4) iqodivaacir] ita Ciz. ms pro ἐφωδεύσασιν. est autem ἔφοδος ratio- . cinatio sive collectio nitens aliqua hypothesi, qua veluti via ad rem de- ducimur, sect. 482..140 et 435, ubi etiam μεϑόδον vocabulum simili sensu occurrit; hinc ἐφοδεύει»ν ratioue et collectione tali uti sect. 205 et ἐφοδευτιχῶς, per ratiocinationem eiusmodi sive collectionem lib. 2 Pyr- xbon. sect. 141 et infra sect. 307 praesentis libri, ubi ei ἐχχαλυπτιχῶς opponitur. I u) ἀναποδειχτός lori xal συλλογιστιχός] Stoici ἀνα πόϑειχτον argumen- tum vocant, quod cum ipsum non indigeat demonstratione, ad alia de-. monstranda sufficiat lib. 1 Pyrrhon. sect. 156; συλλογιστιχὸ» vero, quod p $00 firma gaudet vi concludendi nec laborat aliquo ex illis vitiis per quae λόγος. fit ἀσύναχτος sive ἀσυλλόγιστος, quaeque enumerantur in eodem 1 Pyrrhon. libro sect. 146 sq. utrumque igitur de hoc Aenesidemi argu- mento affirmat Sextus. neque probo Herretum qui vertit, «i eyllogistiee eam resolverimus, quasi συλλογιστιχῶς legisset pro συλλογυστιπκός.: x) μιχρὸν ἄνωϑεν}ἢ eodem loquendi genere utitur noster lib. adversus Musicos sect. 38 et 2 adversus Phys. sect. 220 atque adversus Ethicos sect. 7, 112. lamblichus de Pythag. μιχρύν ye ὥνωνεν προλαβόντις negl. τοῦ γένους -αὐτοῦ χαὶ πατρίδος, Simplicius p. 0 in Epictetum: ἄνωθέν ποϑὲεν δυξιϑκενοι λέγωμεν. sic passim Graeci scriptores et S, Lucas in limine sancti evangelii sui, παρηχολουϑηχότι ἄνωϑεν πᾶσιν axufag, quod Demosthenes orat. de Corona dixit: παρηχολουϑῃκχότα τοῖς πράγμα- σιν ἐξ ἀρχῆς. Cicero 1 de Leg. alte vero et ut oportet a capite frater re- petis quod quaerimus. Sextus ] adversus Logicos,sect. 371 ὡς.σιάρεστε, σχοπεῖν τάξει τὴν ἀρχὴν τῶν λόγων ἄνωθεν ποιησαμένοις. quod ἄγωϑεν Graeci, Sallustius dixit supra de bello lugurthino c. ὁ «ed prius quam huiuscemodi rei initium expedio, pauca supra. repetam, | "ur y) ἐπεδείξαμεν δὲ πολλάχις] non quidem in his libris, sed 9 Pyrzhon, : sect, 156, ac fortasse in alijs scriptis quae intercidere.
z) τῆς πρώτης περὶ συλλογισμῶν εἰσαγωγῆς] Laértius 7 195 inter Chey- sippi scripta memorat primo librum περὶ τῶν πρώτων καὶ ἀναποδεέχτων, deinde περὶ συλλογισμῶν εἰσαγωγιχῶν, quorum uterque fuit adversus Zenonem, a quo in plerisque dissensisse Chrysippum constat ex eodem Laértio 7 179. eonfer nostrum iníra sect. 428,!
^ 401.. SEXT! EMPIRUCI U 324 ταγμένοι. νυνὶ δὲ ἐφ᾽ ὁμολόγῳ τούτῳ γνωστέον ὅτι πρῶτος μὲν ἐστιν ἀναπόδειχτος ὃ ἐκ συνημμένου καὶ τοῦ ἡγουμένου τὸ λῆγον ἔν ἐχείνῳ τῷ συνημμένῳ ἔχων “) συμπέρασμα, τουτέστιν ὅταν . λόγος δύο ἔχῃ λήμματα, ὧν τὸ μὲν ἕτερόν ἐστε συνημμένον, τὸ δὲ ἕτερον ἡγούμενον ἐν τῷ συνημμένῳ᾽ Cru. δὲ καὶ ἐπιφορὰν τὸ λῆγον ἐν τῷ αὐτῷ συνημμένῳω. τότε ὃ τοιοῦτος λόγος πρῶτος ἀναπόδειχτος καλεῖται, οἷον ὃ οὕτως ἔχων “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστιν’ ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστίν, φῶς ἄρα ἐστίν᾽. ovrog γὰρ τὸ μὲν ἕτερον τῶν λημμάτων ἔχει συνημμένον τό “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστι" τὸ δὲ λοιπόν, τὸ ἡγούμενον ἐν τῷ συνημμένῳ “ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστί᾽, τό “φῶς ἄρα ἐστίν᾽ τρίτον, τὴν ἐπιφορὰν τὸ 86.λῆγον τοῦ συνημμένου. δεύτερος δ᾽ ἐστὶν ἀναπόδεικτος, ὃ dx συνημμένου καὶ τοῦ ἀντικειμένου τῷ λήγοντι ἐν ἐκείνω τῷ συνημμένῳ τὸ ἀντικείμενον τῷ ἡγουμένῳ ἔχων συμπέρασμα,, τουτέστιν, ὅταν. λόγος πάλιν ἐκ δυοῖν συνεστὼς λημμάτων, ὧν τὸ μὲν ἕτε- go» ἐστι συνημμένον, τὸ δὲ ἕτερον ἀντικείμενον τῷ λήγοντι ἐν τῷ συνημμένῳ, ἔχῃ δὲ καὶ ἐπιφορὰν τὸ ἀντικείμενον τῷ ἤγου- μένῳ, τότε 0 τοιοῦτος γίνεται δεύτερος ἀναπόδεικτος, ὡς τὸ “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστιν" οὐχὶ δέ γε φῶς ἐστιν, οὐκ ἄρα. ἐστὶν ἡμέρα᾽" τότε γάρ, “εἰ ἔστιν ἡμέρα, φῶς ἐστι᾽, τὸ ἕτερον Ῥδυϊλήμμα τοῦ λόγου φυνημμένον ἐστί, τό τε ’οὐχὶ δέγε φῶς ἐστι’ o.
