quitur signum existere. 277. constat autem demonstrationem esse e genere signorum: ostendit euim et significat conclusionem, et complexio quae fit per οὐδε propositionos est signum quod existat couclusio, ut in hac com- plexiono *si est motus, est inane; est autem motus, est ergo inane'. hoc complexum *sj est motus, est inane", complexnm per propositioaes, statim est etiam. sigunm conclnsionis nempe 'est inaue'. 278. aut ergo, inquiunt, sunt argamenta demonstrativa quae asseruntur a Scepticis dubitatoribus, aut mon.demosstrativa, et si non sunt demonstrativa, fide carent, cum etiam si essent demosstrativa vix factura fuissent fidem; sin autem demonstrativa, est perspicuum quod est aliquod signum. demonstratio ením est ex signo- rum genere..279. sin autem nullum nullius rei est siganm, aut 'aliquid significant quae adversus signum proferuntur voces aut nibil significant. et - si mihil quidem, ne signi quidem tangnuot existentiam, quomodo enim. fieri potest, wt quae nihil signifioant, fidem faciant quod nullum existat signum? ain antem significant, Sceptici sunt insipientes, qui verbo quidem signum reiiciunt, re ipsa autem id assumunt 3980. praeterea si nullum est artis preprium praeceptum, ars nibil differet ab inertia; sin antem est aliquod artis preprium praeceptum, aut id est apparens aut obscurum. sed appa- rens quidem nom est: nam quao apparent, omnibus similiter et absquo doδ “ἡ ἀπύδειξις τῷ γένει σημεῖον) ex signis quibus veritas J— vel nobilissimum est et a Dogmaticis celebratur demonstratio. vide ad 2 Pyrrhon. sect. 122 et hoo ipso libro sect, 180 et 299.
' €) el ἔστι χίνησις, ἔστε κενό»] Epicuri hoc argumentum, lib. 1 contra Log. sect. 213, infra sect. 314. 829. non sine caussa explosum a veteri- bus.ac recentioribus philosophis, cum pisces etiam in aquis, aves in aére moveri videamus, possitque motus esse cedentibus mutuo et alium lo- cum invicem occwpantibus corporibus, J) ἤτοι σημαίνουσί τι] idem argumentum 2 Pyrrhon. sect. 130. [//) ἄν) delendum] M 489! SEXTI EMPIBICI λον τυγχάνει, διὰ σημείου ϑεωρηϑήσεται. εἰ δέ ἐσεί τι διὰ ση- 981 μείου ϑεωρούμενον, ἔσται τι καὶ σημεῖον, τινὲς δὲ καὶ οὕτω συνερωτῶσιν, “εἰ ἔστι τι σημεῖον", ἔστε σημεῖον" εἰ μή ἐστι σημεῖον, ἔστε σημεῖον. ἤτοι δ᾽ οὐδέν ἐστι σημεῖον) ἢ ἔστιν base ἄρα᾽. ὃ μὲν λόγος τοιοῦτος. τούτου δὲ τὸ μὲν πρῶτον λῆμμα ὑγιὲς εἶναί φασιν" ἦν γὰρ διαφορούμενον ^). xal τῷ εἶνωι 09^ μεῖον ἀχολουϑεῖ τὸ εἶναι σημεῖον, παρ᾽ ὅσον t? ἔστι τὸ πρῶτον, ἔσται καὶ τὸ δεύτερον. μηδενὶ διαφέρον τοῦ πρώτου τὸ δεύτερον. καὶ τό “εἰ μή ἐστι σημεῖον, ἔστι σημεῖον᾽ καὶ αὐτὸ ἦν ὑγιές. τῷ γὰρ λέγοντε μὴ εἶναι σημεῖον ἀκολουϑεῖ λέγειν εἶναί τε ση- . μεῖον. εἰ γὰρ μηδέν ἐστι σημεῖον, αὐτοῦ τοῦ μηδὲν εἶναι σημεῖον ἔστωι τε σημεῖον" καὶ εἰκότως. ὃ γὰρ λέγων μὴ elvad τε σημεῖον, ἤτοι φάσει μόνον ἢ) τοῦτ᾽ ἀξιοῖ ἢ ἀποδείξει. καὶ φάσει μὲν ἀξιῶν 282 φάσιν ἕξει τὴν ἀντιτιϑεμένην, ἀποδεικνὺς δὲ ὡς ἀληϑὲς τὸ ὑπ᾽ J.
αὐτοῦ “λεγόμενον, διὰ τοῦ δεικνύντος λόγου τοῦ μὴ εἶναέ τε ση- μεῖον σημειώσεξαι τὸ μηδὲν εἶναι σημεῖον. τοῦτο δὲ ποιῶν ὅμο- λογήσει τὸ εἶναί τι σημεῖον. ἀληϑῆ οὖν τὰ πρῶτα δύο λήμματά φασιν’ ἀληϑὲς δὲ xei τὸ τρίτον. διεζευγμέψον γάρ ἐστεν ἐξ , ἀντικειμένων τοῦ τε εἶναι σημεῖον καὶ τοῦ μὴ εἶναι. ἐπεὶ εἰ σύμ- παν διεζευγμένον τότε ἐστὶν ἀληϑές, ὅταν τὸ ἕν ἔχῃ ἀληϑές, ϑεωρεῖται δὲ καὶ τῶν ἀντιχειμένων τὸ ἕξερον ἀληϑές" ῥητέον . fü τοιοῦτον συνεστὼς εὐθὺς ὑπάρχειν ἀληϑές. ὥστε καὶ énl opeλογουμένοις τοῖς λήμμασι συνεισάγεσϑαι. καὶ τὴν ἐπεφορὼν τύν etriaa apparent. sim awtem est obscurum, per siguum tradetur. δὲ autem est aliquid quod waditar per sigaenm, erk etiam aliquod sigaum. 281. noanulli sic quoque simul intertfogent: “εἰ est aliquod signam, est signum; aequo si men est siguum, est siguum. sed aut nulium est sigunm aut est: est ergo. argamentem quidem est buiusmodi. eids autem primam propositionem dicant . reete se habere; est enim tedoplicata; et ex eo quod est siyuum sequitur esse signnm, quáudoquidem si est primum, erit otiam secundum nihil dif- ferens a primo. ilind.qnoq«e *si nen est signam, est signum" itidem recto se habet. ei enim qui dicit noa esse signum, concedendum erit $equi quod. sie aliqued signum. si enim sellam est signum, eius quod uullum sit signum, erit aliquod signum: et merito. snam qui dicit non esse aliquod sigawm, aut hoc censet dietiene solam e« afürmatioue simplici aut demonstratione. 6€ qui dietione quidem censet et afürmatnene simplici, dictionem et aífirmatiénem simplicem habebit adve?sautem, 289. οἱ demonstret autom verum esse qued ab eo dicitur, per aPgumentum quo osteudét nullum esse signum, siguifica- bit nolinm esse signum. hec autem faciens senfitebitur osse aliquod signum. $unt drgo, inquiunt, vorae duae propositionos; vere est ergo etiem tertia: est enim disiwmota ex oppositis inter se, nempe esse signwm et 508 osse.
pata si omne disiunctum tuno est verum, quando unum habet veram, eer nitur autem et alterum ex oppositis esse veram; dicendum est id quod est oiusmodi, protimus esse vorum, quo fit, ut ex illis de quibus ut certis ooa- stat propositionibus, simul colligatur per illationem *est ergo aliquod signum".
