510 τὴν γενιχήν, 7 καὶ τὰς λοιπὰς ἀκολουϑεῖν συμβέβηκεν. ἐπεὶ τοί- γυν ἄδηλον ἐστιν jj 7 ἀπόδειξις, ὡς ἐπελογισάμεϑα "), ὀφείλει ἀπο- δεδεῖχϑαι. πᾶν dp ἄδηλον ἀναποδείκτως λαμβανόμενον. ἐστὶν ἄπιστον. ἤτοι οὖν ὑπὸ γενικῆς ἀποδείξεως χαταστήσεταε τὸ εἶναί 841τι ἀπόδειξιν ἢ ὑπὸ εἰδικῆς. ἀλλ᾽ ὑπὸ μὲν εἰδικῆς οὐδαμῶς" οὕπω χὰρ οὐδεμία καϑίσταται εἰδικὴ ἀπόδειξις διὰ τὸ μήπω —R γῆσϑαι τὴν ἐνικήν. ὡς γὰρ μηδέπω σαφοῦς ὄντος: τοῦ ὅτι ἐστὶ ζῷον; οὐδὲ ὅτι ἵππος ἐστὶ γνώριμον καϑέστηκεν" οὕτω μηδέπω comprehendere, 337. sed eis quidem rursus deinde respondebitur: quonim autem congruenti methodo facienda est contradictio, inquirendum inprimis adversus quamnam demonstrationem maxime velimus insistere, nam si veli- mus insistere adversus singulares et in singulis artibus demonstrationes, per- versa methodo decertahimus, cum sint infinitae et innumerabiles eiusmodi demonstrationes, 338, sed si sustulerimus dempnstrationem universe, qnae videtur comprehendere sub se omnes speciales demonstrationes j, eat perspi- cuum quod in ea cunctas habebimus sublatas, quo modo enim sí non sit ani- . mal, nec est homo; et si non sit homo, nec Socrates, cum tollantur species simul cum generibus; ita si non sit in genere demonstratio, perit etiam uni- versa in specie demonstratio,: 339. nam cum specie quidem non omnino simul tollitur genus, ut cum Socrate homo; cum genere antem, ut dixi, circum- scribitur species, necesse est ergo is. qui labefactare instituunt demonstratio- nem, non aliam movere quam eam quae est in genere, quam reliquas quo- que sequi necesse est, 340. quoniam ergo res est obscura demonstratio, ut rationibus collegimus, ea debet demonstreri, quicquid enim obscurum est, si sumatur citra demonstrationem, non est credibile, aut ergo per demonstra- tionem in genere confirmabitur aliquid esse demonstrationem aut per demon- strationem specialem, 341. sed per specialem quidem nequaquam: nondum enim ulla specialis stabilita est demonstratio propterea quod nondum constet de demonstratione in genere, quomodo enim, si nondum sit evidens quod sit animal neque quod sit equus est cognitum; ita. si nondum cónstet esse 4) πρὸς μὲν τούτους] ita xecte mss pro τούτοις, duod esset ad haec, ut infra sect. 374; sed illud significat adversus hos, nempe Epicureos, licet non memini in his libris argumentum jstud iterum ἃ nostro resumi atque adversus Epicuri scholam urgeri.
; t) συμπεριγράφειαι] verbum nostro. solenne, ut dixi ad 1 Pyrrhon. sect. 14, supra sect. 161. argumento eodem utitur etiam lib. adv. Rhetor. sect. 110 sq.
x) ὡς ἐπελογισάμεϑα)] supra seet. 322 sq.