λοιπὸν λῆμμα τοῦ λόγου καϑεστὼς ἀντιχείμενόν ἐστι τῷ λήγοντι syllogísmis. 224. nunc autem cnm de hoc constet, sciendum est, quod pr ns quidem modus indemonstrabilis est, qui ex oongexo et antecedente coa- 'sequens in illo connexo habet conclusionem. hoc est, quando oratio duas habet propositiopes, quarum altera quidem est.conaexum, altera vero an- tecedens in connexo:'habet deinde et illationem consequens in eodem con- mexo. tunc eiwsmodi argumentatio appellatur primi modi indemonastrabilis, ut quae sic habet *si dies est, lux est; atqui dies est, Inx ergo est". haec .enim alteram quidem ex propositionibus habet connexum, nempe illad 'si " dies est, lux est'; alteram autem, antecedens in conaexo, *atqui dies est', tertiam *lux ergo est^, illationem consequems connexi, 225. secundos mo- dus indemonstrabilis est, qui ex connexo et eo quod adversatur conseqneati ín illo connexo id quod adversatar antecedenti habet conclusionem, hoe est, quando argumentum rursus coustat ex duabus propositionibus, qnarum alters quidem est connexum, altera autem id quod adversatur consequenti in con- nexo, habetque illationem id quod adversatur antecedenti, tunc eiusmogi arguientatio est secundi modi indemonstrabilis, ut illud *si dies est, lax est: non est autem lax, non est ergo dies': tunc enim *si dies est, lux est! altera propositio argumenti est connexum; altera argumenti propositio "atqui non est lux' adversatur consequenti iu counexo. hinc illatio *mpn est ergo &) ἔχων) ita recte mss pro ἔχον, refertur enim ad λόγος. similiter mox ex iisdem mss sect. 225 ἔγων συμπέρασμα pro ἔχον reposui, eae- dem rationes et exempla eadem trium argumentandi generum indemon- strabilium exstent 2 Pyrrhon. sect. 157, ubi quartum etiam et quintum additur, quae hoc loco adiungere Sextus omisit, quoniam illis non in- diguit ad argumentum Aenesidemi explicandum, quod ex secundo et tertio genere compositum esse docet. quinti exemplum exstat.apud Cleo- medem lib. 1 c. 8, ubi terram rotundam esee disputat, quoniam nec lata sit nequ& cava neque quadrata neque pyramidi similis. fallitur, autem vit doctus Rob, Balforeus, qui in notis ad illum locum putat quintum. ἀναπόδειχτον à Cleomede appellari ideo, quia quinque res enumerentur, nam quintum respectu aliorum quattuor argumentorum similis genexis dici e Sexto nostro perspicuum est,: |: ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIII). 408. ἐν τῷ συνγημμένῳ. ἣ τε ἐπιφορὰ ἡ “οὐκ ἄρα ἡμέρα ἐστί τὲ ὠντιπείμενον ἦν τοῦ ἠἡγουμένον. voítog δέ ἐστι λόγος ἀναπέ- 998 δεικτος ὃ ἐξ ἀποφατιχοῦ συμπλοκῆς xal ἑνὸς τῶν ἐν τῇ συμ-΄' πλοχῇ, τὸ ἀντικείμενον τοῦ λοιποῦ τῶν ἐν τῇ συμπλοχῇ ἔχων σύμπέρασμα, οἷον “οὐχὶ καὶ ἡμέρα ἐστὶ xui νύξ ἐστιν, ἡμέρα δέ ἐσειν, οὐκ ἄρα ἐστὶ νύξ᾽. τὸ μὲν γὰρ “ οὐχὶ καὶ ἡμέρα dosi καὶ νύξ ἐστιν᾽ ἀποφατικὸν ἦν συμπεπλεγμένου ") τοῦ " καὶ ἡμέρα ἐστὶ καὶ νύξ dosi". τὸ δὲ “ἡμέρα dos! τὸ ἕτερον ἐτύγχανε τῶν ἐν τῇ συμπλοχῇ τὸ δὲ “οὐκ ἄρα ἐστὶ νύξ᾽ τὸ ἀντικείμενον ἦν τῷ λοιπῷ τῶν ἐν τῇ συμπλοκῇ. οἱ μὲν οὖν, λόγοι τοιοῦτοί τινές 221 εἶσι.. τρύποι δὲ αὐτῶν καὶ ὡσπερεὶ σχήματα ἐν οἷς ἠρώτηνται, οὗ οὕτως ἔχοντες τοῦ μὲν πρώτου ἀναποδείκτου “εἰ τὸ πρῶτον, τὸ δεύτερον" τὸ ϑέ γε πρῶτον ), τὸ ἄρα δεύτερον᾽. τοῦ δὲ δευ- τέρου “εἰ τὸ πρῶτον, τὸ δεύτερον" οὐχὶ δέ γε τὸ δεύτερον, οὐκ. dea τὸ πρῶτον᾽. τοῦ δὲ τρίτου “οὐχὶ καὶ τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύ- ᾿ τερον" τὸ δέ γε πρῶτον, οὐκ ἄρα τὸ δεύτερον᾽. Era yo) ^) γινώς 238 σκειν ὅτι τῶν ἀναποδείκτων οἱ μέν εἶσιν ἁπλοῖ, οἱ δὲ οὐχ ἁπλοῖ" dv ἁπλοῖ μέν εἶσιν οἱ αὐτόϑεν σαφὲς ἔχοντες τὸ ὅτε συνάγουσι, τουτέστι τό, ὅτι συνεισάγεται αὐτῶν τοῖς λήμμασιν 5 ἐπιφορά, ὁποῖοί εἶσεν *) oi ἐκχείμενοι. ἐὰν yàg ἐπὶ τοῦ πρώτου εὐθὺς δῶ - μὲν ἀληϑὲς εἶναι τό “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστι᾽, λέγω δὲ τὸ ἀκο-᾿ λουϑεῖν τῷ ἡμέραν εἶναι τὸ φῶς εἶναι" ὑποθϑώμεθϑα δὲ ἀληϑὲς.