P5H, g) εἰ ἔστε τι σημεῖον] argumenti gemus quod Stoici appellabant dii p, vo τροπικῶν, de quo dixi ad 2 Pyrrhon. sect. 3. atque hoc ipsum exstat 2 Pyrrhon. sect. 191 et simile sect. 186 eiusdem libri, confer quae noster respondet iníra sect. 293 sq. À) διαφορούμενο») hoc est proposito eedem bis sumpta; vide supra "ἢ ἥκοι qdon uóror] argumentum Scepticis solenne in Scepticos re- tortum, sed ut Sextus quidem innuit, exiguo cui victoriae feucta, quie ADVERSUS LOGICOS (lib. VIII) 4 Mori» ἄρα σημεῖον". ἔσται δέ, φασί, καὶ οὕτως ἐφοδεύειν" δύο 288 γάρ ἐστιν ἐν τῷ λόγῳ συνημμένα καὶ ἕν διεζευγμένον" τούτων δὲ τὰ μὲν συνημμένα ὑπισχνεῖται τοῖς ἐν αὐτοῖς ἡγουμένοις ἀκολουϑεῖν rà ἐν αὐτοῖς λήγοντα, τὸ δὲ διεζευγμένον ἕν ἔχει τῶν ἐν αὐτῷ ἀληϑές. ὡς ἐὰν ἀμφότερα ἦ ἀληϑῆ 7j. ἀμφότερα ψευδῆ, ψεῦδος ἔσται τὸ ὅλον. τοιαύτὴς δ᾽ οὔσης τῆς ἐν τοῖς λήμμασι δυνάμεως, ὑποθέμενοι τὸ ἕτερον τῶν ἐν τῷ διεζευγμένῳ P 912 ἀληϑὲς ἴδωμεν πῶς συνάγεται τὰ τῆς ἐπιφορᾶς. xal δὴ πρῶτον ὑποχείσϑω ἀληϑὲς τό “ἔστι τι σημεῖον". οὐκοῦν ἐπεὶ τοῦϑ᾽ ἡγού- gevóv ἔστιν ἐν τῷ πρώτῳ συνημμένῳ, ἕξει τὸ ἀκόλουϑον αὐτῷ τὸ λῆγον ἐν ἐκείνῳ τῷ συνημμένῳ. ἔληγε) δὲ τὸ εἶναι σημεῖον, ὅπερ ταὐτόν ἐστι τῇ ἐπιφορᾷ. συναχϑήσεταει ἄρα ἡ ἐπιφορὰ ὑποτεϑέντος ἀληϑοῦς εἶναι ἐν τῷ διεζευγμένῳ τοῦ “εἶναί τε σημεῖον᾽. xal μὴν͵ ἀνάπαλιν ὑποκείσϑω τὸ ἕτερον ἀληθὲς τό “μὴ ᾿ à σημεῖον". τοίνυν ἐπεὶ τοῦτο ἡγούμενόν ἐστιν ἐν τῷ Ótv- τέρῳ συνημμένῳ, ἕξει ἀκολουϑοῦν αὐτῷ τὸ λῆγον ἐν τῷ δευτέρῳ συνημμένῳ ἠκολούϑει δέ γε ὐτῷ τά “εἶναί τι σημεῖον᾽, ὃ καὶ ἐπιφορώ ἐστι. καὶ κατὰ τοῦτο ἄρα συνάγεται ἣ ἐπιφορά Ταῦτα μὲν οἱ 4ογματικοί. τάξει δὲ ῥητέον πρὸς τὸ πρῶ- 3285 τον εὐθύς, χαϑ᾽ ὃ ἀπὸ τῆς τοῦ ἀνθρώπου!) κατασκευῆς συνῆγον τό εἶναί τι σημεῖον, ὅτι àx τοῦ μᾶλλον ζητουμένου τὸ ἧττον ζητσύμενον ἐϑέλουσι διδάσκειν. τὸ μὲν γὰρ εἶναι σημεῖον, καὶ εἶ πρός τινῶν ἀντείρηται χκαϑάπερ τῶν ΣΣχεπτικῶν, ἀλλά τοί γε παρὰ πᾶσι τοῖς 4Δογματικοῖς σύμφωνόν ἐστι. τὸ δὲ προνοητικῶς 9286 κατὲσκευάσϑαι τὸν ἄνϑρωπον παρ᾽ οὐκ ὀλίγοις αὐτῶν διαπε- 233. hac quoque, inquiunt, ratione ac methodo licet id perseqni: in argamento duo sunt connexa et unum disiunctum; iu his connexa pollicentur ex antecedentibus sequi consequehtia; disiunctum autem habet unum ex iis, quae sunt in ipso, verum, nem si ambo sunt vera aut ambo falsa, totum erit fal- sum, 284, cum autem sit eiusmodi virtus iis propositionibus, si per positio- mem demus aMerum esse verum ex iis quae sunt in disiuncto, videamus quo- modo colligatur illatio, et primo ponatur illud verum, *est aliquod signum", ergo quoniam hoc est antecedens in primo connexo, habebit consequens id quod posterius est in illo connexo. dicebat autem ^esse signum, quod idet est cum «conclusione, colligetur igitur conclusio, si ponamus verum esse ἴδ disiancto * quod sít aliquod signum, iam ex adverso ponatur alterum esse verum quod nüllum sit signum?, ergo quoniam hoo est antecedens in se- cundo connexo, habebit ei consequens id quod est posterius in secundo com- nexo, erat autem ei consequens /esse aliquod signum, quod itidem concla- , sio est. igitur etiam ex hoc conclusio colligitur, 285. Haec quidem Dogmatici, ordine autem statim ad prime dicendum est, quandoquidem ex constitutione hominis colligebant esse eliquod sigmwm, quod ex.eo quod magis controversiosum est, volunt docere id quod miaue est in controversia, nam esso quidem signum, etsi nonnulli contradicunt, nempe Sceptici, attamen de eo conveniunt Dogmatici, 286, at prudentia et iudicio ornatum 6220 hominem, apud mon paucos ex iis mom est levis eontroversia, illi non tamquam pro dogmate pugnant nul!'um dari veritatis signum, sed utrinque valida invicem argumenta opponi posse professi assensum suspendunt. vide supra sect. 160 et mox 298 ac 360. k) ἔληγε] ita recte mss pro ἔλεγε.: ἢ ἀπὸ τῆς τοῦ ἀνθρώπου supra sect. 275 sq. m) —— Vratislav. κατασχευάζεσϑαι. vocabulum προ γοητο- SEXTUS EMPIR. 4i. Hh - 482 B SEXTI EMPIRICI güvgroa. agódoa δ᾽ ἦν βίαιον τὸ ix τῶν μᾶλλον ἀσυγχωρή ϑέλειν τὰ μὴ οὕτως ἔχοντα διδάσχειν. "καὶ μὴν ῥητῶς ὃ Hoá-. κλειτός ) φησι τὸ μὴ εἶναε λογικὸν τὸν ἄνϑρωπον, μόνον δ᾽ ὑπάρχειν φρενῆρες τὸ περιέχον. ὃ δὲ Ἐμπεδοκλῆς ") ἔτε παρα- δοξότερον πάντα ἠξίου λογικὰ τυγχάνειν, xai'ov ζῷα μόνον ἀλλὰ καὶ φυτὰ ῥητῶς γράφων | züvra γὰρ ἴσϑε φρόνησιν ἔχειν καὶ νώματος αἶσαν.