ADVERSUS8 LOGICOB (Lib. VIII). age δσυνομολογηϑέντος τοῦ ὅτι ἐστὶ γενικὴ ἀπόδειξις, οὐκ ἂν εἴη τις τῶν ἐπὶ μέρους ἀποδείξεων πιστή, μετὰ τοῦ καὶ Hg τὸν διαλ- 822 λήλων τρόπον ἡμᾶς ἐμπίπτειν. ἵσα μὲν γὰρ ἡ γενικὴ ἀπόδειξις P 024 βιβοιωθῇ, τὴν εἰδικὴν ἡμᾶς ἔχειν δεῖ πιστήν' ἵνα δὲ ἢ εἰδικὴ δμολογηϑῇ, τὴν γενικὴν ἔχειν βεβαίαν, ὥστε μήτε ἐκείνην πρὸ ταύτης ἔχειν δύνασϑαι μήτε ταύτην πρὸ ἐκείνης. οὐχοῦν ὑπὸ μὲν εἰδικῆς ἀποδείξεως ἀμήχανον τὴν γενικὴν ἀποδειχϑῆναι" καὶ 843 μὴν οὐδ᾽ ὑπὸ γενικῆς" αϑτὴ γάρ ἔστιν ἢ ζητουμένη. ἄδηλος δὲ οὖσα καὶ ζητουμένη οὐκ ἂν εἴη κατασκευαστικὴ ἑαυτῆς ἢ), ἥγε΄ καὶ τῶν ἐχκαλυπτόντων αὐτὴν ἔχρῃζεν" ἐχτὸς εἰ μὴ ἐξ ὑποϑ σεως ληφϑεῖσα λέγεταί τινος εἶναι κατασχευαστιχή. εἰ δὲ ἅπαξ ἐξ ὑποθέσεως Y) λαμβάνεταέ τινὰ καὶ ἔστε πιστά, τίς ἔτι χρεία - ἀποδεικνύναι αὐτά, αὐτόϑεν δυναμένων ἡμῶν λαμβάνειν ταῦτα " καὶ ἀναποδείκτως διά τὲ τὴν ὑπόϑεσιν ἔγειν πιστά; πρὸς τού- 844 τὸις εἰ ἡ γενικὴ ἀκόδειξις παραστατιχή ἐστι τῆς γενικῆς ἀποδεί- ξεως, ἔσται ἡ αὐτὴ περιφανὴς ἅμα καὶ ἄδηλος, καὶ 4j μὲν ἀπο-- δείκνυσι, περιφανής, f δὲ ἀποδείκνυται, ἄδηλος, ἔσται δ᾽ ὁμοίως πιστή tt xal ἄπιστος πιστὴ μέν, ὅτι ἐκκαλυπτική τινός ἐστιν" ἄπιστος δέ, ὅτι ἐχκαλύπτεται. πάνυ δὲ ἄτοπον, ταὐτὸ λέγειν πιρόδηλον ἅμα καὶ ἄδηλον, πιστόν τε καὶ ἄπιστον. τοίνυν καὶ τὸ ἀξιοῦν τὴν γενικὴν ἀπόδειξιν ἑαυτῆς εἶναι πωραστατικὴν ἐστὶν ἄτοπον. οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ xat? ἄλλον τρόπον οὐχ οἷον ἀπόδει3 345 Sw», ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ἕτερόν τι τῶν ὄντων διὰ γενικῆς ἀποδείξεως δυνατόν ἐστε παρασταϑῆναι. ἤτοι γὰρ τάδε τινὰ ἔχει λήμματα?) demonstrationem in genere; ex singularibus demonstrationibus nulla erit cre- dibilis, 342, et simul etiam incidimus in vitiosum magum probandi mutuo elterum per alterum, nam ut firma quidem sit et stabilis in genere demon- stratio, oportet nos habere specialem dignam fide; ut autem constet de spe- ciali, firmam oportet habere ac stabilem demonstrationem in genere, quo fit ut neque illam ante banc habere possimus neque hanc ante illam, ergo non potest fieri ut a demonstratione ín specie demonstretur demonstratio in genere, 343. sed nec ἃ demonstratione in genere; ea est enim de qua quaeritur, cum ipsa autem sit obscura et quaestioni obnoxia, ipsa se ipsam minime poterit stabilire, sed indiget aliis quae ipsam aperiant ac detegant; nisi ex hypothesi dicitur sumpta aliquid confirmare, si autem ex hypothesi semel sumere licet aliqua et sant ideo fide digna, quid adhuc opus est ea demonstrare, cum ex se ipsis ea possimus sumere citra demonstrationem atque propter suppositio- nem ea habere credibilia ἢ 344. ad haec aocedit, quod si demonstratio in genere demonstrationem in genere ostendat, erit eadem simul et perspicua - et obscure; et quatenus quidem demonstraf, perspicua, quatenus vero de- monstratur, ebscura, eritque similiter digna et indigna fide: digna quidem, quatenus aliquid aperit ac detegit; indigna autem, quoniam aperitur ae de- tegitur, est autem perquam absurdum, idem dicere simul manifestum et ob- scurum, dignumque et indignum fide, ergo et censere, demonstrationem in genere se ipsam ostendere 4. est absurdum, 345, vérumenimvero alio quoque modo fieri non potest, ut demonstratio aut aliqua res alia ostendatur per de- monstrationem in genere, aut enim has quaspiam sumptiones habet demon- X) κατασχευπστιχὴ δαυτῆς} ita recte mss pro ἑαυτοῖς. P6 y) εἰ δὲ ἅπαξ ἐξ ὑποϑέσεως} confer librum adv, Geom. sect. 7 44, et.! lib. 1 Pyrrhon. sect. 178 et quae infra sect, 369 sq.