dies" est oppositum autecedenti, 226. tertius modus argumenti indemon- strabilis est, qui constat ex negante copulativa et positione unius ex iis quae ih Ποῖα sunt habetque conclusionem quae negat reliquam partem copulativae propositionis, uf *non et dies est et nox est; atqui dies est, ' δοχ igitur non est'. in hoc argumento *non et dies est et nox est? negatio est copulativa hnius *et dies est et nox est'. illnd gutem *dies est" est positio alterius earum quae sunt in copulativa; illad denique *non est ergo nox' negat reliquam partem copulativae propositionis. 227. atque tales qui- dem sunt argumentationes indemonstrabiles. modi antem et velati figurae quibus illae proferuutur, sunt huiusmodi: primae quidem indemoustrabilis, ὁ οἱ primum, est etiam secundum; primum est autem, ergo et secundum", secundae si primum, est etiam secundum; non est autem secundum, non ést ergo primum". tertiae denique *nou est et primum et secundum; est antem primum, uon est ergo secuudum. 228. praeterea sciendum est, quod ex Ííndemonstrabilibus argamentationibus aliae quidem snnt simplices, aliae vero non simplices. ex his simplices sunt quae in se ipsis manifesto habent quod colligunt, hoc est, ubi simul cum eorum propositionibus colligitur il- latio, cuiusmodi sunt quae sunt expositae. in prima enim statim si dede- rimus esse verum, *si dies est, lux est', hoc est ex eo quod dies est, b) &noqetixóv συμπεπλεγμένου) ms Ciz. συμπεπλεγμένον. idem paullo P 601 enté dixerat ἀπαςαιτιχὴν συμπλοχήν, quod legitur etiam 22 Pyrrhon, e) tb δέ ye πρῶτον) ita ms Vratislav, pro τὸ d£.
d) ἔτι xor] ante haec verba in editis exstabat in media pagina titulus novi veluti capitis τῶν ἀναποδεέχτων διαέρεσις, "indemonstrabilium di- stinetio, sed misti codices et divisionem eimsmodi et titulum ignorant, ac merito. meque enim ex instituto hoo eibi tractandum Sextus praesenti leco suscepit, sed tantum obiter atque ἐξ ἐπιϑῥομῆς. itaque notam quam memoriae causa inter legendum quidam fortasse codicis swi margioi al- levérat, editores pro tituló owpits perperam habmwerunt. confe» quae ad librum superiorem sect. 378. à NM | e) ὁποῖοί slow] ita zecte mss pro oxoiby. δὰ SEXTUS EKPIR. II.: Gg: 406.,.. ÜSEXTI EMPIRICI τὸ πρῶτον τὸ “ἡμέραν εἶναι": ὅπερ ἦν ἡγούμενον ἐν τῷ συνημ- μένῳ, ἐξ ἀνάγκης ἀκόλου ἥσει καὶ τὸ “ φῶς εἶναι᾽. ὅπερ ἦν συμ- 339 πέρασμα τοῦ Aóyov. - οὐχ ἁπλοῖ δέ εἶσιν. οἱ ἐκ τῶν ἁπλῶν πε- πλεγμένοι xoi ἔτι χρείαν. ἔχοντες τῆς εἰς ἐχείνους ἀναλύσεως, ἵ iva γνωσθῶσιν ὅτι καὶ αὐτοὶ συνάγουσι. τούτων δὲ τῶν οὐχ ἁπλῶν οἱ μὲν ἐξ ὁμογενῶν εἶσι συνεστῶτες, οἱ δὲ ἐξ ἀνομογενῶν ". καὶ ἐξ ὁμογενῶν μέν, ὥσπερ οἱ ἐκ δυοῖν πρώτων ἀναποδείκτων πε- 230 πλεγμένοι ἢ ἢ ἐκ δυοῖν δευτέρων * ἐξ ἀνομογενῶν. δέ, ὥσπερ οἱ ἐκ πρώτου ἀναποδείκτου! ) συνεστῶτες ἢ ex δευτέρου καὶ τρίτου, P 502 xai κοινῶς οἵ τούτηις παραπλήσιοι, ἐξ ὁμογενῶν μὲν οὖν συν- ἔστηκεν οἷον ὃ τοιοῦτος “εἶ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστιν- ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστίν, φῶς ἄρα ἐστί᾽. πέπλεκται γὰρ ἐκ πρώτων δυοῖν 281 ἀναποδείκτων " ὡς ἀναλύσαντες αὐτὸν εἰσόμεθα. γνωστέον γὰρ ὅτι ϑεώρημα διαλεχτικόν ἔστιν dg τὰς τῶν συλλογισμῶν ἀναλύ- σεις παραδιδόμενον τοιοῦτον * ὗταν τὰ τινὸς συμπεράσματος συναχτιχὰ λήμματα ἔχωμεν;; δυνάμει. κἀχεῖνο ἐν τούτοις ἔχομεν 232 τὸ συμπέρασμα, ᾿ κἂν κατ᾽ ἐχφορὰν μὴ λέγηται. ἐπεὶ οὖν δύο ἔχομεν λήμματα τό τε συνημμένον τό “ εἰ ἡμέρα ἐστίν, φῶς ἐστιν?), ὅπερ ἄρχεται μὲν ἀπὸ ἁπλοῦ ἀξιώματος τοῦ “ ἡμέρα ἐστί᾽, λήγει δὲ εἰς οὐχ ἁπλοῦν συνημμένον τό “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστι", καὶ ἔτι τὸ ἡγούμενον ἐν αὐτῷ τό. “ἡμέρα ἐστίν᾽ ^): ἐκ τούτων συναχϑήσεται ἡμῖν πρώτῳ ἀναποδείκτῳ τὸ λῆγον ἐν 833 ἐχείνῳ τῷ συνημμένῳ τό "εἰ ἄρα ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστι". τοῦτο sequi esse lucem, ponamusque prius esse verum, nempe * diem esse?*, quod , 951 antecedens in connexo, necessario sequetur etiam *esse lucem'. quod ' est conclusio argumenti. 229. non simplices autem argumentatioues iade- monstrabiles sunt quae sunt contextae ex simplicibus ef adhuc opus habent ut in illas resolvantnr, quo constet eas firmiter colligere. ex his noa sim- plicibus aliaé constant ex argumentis oiusdem generis, aliae: ex diversis. ex argumentis eiusdem generis, ut quae sunt contextae ex duobus primi * modi vel ex duobus secundi modi iudemonstrabilis.: 230. diversi antem ge- neris sunt quae constant ex argumentis primi modi indemonstrabilis et ter- tii vel secuudi et tertii, et communiter quae sunt hisce similes. atque ex eiusdem quidem generis argumentis indemonstrabilibus compoaitur hic, verbi gratia, syllogismus “εἰ dies est, lux est; atqui dies est, lux ergo est*. contextus euim est ex duobus primi modi indemonstrabilis, ut sciemus,si ipsum resolverimus, 231. sciendum est enim, quod praeceptum dialecticum de syllogismorum resolutionibus traditur huiusmodi: cum habuerimus pro- positiones ex quibus colligitur aliqua conclusio, vi ac potestate in hís ha- bemus illam conclusionem, etiamsi diserte non enuatietur. 232. quoniam ergo dnas habemus propositiones, nempe et connexum illud “δὶ dies est, lux est?!, quod incipit a simplici prouuntiato *dies est? desínitque ἔπ noa simplex, connexum nempe, “δὲ dies est, lux est', et praetereg habemus antecedens quod est in connexo nempe *dies est'; ex his nobis colligetur primo modo indemonstrabilis argümeuti consequens in illo connexo, nempe M) οἱ ἐκ πρώτου —— subintellige χαὶ τρέτου, uti etatim se- P 502 quitur: ἐκ δευτέρου καὶ τρίτου. exemplum huius compositi ex primo et tertio genere indemonstrabilis argumenti fuerit hoc: e: diee edd, lucet εἰ non nox est. exemplum alterius ex secundo et tertio est Aenesidemi ar- gumentum, de quo sect. 234 sq. NK εἰ ἡμέρα ἐστέν, φῶς ἐστι») in editis vexba: φῶς ἐστιν, male de- erantur, À) τό ἡμέρα ἐστὶν] ita pum e.mps, non τῷ.