997 μετὰ τοῦ καὶ πιϑανὸν εἶναι λόγον εἷς τὸ μὴ ἄφρονα τυγχάνειν Ὁ) τὰ ἄλογα τῶν ζῴων" εἰ γὰρ πάρεστιν αὐτοῖς ὃ προφορικὸς λό- γος, ἀνάγχη καὶ τὸν ἐνδιάϑετον αὐτοῖς παρεῖναι" δέχα γὰρ 288 τούτου ἀνυπόστατός ἐστιν ὃ προφορικός. x» δῶμεν δὲ διαφέ- . Qux τῶν ἄλλων ζῴων͵ τὸν ἄνθρωπον λόγῳ τε. καὶ μεκαβατικῇ P618 φαντασίᾳ καὶ ἐν τῇ ἀκολουϑίᾳ"), ἀλλ᾽ οὗτοι γε καὶ ἐν τοῖς ἀδήλοις καὶ ἀνεπικρίτως διαπεφωνημένοις συγχωρήσομεν αὐτὸν εἶναε τοιοῦτον, ἐν δὲ τοῖς φαινομένοις τηρητιχήν τινα ἔχειν ἄχο- λουϑίαν, xa9' ἣν μνημονεύων τίγα μετὰ τίνων τεϑεώρῃταε, καὶ est autem valde violentum ex iis quae sunt magis inconcessa velle docere ea quae non ita se habent, atqui disertis verbis dicit Hereclitus hominem noa esse participem rationis, solum autem esse mente praeditum id quod mos am- bit, Empedocles autem adhuc magis admirabiliter et praeter opinionem cen- sebat omnia esse ratione praedita, nec solum animantia, sed etiam plantas, disertis verbis scribens, | : | omnia namque scias mentom et prudentiam habere. 287, ad quod accedit, ' quod probabiliter dicitur, bruta animantia mon esse expertía prudentiae: nam si est eis quae profertür oratio, necesse est eis etiam esse internam rationem; nam sine ea non potest consistere quae profertur oratio, 288. quodsi etiam dederimus hominem differre ab aliis animantibus et ratione et phantelia discurrente et consoquentias ducendi fa- cultate, non tamen etiam in obscuris et in quibus indecisa viget dissensio, concedemus ipsum esse huiusmodi, sed in his quae apparent quandam obsez- vandi et consequentias ducendi habere facultatem, per quam recordans quae , κῶς Hervetus vertit dei providentia constitutum esse hominem, sed ex sect. 276 et iis quae mox subiungit Sextus, apparet ita esse accipiem- dum ut in versione expressi. | , n) ὃ Ἡράχλειτος) supra lib. 1 advers. Log. sect. 127 et 349.
o) ὁ ᾿Εμπεδοχλὴῆς] apud Stobaeum p. 93 Eclog. Physic. Parmenidi Em- pedocli ac Democrito haec tribuitur sententia idem esse νοῦν et ψυχήν, xa9' ovg οὐδὲν ὧν εἴη ζῴων ἄλογον χυρέως. Aristoteles de plantis libro et capite primo: ὁ ᾿Εμπεδοχλῆς γένος ἐν τούτοις χεκραμένον εἶναι ἐδό- ξασεν — — καὶ νοῦν xol γνῶσιν ἔχειν εἶπε τὰ φυτά, ubi consentientes ( Empedocli laudat Anaxagoram ac Democritum. hinc animas non modo hominum sed animatium quoque et plantarum in homines migrare docuit Empedocles et se ipsum olim fnisse plantam piscem avem in versibus quos laudant Laértius 8 77 Clemens Alex. multique alii, et respi- . cit etiam Tertullianus c. 32 de anima: | — ἤτοι μὲν γὰρ ἐγὼ γενόμην χοῦρός τε κόρη τὸ ϑάμνος τ᾽ οἱωνός τε καὶ ἐξ ἁλὸς ἔμπορος ἰχϑύς.
. Latine apud Chalcidium p. 286 t MODE —— ego iamdudum vixi puer et solida arbos et tali sexu, inde animal, tum lactea virgo.!
p) μὴ ἄφρονα τυγχάνει»] in hanc sententiam multa disputat noster lib. 1 Pyrrhon., sect. 62 sq.: u — q) 9 προφοριχὸς λόγοςἾ supra sect. 276.
P818 »)iv τῇ ἀχολουϑίᾳ] facultatem colligendi aliquid et conaecutiones per- spiciendi hoc vocabulo indicavit noster etiam sect. 376.
ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIII), 488 τίνα πρὸ τίνων, καὶ τίνα μετὰ τένα, ἐκ τῆς τῶν προτέρων $ ὕπο “ πτώσεως ἀνανεοῦται τὰ λοιπά. ἀλλὰ συνομολογηϑέντος; φασίν, 480 ὅτι 3 ἀπόδειξις κατὰ γένος ἐστὶ σημεῖον, εἶ μὲν οὐχ εἰσὶν ἀπο- δείξεις, 0$ κατὰ τοῦ σημείου χομεσϑέντες λόγοι ἄπιστοι καϑεστᾶ- σιν" εἶ δὲ ἀποδείξεις εἰσίν, ἔστι τι σημεῖον. ἡμεῖς δὲ προειρη- κότες ὅτι οὐ τῷ ὑπομνηστικῷ *) ἐνιστάμεϑα σημείῳ ἀλλὰ τῷ ἐνδεικτικῷ, δυνάμεθα τοὺς κατὰ τοῦ σημείου χομισϑέντας Àó- γους παραχωρεῖν τι σημαίνειν, ἤδη δὲ οὐχ ἐνδειχτιχῶς, ἀλλὰ ὑπομνηστιχῶς. ἡμεῖς γὰρ ἐπ᾽ αὐτοῖς κινούμεϑα καὶ ἀναλαμβά- γομὲν τῇ μνήμῃ τὰ δυνάμενα “λέγεσϑαι πρὸς τὸ ἐνδειχτικὸν ση- μεῖον. τὰ δ᾽ αὐτὰ καὶ περὶ τῆς ἀκολούϑου ῥητέον ὑπομνήσεως, 990 ' xa9^ ἣν ἐπυνθάνοντο), πότερον σημαίνουσί τι αἱ κατὰ τοῦ σημείου προφερόμεναι φωναὶ ἢ οὐδὲν σημαίνουσιν. εἰ μὲν γὰρ πᾶν σημεῖον ἀνῃροῦμεν, ἔδει κατ᾽ ἀνάγκην ἢ μηδὲν σημαίνειν τὰς κατὰ τοῦ σημείου πρσφερομένας φωνὰς xa^ ἡμᾶς; ἢ og- μαινουσῶν αὐτῶν δίδοσϑαι τὸ εἶναί τι σημεῖον. νῦν δὲ τῇ διαι- ga χρώμενοι τὶ μὲν ἀναιροῦμεν σημεῖον, τὶ. δὲ τίϑεμεν. οὐδ᾽ ν τῷ σημαίνειν τι ") τὰς xarà τοῦ ἐνδειχτικοῦ σημείου προφε- ρομένας φωνὰς παραχεχώρηται τὸ ὑπάρχειν ἐνδεικτικόν τι ση- μεῖον. ἐπελέγετο x) ὡς εἶπερ ἴδιον τέχνης ἐστὶ ϑεώρημα, δεήσει 991 τοῦτο μὴ πρόδηλον ὑπάρχειν ἀλλὰ ἄδηλον καὶ διὰ σημείου λη- πτόν, ἀγνοοῦντες ὅτε τῆς μὲν τῶν ἄλλων ϑεωρητικῆς τέχνης. οὐδέν ἐστι ϑεώρημα, καϑάπερ ὕστερον διδάξομεν "), τῆς δὲ ἐν v v cum quibus, vel ante aut post quae cónspexerit, ex priorum incursione eae- tera in memoriam revocat, 289. at cum pro certo, inquiunt, constet quod demonstratio ex genere signorum sit, et si non sunt demonstrationes, quae allata sunt adversus signum argumenta nou sunt fide digna; sin autem sunt demonstrationes, est aliquod signum, nos autem qui prius diximus quod nom insistimus signo comumonitorio oppugnando sed signo indicatorlo, possumus concedere quod quae adversus signum allatae sunt rationes, aliquid signifi- 8 cent, sed non indicando, verum in memoriam revocando, nos enim eis mo- vemur et in memoriam revocamus ea quae dici possunt adversus signum in- dicatorium. 290. eadem etiam dici possunt de proximo argumento, quo roe gabant, utrum aliquid significent voces quae proferuntur contra signum an mihi significent, nam sl omne signum tolleremus, oporteret necessario secum- dum nostram sententiam aut nihil significare voces quae proferuntur adversus signum, aut si eae significent, concedi esse aliquod signum, nunc autem uten- tes divisione aliquod quidem signum tollimus, aliquod vero ponimus, nec ideo quod significent aliquid voces quae proferuntur adversus signum indicatorium, conceditur esse aliquod signum indicatorium, 291, colligebatur porro, quod sí detur proprium aliquod artis praeceptum, oporteret hoc non esse manife- stum, sed obscurum, et per signum apprehendi; sed ignorant, quod con- ——— quidem aliorum artis.nullum praeceptum detur, ut postea doce.
, €) οὗ τῷ ὑπομνηστιχῷ] ita legendum e mss pro ἐν τῷ. atque sigoum ὑπομνηστιχόν a Scepticis non valde oppugnari professus fuerat Sextus sect. 156 sq.
E οὐδ᾽ ἐν τῷ σημαίνειν τι) in editis male. erat οὐδ᾽ εἰ τι, — 1088 ragantibus emendavi, x) σημεῖον. ἐπελέγετο) ita interpungendus hic locus; novum enim pro- itur Dogmaticorum argumentum ex sect. 280.
y) Ue detener] libro contra Ethicos sect. "Hu sq.
