεν, * τὸ οὐ τὰ μέρη μή ἐστιν ἀνύπαρχτον εἶναι, ἀκολουθήσει xal τὸ τὴν ῥητορικὴν ἀνυπόστατον ὑπάρχειν. ὅμως δ᾽ οὖν ῥη-49 - τέον, πρῶτον μέν, ὅτι οὐκ εἰ τὸν λόγον ἐξεπόνησεν ἢ 7 ÓTtopixT,, πάντως ἐστὶν ἔντεχνος, ἀλλ᾽ εἰ τὸν συμφέρονται 'καϑ᾽ ὃ γὰρ φαρμάκων διαφόρων ὄντων καὶ τῶν μὲν. ϑανασίμων τῶν δὲ tibus rhetoricam aut plane nusquam existere aut esse rarissimam. 46. se- cwüdis anterá dicendum est: dissimile est exemplum iis de quibus in prae- seatia quaeritur. pugilandi enim ars non docet ea uti ad malum, utpote ad verbérandum patrem. rhetorica autem boc docet tamquam preecipuum mu- mus, nempe quemadmodum dicendo ex parvis magna faciant, ex maguis au- fem parva et quemadmodum insta videantur iniusta, iniusta antem iusta. 47. i» summa, eum rhetorica coutrariis coustet orationibus, nou licet bonum quidem et honestum dicere esse oratorem, illam vero qui talis non sit, mom esse, cuiwsmodicumque euim sit orator, debet omnino contrarias me- diari et exercere oratiene$. in contrariis autem est etiam iniustum, omnis ergo orator, utpote imiustitiae patronns ac defensor, est etiam ijniastes. 48. atque quod rhetorica quidem mon sit ars dioenda, ex his es( manife- stum. post hoc amtem consideremus etiam ex materia in qua versatnr eam mon poese cOnsistere. quamquam hoc caput fuit & nobis prins traditum, cum sgeremus adversus gramunaticos. nam si ciroa orationem versatur mma- tica, non est autera. aliquid dictio neque oratio qaae constat ex dictioni- bas, ut ostendimus, propterea quod cuins aon existunt partes, id ipsum moa existit: consequetur etiam rhetoricam non posse consisterb, 49. dicen- dum insuper tameu primnm quidem, quod non omnino ideo ars est rheto- vica quod circa orationem versatur, sed si circa eam qnae est ntilis. quomodo enim cum sint diversa venena et alia quidem siat letifera, alia vero 4) τὰ μιχρὰ μεγάλα] sive ut Socrati in Aristophanis Nebulis v. 114, R91 etc. obiicitur, τὸν ἥττω λόγον χρείττω ποιεῖν, quod Quintilianus 3 16 dixit: peiorem caussam meliorem facere.
r) ἐξ ἐναντίω" in scholis rhetprum' controversias in utramque partem disserere instituuntur.
4) πᾶς ἄρα ῥήτωῤ)] Raphael Volaterranus libro 34 commentarioram Urbanorum: ego collatis. veterum ac novorum exemplis, qudeque legi, partim etiam vidi, affirmare ausim paueissimos viros bonos cloquentes ὦ inveniri.
1) πρὸς τοὺς γραμματικούς supra libto adversus Grammaticos sert.
181 seq. mox pro 7teoi λόγον mes περὶ ioyet.: SEXTUS EXPIR. Il. K P 299 σωτηρέων, ἢ μὲν ἂν τοῖς Θανασίμοις ἕξις καταγιγφομένη οὔτε φέχνη τίς ἐστιν οὔτε ἰατρική" ἣ δὲ περὶ τὰ σωτήρια, καὶ τέχνη »al βιωφελής" οὕτω καὶ λόγων τῶν μὲν συμφερόντων, τῶν δὲ βλαπτικῶν ὄντων, εἶ μὴ περὲ τοὺς συμφέροντάς ἐστιν ἣ ῥη- τορικὴ ἀλλὰ τοὺς βλαβερούς, πρὸς τῷ μὴ εἶναι τέχνη Cri καὶ κακοτεχνία "). γενήσεται. παρεστήσαμεν δέ ye πρότερον *) ὅτι βλαπὲεικωτάτοις ἐνυποδύεταε λόγοις" τοίγυν οὐδὲ τέχνη καϑέστηκε,