ADVERSUS LOGICOS [Lib VII. —— 461 οὖν δυνάμει μὲν ἔχομεν ἐν τῷ λόγῳ συγαγόμενον' κατὰ δὲ τὴν ἐκφορὰν παραλελειμμένον τάξαντες 'μετὰ τῆς τοῦ ἐκχειμένου λό-- yov προλήψεως τῆς “ἡμέρα ἐστίν᾽,, ἕξομεν συναγόμενον τό “ φῶς dori! πρώτῳ ἀναποδείκτῳ. ὅπερ ἦν ἐπιφορὰ τοῦ ἐκχειμένου λό- yov.: ὥστε δύο γέγνεσϑαι πρώτους ἀναποδείχτους, ἕνα μὲν τοι- υῦτον εἰ ἡμιέρα ἐστί, φῶς ἐστιν, ἵτερον δὲ τὸν τοιοῦτον, “ εῖ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἔστιν" ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστί, φῶς. ἄρα ἐστί". τοιόσδε μὲν οὖν ἐστιν ὃ χαρακτὴρ τῶν ἐξ ὁμογενῶν τὴν πλοκχὴν 93A ἐχόντων λόγων. ἐξ ἀνομογενῶν δὲ λοιπόν ἐστι, καϑάπερ ὃ παρὰ τῷ “4ϊνησιδήμῳ *) περὶ τοῦ σημείου ἐρωτηϑείς, ἔχων δὲ οὕτως" εἰ τὰ φαινόμενα ἅπασι τοῖς ὁμοίως διακειμένοις παραπλησίως — καὶ τὰ σημεῖά ἐστι φαινόμενα, τὰ σημεῖα πᾶσι "τοῖς μοίως διακειμένοις παραπλησίως φαίνεται" τὰ δὲ φαινόμενα πᾶσι τοῖς ὁμοίως διακειμένοις παραπλησίως φαένεται, τὰ δέ γε σημεῖα οὐ πᾶσι τοῖς ὁμοίως διακειμένοις παραπλησίως. φαίψεται " οὐκ ἄρα φαινόμενά ἐστι τὰ σημεῖα". συνέστηκε γὰρ 0 τοιοῦτὸς 235 λόγος ἐκ δευτέρου τε ἀναποδείχτου καὶ τρίτου, καϑὼς πάρεστι ") μαϑεῖν ἐκ τῆς ἀναλύσεως, ἥτις σαφεστέρα μᾶλλον γενήσεται ἐπὶ τοῦ τρόπου ποιησαμένων ἡμῶν τὴν διδασκαλίαν ἔχοντος οὕτως “εἶ τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον, τὸ τρίτον- οὐχὶ δέ γε τὸ τρί- τον, ἀλλὰ καὶ τὸ πρῶτον, οὐκ ἄρα τὸ δεύτερον᾽. ἐπεὶ γὰρ ἔχο-- 238 μὲν συνημμένον, ἐν ᾧ ἡγεῖταε συμπεπλεγμένον τὸ πρῶτον καὶ Ρ 608 τὸ δεύτερον, λήγει δὲ τὸ τρίτον, ἔχομεν δὲ καὶ τὸ ἀντικείμενον "τοῦ λήγοντος τό οὐ τὸ τρίτον, συναχγϑήσεται ἡμῖν καὶ τὸ ὦντ. « κείμενον τοῦ ἡγουμένου τό οὐκ ἄρα τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον, “εἰ dies egt, lux est'. 233, hoc ergo vi quidem ac potestate habemus col- lectum in isto argamento. si vero illud quod diserte non expressum est collaocaverimus cum anticipatione iam expositae argumentationis, nempe *dies 93t^, babebimus collectum illad *lnx est! primo modo indemonatrabili. quae erat iam expósiti argumenti illatio, quo fit ut. duae sint argumentationes primi modi indejonsatrabiles, una quidem hniusmodi *si dies est, lux. est', <era autem, hgjusmodi *si dies est, lux est; atqui dies est, lux ergo est'. 234. atque huiusmodi quidem sunt syllogismi qui contexuafur ex ar- gumentis iudemonstrabilibus quae suut eiusdem generis.. restat. autem qni constat ex indemonatrabilibus diversi generis argumentis, cuiusmodi est qui apud Aenesidemnm de signo fuit propositus, est autem bhuinsmadi si quae apparent, omuibns similiter affectis similiter apparent, et signa sunt appa- ' rentia, signa similiter apparent omnibus similiter affectis; quae autem ap- parent, omaibus similiter affectis similiter apparent, sigua autem non ap- parent omnibus similiter affectis; signa ergo non sunt appareutia', 235. con- stat enim eiusmodi argumentatio et ex secunda indemonstrabili et tertia, sicut licet discere ex resolntione, quae quidem fiet dilucidior, si nos do- ctrinam exposuerimus de modo argumenti, qui sic habet *si primum et se- cundum, est etiam tertium: non est autein tertium, sed nec primum; non est ergo secundum. 236. quoniam enim habemus connexum io quo antecedit complexum, *si primum, et secundum est? consequiturque *est etiam tertium", habemus porro et quod adversatur consequenti, nempe *non est tertium ^; colligetnr nobis et quod adversatur antecedenti, nempe 'non ergo ὃ) παρὰ τῷ lrncoidiug] iam accedit ad Aenesidemi argumentum seet, 215 propositum,. cuius caussa totam hanc. disputationem de, arguments indemonstrabilibus est ingressus.: k) χαϑὼς πάρεστι) ma Cis. χαϑώσπερ ἔστι.