hà / "T τς, SEXTI RMPNRICI τοῖς φαινομένοις στρεφομένῃς ἔστιν ἴδιόν τι ϑεώρημᾳ᾽ διὰ γὰρ τῶν πολλάκις τετηρημένων 5 ἢ ἱστορημένων ποιεῖξοα τὸς τῶν ϑεω- ρημάτων συστάφεις "). τὼ δὲ πολλάκις τηρηϑέντα καὶ ἵστορῃ- vivro ἰδία — τῷν πλειφτάκις τηφησάντῳν, ἀλλ᾽ οὖ 9292 χοινὰ πάντων. ὃ μὲν yàp ἐπὶ τέλει συνερωτηϑεὶς αὐταῖς λόγος ") dy τρόπῳ τοιούτῳ “εἰ τὸ πρῶτον, τὸ,Rediro» - εἰ οὐ τὸ πρῶ- P514 gor, τὸ πρῶτον" ἤτοι τὸ πρῶτον ἢ οὐ τὰ πρῶτον" τὸ πρῶτον ἄρα᾽ τάχα “μὲν. καὶ κατὰ παρρλκὴν τὴν ἐν τοῆς λήμμααε μοχϑῃ- 298 ρός ἐστιν, ἀναμφιλέκτῳς δὲ καὶ. αὐτοὺς φαίνεται ϑλίβων. ῥητέον δὲ τάξει περὶ τοῦ πρώτου, τουτέστε τῆς παρολκῆς " εἶ γὰρ ἀλη- ϑές ἐστι, τὸ ἐν τῷ λόγῳ. διεζευγμένον ἕν ἔχειν ἀληϑὲς ὀφείλω, καϑὼς καὶ αὐξρὶ πρότεραν ἐλέγομεν"), t» δὲ ἔχον ἀληϑὲς τὸ 394 ἕτερον τῶν συνημμένων ὡς παρέλκρον διελέχχει. ἐών τε γὰρ ἀλη ϑὲς ὑπόκειται τῶν ἐν οὐκτῷ τό “ἢ ἔστι τι σημεῖον᾽, ἀναγκαῖαν 2e ται noo τὴν τούτου συναγωγὴν τὸ διαφρρούμενον e) τό “εἰ ἔστι τι σημεῖον, ἔστι αημεῖρον᾽" παρίλτον dé τὸ λοιπὸν τό “ εἰ μή ἐστί τι θημεῖοκ, ἔστι τι σημεῖον᾽. ἐάν τε τὸ μὴ εἶναί τε σημεῖον ὑπόχειται τῶκ ἐν αὐτῷ ἀληϑές" τὰ μὲν͵ διαφορούμε- γον παρέλκει “πρὸς τὴν τούτου κοταρχευήν, τὸ δὲ “εἰ μή ἐστί χε σημεῖον, ἔστι σῃμεῖον᾽ ᾿ὀναγκαῖον γίγνετῳι. μοχϑηρὸς οὖν χατὰ 295 παρολχὴν ὃ λόγος “). ἀλλ᾽ ἵνα μὴ νῦν εἰς τὰ κατὰ λεπτὸν auis βαίνωμεν τοῖς ἐναντίρες, πάρεστιν ἕτερον συνερῳτᾶν λόγον ἔχοντα bimus, olus autem quae versatur in iis quae apparent, datur proprium quod- dam praeceptum: nam per ea quae saepe sunt observata aut cognita facit αἰ praecepta consistant, quae autem saepe sunt observata coguitaque Sumt pre- pria eorum qui saepe illa observarunt, non autem communia omnium, 292. nam «quae ab eis ultimo loco rogata est oratio hoc modo *si est primum, est μεΐ» mum?; et si non eat primum, est primum: atqui aut est primum aut noa est primum; ergo est primum? fortaise quidem est vitiosa propter redundan- tiem quae est in propositionibus, citra controversiam autem ipsos quoque vi- detme premere, 293, dicendem est autem ordine de primo, hoc est de τὸ» dündantia et süperracaneo: nam si verum est, id quod est disitnctam in οἱ» gumento, debere habere unum verufe, ut ipsi quoque prius di, unum autem habems verum alterum ex connexis arguit tamquam i aCABeUm, 1394, namque si ex ils quae sunt in ipso ponitur verum illad est aliquod signum ^, ad id colligendum est necessarjum reduplicatum connexum memps *si est aliquod signum, est signum, redundat autem οἱ est supervacameum reliquum nempe si nog est aliquod signum, est aliquod signum, et δὲ nós esse aliquod signum ex iis quae sunt in ipso ponitur verum; connexum alite- rum reduplicatum redundat et est supervacaneum δὰ id comprobandum, illud &utem si mon est aliquod signum, est signum" est est necessarium, est enge vitiosum argumentum propter redandantiam, 29$, sed me in preesenti zminutatim congrediamur cum adversariis, licet alium shnul rogare orationem quet e zx) ϑεωρημάτων συστάσεις possis etiam interpretari compages quasdam ac veluti eystemata arfís praeceptorum. . €) συνερωτηϑεὶς wusoic λόγος iam respondere sggreditur. «d argumen. tum did vo τροπικῶν, quod fuit sect. 981. P614.) — ἐλέγομεν» sect. 283. c).1ó διαφορούμενο») bis repetitem eandem — in — | connexo, ita ac si alia atque alia esset, seme mempe pro. antecedente et bye Lee Mpene qned in — et — — μοχϑηρος χατὰ 7: x" OO viáq. pm ἀσύναχτον fieri doeebans Sici, vide ἃ —* sest, 147.
- ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIII]. 485 τοῦτον τὸν τρύπὸν᾽ εἴπερ περιτρέπεται ὃ λέγων μὴ εἶναι σημεῖον εἰς τὸ λέγειν y τι infi ΤΠ rij ur τι σημεῖδν εἰς τὸ λέγειν μὴ εἶναί τε σημεῖον. ὃ δὲ λέγων μὴ εἶναί τι σημεῖον σκεπτικῶς περιετρέπετο κατ᾽ αὐτοὺς εἷς τὸ λέγειν εἶvaí τε σημεῖον " καὶ 0 λέγων ἄρα δογματικῶς εἶναί τε σημεῖον περιτραπήσεται εἰς τὸ λέγειν μὴ εἶναί τε σημεῖον, ὥς παραστήσομεν. abríx« γὰφ εἰς τὸν λέγοντα εἶναί τι σημεῖον σημείῳ δεῖη96.
τὴν ἀπόφανσιν πιστώσασϑαι. ἀσυγχωρήτου δὲ ὄντος τοῦ εἶναί τι σημεῖον, πῶς ἂν οὗτος χρήσεται τῷ σημεέῳ πρὸς πέστιν τοῦ εἶναί τι σημεῖον; μὴ δυνάμενος δὲ ἀποδεῖξαι σημείῳ τὸ εἶναί τε σημεῖον, περιτρέπεται εἰς τὸ ὁμολογεῖν ) μηδὲν εἶναι σημεῖον.
ἔστω δὲ καὶ ἐκ περιτροπῆς τοῦτ᾽ αὐτὸ μόνον ὁμολογεῖσϑαι σημεῖον τὸ τοῦ μὴ * σημεῖον μηνυτικόν, τί τοῦτ᾽ ὄφελος αὖ- - τοῖς μηδὲν ἔχουσι τῶν ἰδίων εἰπεῖν δογμάτων σημεῖον; ote 297 τοῦτο μὲν ἀνόνητον αὐτοῖς, φημὶ δὲ") τὸ κοινῶς ὁμολογεῖσϑαι εἶναί τι σημεῖον. ἐκεῖνο δ᾽ ἴσως ἀναγκαῖον, τὸ ὑποτάξει τῷ “ἔστε.