4098 SEXTI KMPIRICI δευτέρῳ ἀναποδείκτῳ.. ἀλλὰ δὴ τοῦτο αὐτὸ κατὰ μὲν τὴν δύνα- μεν ἔγκειται τῷ λόγῳ, ἐπεὶ ἔχομεν τὰ συνεκτικὰ, αὐτοῦ λήμ- pura, κατὰ δὲ τὴν προφορὰν παρεῖται. ünto τάξαντες μετὰ τοῦ λειπομένον λήμματος τοῦ Ἡρώτου ἕξομεν συναγόμενον τὸ συμ- πέρασμα τό οὐκ ἄρα τὸ δεύτερον, τρίτῳ ἀναποδείκετῳ. ὥστε ^ ῥδύο εἶναι ἀναποδείκτους, ἔφα μὲν τοιοῦτον “εἰ τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον, τὸ τρίτον" οὐχὶ δέ γε τὸ τρίτον, οὐκ ἄρα τὸ πρῶ- “τὸν καὶ τὸ δεύτερον' ὃς ἔστι δεύτερος ἀναπόδεικτος "). ἕτερον δὲ τρίτον") τὸν οὕτως ἔχοντα “οὐχὶ τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύτερὺν᾽ 331 ἀλλὰ μὴν τὸ πρῶτον, οὐκ ἄρα τὸ δεύτερον᾽. ἐπὶ μὲν od» τοῦ τρόπου ἡ ἀνάλυσίς ἐστε τοιαύτη. ἀναλογεῖ δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ λό- γου" παραλείπεται γὰρ τὸ τρίτον τό “οὐχὶ τὰ φαινόμενα πᾶσι ᾿ τοῖς ὁμοίως διακειμένοις παραπλησίως φωένεται" καὶ τὰ σημεῖά ἐστὶ φὠινόμενα᾽. 0 μετὰ τοῦ "τὰ φαινόμενα ὅπασι τοῖς ὁμοίως διακειμένοις παραπλησίως φαίνεσθαι᾽ συνάγει τὸ τοῦ ἐκκειμένου τρίτῳ ἀναποδείκεῳ, ὥστε δεύτερον μὲν γίνεσθαι ἀναπόδεικτον τοιοῦτον “εἶ τὰ φαινόμενα πᾶσι τοῖς ὁμοίως διακειμένοις παρα- πλησίως φαίνεται, καὶ τὰ σημεῖά ἐστε φαινόμενα, τὰ σημεῖα πᾶσι τοῖς ὁμοίως διακειμένοις παραπλησίως φαίνεται" οὐχὶ δέ . ye τὰ σημεῖα πᾶσι τοῖς ὁμοίως διακειμένοις παραπλησέως gui- φόϑνεται" τὰ σημεῖα ὥρα οὐκ igi. φαινόμενα᾽. τρέτον δὲ τὸν τοι- οὔτον οὐχὶ καὶ τὰ φωινόμενα πᾶσε τοῖς ϑμοίως δεοικπεεριένοις παραπλησίως φαίνεται, καὶ τὰ σημεῖά ἐστι φιενόμενα" ἀλλὰ « μὴν τὰ φαινόμενα πᾶσε τοῖς ὁμοίως διανειμένοις παραπλησίως - primum et sécundum*, sécanda indemonstrabili, hoc veto ipsam vi quidea ac potestate in argumento situm est, babemus enim quae illnd contineat propositiones, diyesté autetà. tróh exprittittie. quae si locaveriteus win ea quae omiss& ést propositione, nempe prima, habebimus conclusiouem quse colligitur, hempe *nóh ergo secundum", tertia indemonstrabili. quo fit et duae sint iuderonstrabiles, wa quidem huiasmodf "οἱ primnm et secandum, Bst quoque tertimm. nou est ánfem tertium, Bo& est ergo primum et secuna- dam'. quae est secunda indemotnstrabilis. altera antem quae tertia ἐπάθ- Kaonstrabilis eit, ric habet *non et primum et secundam, atqui est primus, non est ergó secuhdim, 937. atque quod ad modum quidem et figuram. ar gutmentatio Aenesidemi ita resolvitur, congruit autem ratio ipsa quoque: praetermittitat ehim tettitin, trémpe illhd *nom et quae apparent omniles similiter affectis similité? apparent; et signa sunt apparentia". quod cnm propositione *quae eppérent, omnibus similiter affectis similiter apparent" colligit positam conclusronet tertio modo indemenstrabili, ut siterum at- gumentum fudemonstrabile sit.hoc *si apparentia apparent similiter ommibus aimiliter affectis, et signa εἰσὶ ex apparentibus, signa etiam omnibus sitki- Hter affectis similiter apparent: Aon autem similiter apparent sigua omaibas Mitiliter affectis; nou ergo signa sunt ex apparentibus'. 238, tertium autem huiusmodi non et quae apparent, omnibus similiter affectis similiter appa- feut, et signa sunt sppatentia; atqui quae apparent, omuibus similiter af- * PU08 D συνεχτιχὰ] ita ms Ciz. et Hervetus, quod magià probatur tnihi quam συναχτιχά, quod habet ms Vratislav, propius etia accedit vitiosum quod est in editis συνετιχά. m) δεύτερος ἀναπόδειχτος) expositus supra sect. 225 et 297. cim (rov) tertii generis índemonstrabilium ' ratio fuit secet. 