τε σημεῖον᾽ ἀόριστόν τι. τοῦτο δέ ἐστι σημεῖον ὡρισμένως ἐκφε--: μένον, ὅπερ οὐκ ἔνεστιν αὐτοῖς 9) ποιεῖν " πᾶν γὰρ σημεῖον ἐπ᾽ P δ1ὅ τῷ σημειωτῷ ϑοξαστόν ἔστι καὶ ἀνεπιχρίτως διαφωνούμε- *ov. ὡς οὖν τό “τὶς διὰ πέτρας πλεῖ" ψεῦδός ἐστιν, ἐπεὶ οὐκ ἐν- ᾿ δέχεται αὐτῷ ὡρισμένον ὑποτάττειν ἀληϑὲς τό “οὗτος διὰ πέτρας πλεῖ᾽“ οὕτως ἐπὶ τῷ “ ἔστι τι σημεῖον᾽ ἀορίστῳ οὐδὲν ἔχομεν ὡρφαμένον ἀληϑὲς ὑποτάττειν. τοῦτο δέ ἐστι σημεῖον. ψεῦδος ἄρα γίνετω 30 " ἔστε τι σημεῖον᾽" καὶ τὸ ἀντικείμενον αὐτῷ ἀλη- . ϑὲς τό "οὐδέν ἐσνε σημιεῖον᾽. πλὴν ἔστω γε καὶ τούτους 1696 208 bec mede. se babet: si ie. qui dieit non ense signum, pervestitue δὰ δύο ut dieat esse. aliquod signum, is otiam qui dicit osse aliquod sigma, pervesto- tue ad hee a6 dicat mon 0420 aliquod signum. qui ewe sosptios dicit non esse aliquod signum, comvestitur ex eorum senéentie ad hee ut disat 0060 eliquod siguem: ergo et qui dogmatiee dicit esse aliquod signum, converte- tur ad hoo ut dicat non esse aliquod sigmum, ut ostendemus, 296. iam enim ii qui dicit esse aliquod signum, per signum probanda est enuntiatio, cum sutem non sit concessum dari aliquod signum, quomodo isto signo utetur ad fldem Íaoiendam quod sit aliquod signum? ewm amtem non valoat signo de- monstrare dari aliqued signum, ciroumvertetur ad eonftendum, nullum dari sigamm, etsi antem ex conversione velimus hoc solum confiteri, signum in- dicare ac significare nom esse sigmum, quid hoc eis proderit, cum nullum pessime dieero sipuwm suerum dogmatum? 297, quamobrem est hoe quidem . eis inutile, hoc, inquam, communiter oeníueri esse aliquod sigmum. illud. ameom foriasse est necessarium, ei quod dicunt esse aliqnod signum subiicere aliquod imdefinitum, hoc autem de quo quaerimus debet esse signum definite enuntiatum, quod quidem nom licet eis facere: nam omne signum est aeque opinabile atque signatum, et de quo non minor est controversia nullo decisa judicio, quomodo ergo est falsum atjquis navigát per rupem', quoniam ve- rum definitum ac terminatum non licet ei subiicere * hic per rupem navigat '; ite quoniam huic est aliquod signum', quod quidem est indefinitum, nnl- lum definitum verum possumus subiicere; hoc autem debet esse signum, est ergo falsum illud «est aliquod signum?, et quod ei adversatur est verum mempe «malum est siguum', 295, demus autem Sirmas esse ac validas eorum περιτρέπεται εἷς τὸ ὁ ολογεῖν) ms Ciz. περιτραπήσεται. 3 eu» dà] ms Ciz. P * &) οὐχ Dior. αὐτοῖς) me Vratisl. ovx ἔστιν.
486 | SEXTI EMPIRICI ὕπ᾽ ἀὐτῶν κομισϑέντας λόγους εἶναι σϑεναρούς, μεμενηκέναι ἢ) ϑὲ καὶ τοὺς τῶν ΣΣκεπτικῶν ἀναντιρρήτους * ví. ἀπολείπεται τῆς κατ᾽ ἑκάτερον μέρος προσπιπτούσης ἰσοσϑενείας "), εἶ μὴ τὸ ἔπέχειν καὶ ἀοριστεῖν περὶ τοῦ ζητουμένου πράγματος ᾽ οὔτε τὸ εἶναέ τι σημεῖον λέγοντας ovre τὸ μὴ εἶναι, τό τὲ οὐ μᾶλλον εἶναι 5 299 μὴ εἶναι μετὰ ἀσφαλείας προφερομένους; ἀλλ᾽ ἐπεὶ καὶ ἡ ἀπό- δειξις δοκεῖ κατὰ γένος εἶναι σημεῖον ἢ) καὶ διὰ τῶν ὁμολογου-. μένων λημμάτων. ἐχχκαλύπτειν. τὸ ἀδηλούμενον συμπέρασμα, μῆ τι οἰκεῖόν ἐστι τῇ περὶ snis σκέψει καὶ τὴν περὶ αὐτῆς ζήτη- σιν συνάπτειν; Περὶ ἀποδείξεως.
800 Τίνος μὲν ἕνεχεν περὶ ἀποδείξεως ἐπὶ τοῦ παρόντος ζητοῦ- μεν, πρότερον ὑποδέδεικται, ὅτε περί τε τοῦ χριτηρίου ) καὶ τοῦ σημείου ^) ἐσκεπτόμεϑα. πρὸς δὲ τὸ μὴ ἀμεϑόδως γίγνεσθαι τὴν ὑφήγησιν, ἀλλ᾽ ἀσφαλέστερον καὶ τὴν ἐποχὴν καὶ τὴν πρὸς τοὺς “ογματιχοὺς ἀντίρρησιν προβαίνειν, ὑποδειχτέον τὴν ἐπίνοιαν 801 αὐτῆς. ἡ τοίνυν ἀπόδειξις ^) xarà μὲν τὸ γέρός ἐστὶ λόγος. οὐ γὰρ δή γε αἰσϑητὸν ἦν πρᾶγμα ἀλλὰ διανοίας τις ἀένησις καὶ συγκατάϑεσις, ἅπερ ἦν λογικά. λόγος δέ ἐστεν, ὡς ἁπλούστερον 802 εἰπεῖν, τὸ συνεστηκὸς ἐκ λημμάτων καὶ ἐπιφορᾶς. λήμματα δὲ καλοῦμεν οὐ ϑέματά τινα, ἃ συναρπάζομεν, ἀλλ᾽ ἅπερ ὃ mpooretiones, modo maneant etiam Scepticorum rationes inconcussae. quid restat, cum ex utraque parte robur argumentorum par se offeret, nisi sustinere as- senfionem et nihil definire de re quae quaeritur, neque dicere esse aliquod signum neque non esse, et non magis quod sit quam quod mon sit, tamquam certum affirmare? 299, sed quoniam videtur quoque demonstratio esso ex genere signorum et per propositiones quae in confesso sunt, aperire ac de- tegere conclusionem quae fuerat obscura; an non convenit consideratiomi de signo, disquisitionem de demonstratione adiungere?
IV. De demonstratione.
—. 800, Quagam de causa de demonstratione in praesentia quaerimus, prias ostensum est, quando considerabamus de criterio veri falsique et de signo, wt autem certa via ac ratione fiat expositio tutoque possimus et sustinere as- .. Ssensionem et contradicendo procedere adversus Dognaticos, ostendenda est eius notio. 301. est ergo demonstratio genus quoddam argumentationis, non est vero res sensilis, sed quidam motus et assensio cogitationis, quae qui- dem pertinent ad argumentationem, argumentatio autem est, ut simpliciter dicam, quae constat ex sumptionibus et illatione.. 302. sumptiones autem vocamus non qualescumque propositiones quas temere arripimus, sed quas is P616 2) — ms Ciz. μεμνηχέναι.