226. 927. . 0) τὸν τοιοῦτο») ita recte mss pro τῶν» τοεούτων. refertur enim ad il- lud quod antecessit: dote δεύτερον μὲν γίγεσθαι (Aoyov) ἀναπόδεικτον τοιοῦτον. ν | ADVERZUS LOGIOOS (Lib VII), 440 φαίνεται" οὖκ ἄρα τὰ σημεῖά ἔστε φαινόμενα᾽. κατὰ δὲ τὴν a. 329 τὴν δύναμιν τῆς συνωγωγῆς xai τοιοῦτός τις προτεϑήσεται Ade" γος “δὶ τὰ φαινόμενα. πᾶσιν ἐπ᾽ ἴσης φαίνεται, καὶ τὰ, φαιενύ-- pero τῶν ἀδήλων ἐστὶ σημεῖα, τὰ ἄδηλα πᾶσιν ἐπ᾿ ἴσης φαί- νεται. οὐχὶ δέ ye τὰ ἄδηλα. πᾶσιν ἐπ᾿ ἴσης φαίνεται, ἀλλὰ xul τὰ φαινόμενα πᾶσιν ἐπ᾿ (oye φαίνεται" οὐκ ἄρα’ τ τὰ,-φα 0 »ónavo τῶν ἀδήλων ἐστὶ σημεῖα", τούτου δὴ τοῦ λόγου ἡ μὲν 240 ὠνάλυσίς ἐστιν ὁμοία, xa ἣν δεύτερος ἀναπόβεικτος, ἐπιβάλλει τρίτῳ "). ἡ δὲ παραμυϑία τῶν λημμάτων προῦπτος. ὅτι γὰρ τὰ P $04 φαινόμενα ἐπ᾿ ἴσης φαίνεται τοῖς" ἀπαρεμποδίστους ἔχουσι τὰς εἰσϑήσεις, συμφανές. οὐ γὰρ ἄλλοις ἄλλως τὸ λευκὸν φαένεται οὐδὲ ἄλλοις ἄλλως τὸ μέλαν οὐδὲ διαφερόντως τὸ. γλυκύ, ἀλλ᾽ δμοίως πάντας κενεῖ. εἰ δὴ ταῦτα ἐπ᾿ ἴσης φαίνεται *) xal, ἐν- 3211 δεικτικὴν ἔχεε δόναμεν τῶν ἀδήλων ἀνάγκῃ καὶ τὰ ἄδηλα ἐπ᾽ σης πᾶσι προπίπτειν, ὡς àv καὶ τῶν αἰτίων αὐτῶν ὄντων xol τῆς Snc ὁμοέως ") ὑποκειμένης. οὐχὶ δέ γε τοῦτο" οὐ γὰρ πάν- τες ὡσαύτως τὰ ἄδηλα γινώσκουσι j καίπερ κατ᾽ ἴσον τοῖς αἷ- σϑητοῖς ἐγκυροῦφτες. ἀλλ᾽ oi μὲν οὐδ᾽ εἰς ἔννοιαν αὐτῶν 6p- χονται, οἱ δὲ & χοντιε μέν, εἰς πουμλέαν δὲ καὶ πολυτρόπους μαχομένας ὑποσύρονται ἀποφάσεις.. ἀκόλουθον ἄρα μὴ al- σϑητὰ λέγειν τὰ σημεῖα, ἵνα p) τοῦϑ᾽ ἡμῖν τὸ Gronov ἕπηται.
ἐνέστωε δὲ καὶ. βραχέως τὰ προειρημένα περιλαβόντας τοιουτουσί 845 τινας προτείνειν λόγους" ὁ“ εἰ τὰ φαινόμενα πᾶσι φαίνετωι, τὰ δὲ σημεῖα οὐ πᾶσε φαίνεται, οὐκ ἔστε τὰ Φαιψόμενα σημεῖα. ἀλλὰ μὴν τὸ πρῶτον, τὸ ἄρα δεύτερον᾽. καὶ πάλιν “εἰ τὰ φαινόμενα, "12 fectin similiter apparent: noa su» ergo signa apparentia, 239. onde autem vistate eolligeudi einsmedi queque preponetur argumentum 'sj quae appe- yess?, ex aeqeo epparent Qmuibus, et quae apparent, smot sigae- ebscuro- ram, Obscure ex sequo apparont omaibws, non autom qnae obsomra suat, ex aeque apparent omnibus, sed et quae epparent ex aeque appareat omesi- bus: mon orge quae apparent, sunt signa ebeouregum ". 240, huias argumenti "similis est resolutio, per quam seouada indemenstrabilis cum teria eonimngitwr. sunt ewtem evidentes prepesitiones: asm qgaed quae apparent, OX Bequo eppareat íis quorum sensibus pihil obstat, est perspieuem. noa enim aliis aliter apparet ajbum neque aliis aliter nigeam aequo differesier dalos, sed eimiliter ómnes movet. 9)4l. si heec antem ex aequo apparent omnibus et vim habeat obseura [adicandi, nocesse est obsenra etiam omeibus se eí- ferre, utpote qaod et eaedem aiat conusae et sit similiter subigete materia. boe autem aon i^ est: nom enim omues similitér ea quae obseura snat, coguoscent, etiamsi €x aeque eis so efferent eonsilia.. sed aljis na vepiust quidem ἐπ cogitationem, alij anime quidem ila agitant, sed atrrehuator ja vaa es multiplicia at inter 60 pugnantia prenuntata. eonsequeas esf ergo , dieere, signa mon esae sensilia, ne Jos sequatur hoc absurdum. 2132. licebit aatem ái quae dieta suat Mreviter eomprehenais tejes prepesere orgamen- fatíones: “δὲ quae apparent, emaibus apparent, signa antem non omnibus epparent; noa scat 6a qnae oppasent, signa. atqui primum, orgo Θὲ socunἀπ". 243. et rnrsus (si quae apparent, quatemsus sunt apparestia, non p) δενεεροε ἐπιβάλλει τρέτῳ] idem loquendi genus supra δεῖ. 216.