3) ἰσοσϑενείας) nota vocem Scepticam 1 Pyrrhon. sect. 8, uti mox illud o) μᾶλλον εἶναι ἢ μὴ εἶναι, de quo 1 Pyrthon. sect. 188. 218, nec non illa ἐπέχειν, ἀοριστεῖν etc..— .k) κατὰ γένος εἶναε σημεῖο»] supra sect. 271 huius libri et pluribus aliis locis.: | ἢ περὶ τοῦ χριτηρίου] libro superiore sect. 27.
m) τοῦ σημεέου) eect. 142 huius libri. nimirum ideo non diffitetur de- monstrationem Δ sa oppugnari, ut ἀβέβαιος omnino fiat τοῦ ἀληϑοῦς κατάληψις.
n) ἡ τοίνυν ἀπόϑειξι(] confer 2 Pyrrhon. sect. 185 sq. atque infre ADVERSUS LOGICOS (Lib. VIII).. 481 διαλεγόμενος τῷ ἐμφανῆ εἶναι δίδωσι καὶ παραχωρεῖ. ἐπιφορὰ δὲ ἐτύγχανε τὸ ix τούτων τῶν λημμάτων κατασκευαζόμενον, οἷον λόγος 'μέν ἐστε τὸ ὅλον τοῦτο σύστημα “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστι" ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστί, φᾶς ἄρα ἐστί". λήμματα δὲ αὐτοῦ καϑέστηκε τὸ τε “εἶ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστι’ καὶ τὸ “ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστίν᾽ * ἐπιφορὰ δὲ τό “φῶς ἄρα ἐστί᾽. τῶν δὲ λόγων οἵ 308 μέν εἶσι συνακτικοί5), οἱ δὲ οὔ. xal συνακτικοὶ μέν, ἐφ᾽ ὧν 510 συγχωρηϑέντων ὑπάρχειν τῶν λημμάτων παρὰ τὴν τούτων συγ- | χώρησιν ἀχολουϑεῖν φαίνεταε xol ἡ ἐπιφορώ, ὡς εἶχεν ἐπὶ τοῦ μικρῷ πρόσϑεν ἐχτεϑέντος. ἐπεὶ γὰρ συνέστηκεν ἐκ συνημμένου τοῦ “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστιν᾽, ὅπερ ὑπισχνεῖτο ὄντος τοῦ ἐν αὐτῷ πρώτου ἀληϑοῦς ἔσεσθαι καὶ τὸ δεύτερον τῶν ἐν αὐτῷ ἀληϑές " καὶ Fri ἐκ τοῦ “ἡμέρα ἐστίν᾽, ὅπερ ἦν ἡγούμενον ἐν τῷ $04 συνημμέγῳ, φημὶ ὅτε δοϑέντος ἀληθοῦς εἶναι τοῦ συνημμένου, ὥστε ἀχολουϑεῖν τῷ ἐν αὐτῷ ἡγουμένῳ τὸ ἐν αὐτῷ λῆγον" δο- ϑέντος δὲ ὑπάρχειν καὶ τοῦ πρώτου τῶν ἐν αὐτῷ τοῦ “ἡμέρα ἐστί᾽, xaz' ἀνάγκην συνεισαχϑήσεται διὰ τὴν τούτων ὕπαρξιν καὶ τὸ δεύτερον τῶν ἐν αὐτῷ, τουτέστι τό " φῶς ἐστιν᾽" ὅπερ ἦν ἐπιφορά. καὶ δὴ οἱ «μὲν συναχτικοὶ λόγοι τοιοῦτοί τινές εἶσι κατὰ τὸν χαραχτῆρα. ἀσύναχτοι δὲ ὑπάρχουσιν οὗ μὴ οὕτως 806 ἔχουσι. τῶν δὲ συνωχτικῶν οἱ μὲν πρόδηλόν τι συνάγουσιν, οὗ δὲ ἄδηλον" καὶ πρόδηλον μέν, καϑάπερ ὃ ἐχκείμενος καὶ οὕτως ἔχων “εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστιν. ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστί, φῶς ἄρα ἐστί᾽. τὸ γὰρ φῶς ἐστιν ἐπ᾽ ἴσης φαινόμενον τῷ εἰ ἡμέρα ἐστί. καὶ πάλιν ὃ τοιοῦτος “εἰ περιπατεῖ Ζίων, κινεῖται Δίων" περιπατεῖ δὲ diy, κινεῖται ὥρα 4ίων᾽. τὸ γὰρ “κινεῖται Δίων᾽, ὅπερ ἐστὶ συμπέῤασμα, τῶν αὐτοφωράτων ὑπῆρχεν. ἄδηλον δὲ 806 qui nobiscum disserit, eo quod sint evidentes, dat et concedit. illatio autem est quod probatur ex his sumptionibus; sic argumentatio est exempli gratia totum. hoc si dies est, lux est; atqui dies est, lux ergo est?, eius sumptio-- mes sunt et “εἰ dies est, lux est? et «atqui dies est^; illatio autem *lux ergo est', 303. ex argumentationibus autem aliae sunt firmiter colligentes, aliae non, et firmiter colligentes quidem sunt, in quibus cum concessae fuerint sumptiones, ex illarum concessione videtur etiam sequi illatio, ut se habuit in illa quae modo iam fuit exposita, nam quoniam constitit ex connexo *si dies est, lux est^, quod pollicebatur, si esset verum prius quod est in eo, futurum esse etiam verum quod est in eo posterius; 304, et praeterea ex eo «dies 651’, quod quidem erat antecedens in connexo, dico quód si datum fuerit verum esse connexum, ut ex eo quod est in ipso antecedens, sequa- tur id quod est in eo consequens; et datum sit etiam esse id quod est prius ex iis quae sunt in ipso *dies est', colligetur necessario propter eorum existentiam etiam posterius eorum quae sunt in ipso, hoc est lux esgt'; quod quidem est illatio, et colligentes quidem orationes in forma sunt huiusmodi, 805. non firmiter eolligentes argumentationes sunt quae non sunt huiusmodi, ex firmiter colligentibus autem aliae colligunt aliquid manifestum, aliae obscurum; et manifestam quidem, ut quae iam exposita fuit argumentatio quae εἷς habet *si dies est, lux est: atqui dies est, lux ergo est', lucem enim esse aeque apparet atque 0686 diem, et rursus haed si Dion ambulat, mo- vetur: ambulat autem Dion, movetue ergo Dion*, nam illud *movetur Dion', quod est conclusio, est ex iis quae per se possunt deprehendi, 806. obscuo) el μέν εἰσι συνακτιχοὶ) idem tradit eodem secundo Pyrrhón. bypot. P 816 libro sect. 137.