** 4) ἐπ᾿ ἴσης φαίνεται ita. mes et Hervetus pro ἐπίσης, φασί, qgeíve- P 606 ται. mox ex iisdem mss ἐνδϑειχτιχήν scripsi pro eydtixy 5 ὁμοίωεἾ ita Hervetus ot Genev. pro ὁμοίας. e) διϑασκαλέας οὐκ ἔχει χρεία» ewpra ecot. 203 e 40 — SEXTI EMPIRICI .xa9^ ὅσον oil φαινόμενα;: διδασκαλίας οὐκ ἔχει χορείαν *), τὰ δὲ σημεῖα, παρ᾽ ὅσον ἐστὶ σημεῖα, διδασκαλίας € ἔχει χρείαν, τὰ σημεῖα οὐκ ἔστι φαινόμενα. ἀλλὰ μὴν τὸ πρῶτον, τὸ ἄρα δεύ- τερον᾽. πρὸς μὲν οὖν τοὺς ἀξιοῦντας αἰσϑητὸν εἶναι τὸ σημεῖον 244 τοσαῦτα ἠπορήσϑω.. σχοπῶμεν δὲ καὶ τὴν ἀντικειμένην. τούτοις ' στάσιν, gui δὲ τῶν “νοητὸν αὐτὸ ) προσειληφύτων καϑεσεάναι. βραχέα δὲ] ἴσως δεήσεε xal περὶ τοῦ ἀρέσκοντος. αὐτοῖς προλα- βεῖν, xa^ ὃ (ἀξίωμα ϑέλουσιν εἶναι τὸ σημεῖον καὶ διὰ τοῦτο 215 νοητὸν ὑπογράφοντες. τοίνυν φασὶ σημεῖον εἶναι ἀξίωμα"). ἐν ὑγιεῖ συνημμένῳ καϑηγούμενον, ἐχκαλυπτικὸν τοῦ λήγοντος. κρίέ- σεις δὲ «ob ὑγιοῦς συνημμένου πολλὰς μὲν καὶ ἄλλας εἶναέ. φασι, μίαν δ᾽ ἐξ ἁπασῶν ὑπάρχειν, xai ταύτην οὐχ ὁμόλογον, τὴν ἀπρδοϑησομένην. πᾶν γὰρ συνημμένον 5 ἀπὸ. ἀληϑοῦς ἀρχό- μένον εἰς ἀληϑὲς λήγει ἢ ἀπὸ ψεύδους Jr ἀρχόμενον ni ψεῦδος λήγει ἢ án. ἀληϑοῦς ἐπὶ ψεῦδος ἢ ἀπὸ ψεύδους ἐπ᾿ ἀληϑές. 2a6 ἀπὸ μὲν οὖν ἀληϑοῦς ἀρχόμενον ἐπ᾿ ἀληϑὲς λήγει τό “εἰ εἰσὶ ϑεοί, προνοίᾳ ϑεῶν διοικεῖται ὗ κόσμος" ἀπὸ ψεύδους δὲ ἐπὶ ψεῦδος τό “ εἶ πέταται PE Js πτέρυγας € ἔχει. 7 ví ἀπὸ ψεύδους δὲ ἐπ᾿ ἀληϑὲς τό. “εἰ πέταται T γῆ, ἔστιν ἢ γῆ᾽ " ἀπὸ δὲ ἀλη- ϑοῦς ἐπὶ. ψεῦδος τό. “εἰ “κινεῖται οὗτος, περιπατεῖ οὗτος᾽ ᾽ μὴ 37 n:gimazo)vrog μὲν αὐτοῦ, κινουμένου δέ. τεσσάρων οὖν οὐσῶν P 505 τοῦ συνημμένου συζυγιῶν, ὅταν ἀπ᾿ ἀληϑοῦς τε ἄρχηται καὶ εἰς,(ἀληϑὲς λή, ἢ ὅταν ἀπὸ ψεύδους ἐπὶ ψεῦδος, ἢ ὅταν ἀπὺ Ψεύδους ἐπ᾿ ἀληϑές, ἢ ἀναστρόφως ἀπ᾽ ἀληϑοῦς. δὶ Ψεῦδος, κατὰ μὲν τοὺς πρώτους τρεῖς τρόπους φασὶν ἀληϑὲς τοῦτο γένεopua habent ut doceantur; signa autem, quatedus sunt signa, opus habent ut doceentur, signa non smt apparentia. atqni primum, ergo et secundum. atqhe adversns eos quidem qni cehsent signum esse sensile, hae sint motae dubitatjones.- 244. consideremus autem et sectam illorum qui eis edverssa- tur, eorum, inquam, qui susceperunt probare quod signum cadat sub intei- ligentium. fortasse: autem oportebit etium pauca praemíttere de ipsoeum pls- citb, quo signum volnnt ésse pronuntiatum et ideo describunt id cadere snb intelligentíam. 246. dicwut ergo sipmum esse pronuntiatum in connero recte .Φὲ habente. antecedens, quo consequewe aperitur. rationes amem. counenxi sani: diiudicaudi. meltes quidem etlam alias egse dicunt, umwm awtem esse ex omuibus, quae tameu ipsa non est adeo exploreta, et iam a me trade. tur. omne enim cournexum aut a vero incipfens desinit in verum aut a falso ineipieus desinit in falsum aut a vero in falsum auto falso in verum. 21G. at- que a vero quidem incípt6ns desinit in veram illud *si swot dii, doom providentia mundus administratur?; e falso autem im (falsum ut iud “ οἱ terra volat, habet alas'; a falso autem in verum ut /sí terra volat, est térra; a vero autem in fülsum vt “εἰ iste movetur, ambulat^, quando is quidem nou ambulet, attameu movetur. 247. cum sint ergo quattuor cow- nexi coniugationes, nempe oum et a vero incipit €t in verum desiit; aw cum a falto in falsum, aut. cum a falso desinit in vermm, aut coutra a' vere is falsum, in primis quidem tribus modis dicunt connexuünr esse veram. wan δ) φημὶ dà τῶ» νοητὸν αὐτὸ} male editi γοητῶν, quod ex mss,emen- davi. δέ in ms Ciz. erat δή. porro qui νοητὸν —— esse signum,. onsite, ect. 177. UU —RB εἶναι. ἀξίωμα] confer lib. 2 Pyrthon, sect. 104 4. et 10].
"n pc x) ἢ ὁ ἀπὸ ὅ ψεύϑουξ, ita ms Cia. semel iterumque pro —— D s y; ADVERSUS LOGICOS [Li VI, — an