D i 408 ^ ^ SEXTD EMPIRE — συνάγει οἷον ᾧ τοιοῦτος “εἰ ἱδρῶτες") ῥέονσι διὼ τῆς ἐποφανείαρ, εἰσὶ νοητοὶ τῆς σαρχὸς πόροι" ἀλλὰ μὴν τὸ πρῶτον, τὸ ἄρα δεύτερον᾿. τὸ γὰρ νοητοὺς τῆς σαρκὸς πόρους τῶν ἀδήλων ὑπῆρχε. καὶ πάλιν “οὗ ἐκχριϑέντος ἐκ τοῦ σώματος τελευτῶσιν οἱ ἄνϑρωποι, ψυχή ἔστιν ἐκεῖνο. αἵμᾳτος δὲ ἐχκριϑέντος 2x τοῦ σώματος τελευτῶσιν ἄνϑρωποι" ψυχὴ ἄρα ἐστὶ τὸ αἷμα᾽ *). τὸ γὼρ ἐν αἵματι κεῖσϑαι τὴν ὑπόστασιν τῆς ψυχῆς οὐκ ἐναργές. 307 rovsty δὲ τῶν ἀδηλόν τι συναγόντων οἱ μὲν ἐφοδευτικῶς ") μό- vov ἐπάγουσιν ἡμᾶς ἀπὸ τῶν λημμάτων ὡς ἐπὶ τὸ συμπέρασμα" 808 οἱ δὲ ἐφοδευτικῶς ἅμα xal ἐκκαλυπτικῶς. ὧν ἐφοδευτικῶς μὲν μόνον ἐπάγουσιν οἱ ἐκ πίστεως καὶ μνήμης ἠρτῆσϑαε δοκοῦντες, οἷός ἐσειν ὃ τοιοῦτος" εἴ τίς σοι ϑεῶν εἶπεν ὅτε πλουτήσεε ovrog, P 617 πλουτήσει οὗτος" εἰ δὲ ὁ ϑεὸς Ὗ (δείκνυμι δέ γε τὸν Alu xa9^ ὑπόϑε-. σι») εἶπέ σοι ὅτι πλουτήσει οὗτος" πλουτήσει ἄρα οὗτος". ἐνθάδε γὰρ παραδεχόμεϑα τὸ συμπέρασμα τό πλουτήσειν τοῦτον, οὐκ ἐκ τῆς τοῦ προταϑέντος λόγου δυνάμεως κατασκευασϑέν, ἀλλὰ τῷ πιστεύειν 809 τῇ τοῦ ϑεοῦ ἀποφάνσει. ἐφοδευτικῶς δὲ ἅμα καὶ ἐκκαλυπτιχῶς ἐπῆγεν ἡμᾶς ἀπὸ τῶν λημμάτων ἐπὶ τὸ συμπέρασμα, καϑά 6 ἐπὶ τῶν ὄντων πόρων συνερωτηϑείς" τὸ γὰρ “εἰ ῥέουσι δι τῆς ἐπιφανείας ἐδρῶτες, εἰσὶ νοητοὶ τῆς σαρκὸς nópoi καὶ τὸ δέειν διὰ τῆς ἐπιφανείας ἱδρῶτας ἐκ τῆς αὐτῶν φύσεως κατω- σχευάσαι ἐδίδασχεν ἡμᾶς τό ὅτε εἰσὶ νοητοὶ τῆς σαρκὸς πόροι rum autem colligit vorbi gratia haec (si sudores fluunt per superficiem, sumt carnis pofi seu meatus qui percipiuntur intelligentia: atqui primum, ergo etiam secundum, esse enim carnis meatus qui percipiuntur intelligentia, est ex iis quae non sunt manifesta, et rursus (quo ex corpore excreto, e vivis , excedunt homines, illud est anima, sanguine autem excreto, e vivis exce- dunt homines: anima ergo est sanguis', in sanguine enim sitam esse animae substantiam, hon est evidens, 307, ex iis autem quae aliquid obscuri colli- gunt, alíae argumentationes via nos veluti deducunt ex sumptionibus ad con- clusionem; aliae simul via nos deducunt et simul rem aperiunt ac detegunt, ' 808, ex quibus via solum inducunt quae videntur pendere ex fide et meino- ria, cuiusmodi est haeo (εἰ ex diis aliquis tibi dixit, quod iste erit dives, erit iste dives: atqui deus (ponamus ostendi a me Iovem) dixit tibi, iste erit di- .* wes; iste ergo erit dives?, hic enim essumimus conclusionem, nempe istum futurum divitem, non probatam ex vi propositae sumptionis, sed eo qmod credamus lovis enuntiationi, 309, simul via nos deducunt a sumptionibus ad . eonclusignem remque simul aperiunt argumentationes, qualis erat illa quam proposui de meatibus qui percipinntur intelligentia, *si sudores fluunt per superficiem, sunt carnis meatus qui percipiuntur intelligentia ', nam quoniam sudores fluunt per superficiem, hoc ex ipsorum matura docuit nos probare p) εἰ ἰδροῶτες) ibid. sect. 140.
4) ψυχὴ τὸ αἷμα] vide Grotium ad Genes. 9 4 et Levitic, 17 1t et Tiraquellum ad legem 15 connubialem n. 16. Pythagoras apud Labirtium 8 30 τρέφεσθαι τὴν ψυχὴν ἀπὸ τοῦ αἵματος. Empedocles apud Plutarchum . 48 de placitis ἐν τῇ τοῦ αἴματος συστάσει τὴν ψυχήν. Crises apud Ari- stotelem 1 de anima, Hermiem, Nemesium: ψυχὴ» elu« ete. mipevem. autem argumentum quo sanguis esse anima hóc loco apud Sextum sua- deter. ham similiter colligas acsem οἱ cor ot cerebrum et ossa esse amimas, [pro ἄνθρωποι log. οἱ ἄνϑρ. | r) ἐφοδευμικῶς) de verbo ἐφοδεύειν dictum. supra ad. eoct. SiO buius libri. confe et 3 Pyrrhon. sect. 141. 142.
4) εἰ δὲ ὃ 9«06] puto legendum ὁ dà ϑεός, idque in versione sum se- tutus, similiter infra sect. 313.
4 ADVERSUM LOGICOS [Lib. VII] - 48 “τά τινὰ τοιαύτην poda», διότι ναστοῦ καὶ — σώ-- τὸς. ἀδύνατόν ἐστιν υγρὸν δεῖν" δεῖ δέ γε διὰ τοῦ σώματος᾽ Jooic. τοίνυν οὐκ ἂν εἴη ναστὸν τὸ σῶμα, ἀλλὰ πεποροποιημέ- o». τούτων δὴ οὕτως ἐχόντων 7 ἀπόδειξις πρὸ — ὀφείζχει 910 όγος εἶναι;, δεύτερον GvvaxTixÓc, τρίτον καὶ ἀληϑής, τέταρτον ᾿ x) ἄδηλον E ἔχων συμπέρασμα, πέμπτον καὶ ἐχκαλυπτόμενον τοῦτο . τῆς δυνάμεως τῶν λημμάτων. ὃ γοῦν τοιοῦτος λόγος ἡμέρας 811 ὕσης “εἰ νύξ ἐστε, σχότος ἐστίν)" ἀλλὰ μὴν νύξ ἐστι, σχότος ce μόν. συνακτικὸς μὲν καϑειστήκει * δοϑέντων γὰρ αὐτοῦ | ἡμμάτων ὑπάρχειν συνάγεται καὶ ἡ ἐπιφορά" οὐκ ἀληϑὴς