zx) ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ἕτερόν τι] itd mea Vratislav. pro οὐδέτερον. 4) τάδε τινὰ λήμματα] eadem cavillatio 4 Pyrrhon. sect. 172.
/ 500.. SEXTI ἘΜΡΙΒΙΟΙ καὶ τήνδε τινὰ ἐπιφορὰν ἡ ἢ γενικὴ ἀπόδειξις. τάδε γάρ τινα ἔχουσα λήμματα καὶ τήνδε τινὰ ἐπιφορὰν μία γέγονε τῶν ἐπ᾽ εἴδους.
εἰ δ᾽ οὐκ ἔχει λήμματα καὶ ἐπιφοράών, ἐπεὶ οὐ χωρὶς λημμάτων καὶ ἐπιφορᾶς συνάγει 7 ἀπόδειξις; οὐδὲν συνάξει 7 γενικὴ ἀπό- 946 δειξις" μηδὲν δὲ συνάγουσα οὐδὲ τὸ ἑαυτὴν sva. συνάξει. εἰ οὖν τὸ μὲν ὅτι δεῖ ἀποδειχϑῆναι τὴν ἀπόδειξιν, ὡμολόγηται, αὕτη δὲ οὔτε ἐκ γενικῆς ovre ἐξ εἰδικῆς ἀποδείξεως δύναται ἀποδειχϑῆναι,. δῆλον ὡς ἄλλου μηδενὸς εὑρισχομένου παρὰ ταύτας Ἢ ἐποχῇ φυλάττειν ὀφείλομεν KZ περὶ τῆς &70- 941 δείξδεως ζήτησιν. καὶ μὴν εἴπερ 57 πρώτη ἀπόδειξις ἀποδεί- ævurdu, ἤτοι: ὑπὸ ζητουμένης ἀποδείξεως ' ἀποδείκνυται ἢ ὑπὸ P 525 ἀζητήτου. οὔτε δὲ ὑπὸ ἀζητήτου" πᾶσα γὰρ ἀπόδειξις, τῆς πρώτης vm. ἀμφισβήτησιν πεπτωχυίας, ζητεῖται" οὔτε δὲ ὑπὸ ζητουμένης" πάλιν γὰρ ἐκείνη εἰ ζητεῖται A vn ἄλλης ἀποδείξεως ὀφείλει κατασταϑῆναι, xai ἧ τρίτη ὑπὸ τετάρτης καὶ 7 τετάρτη . ὑπὸ πέμπτης, καὶ τοῦτ᾽ εἰς ἄπειρον. τοίνυν οὐχ ἔστι βεβαίως 848 ἔχειν τὴν ἀπόδειξιν. “4ημήτριος δὲ 0 “άχων") τῶν κατὰ τὴν ᾿ἘΕπικούρειον αἵρεσιν ἐπιφανῶν εἰαπόλυτον ἔλεγεν εἶναι ^) τὴν τοιαύτην ἔνστασιν. μίαν γάρ φησι τῶν ἐπ᾽ εἴδους ἀποδείξεών τινα συνάγουσαν, ὅτε ἄτομά ἐστι στοιχεῖα ἢ Oti κενόν ἐστι; καταστησάμενοι. καὶ βεβαίαν δείξαντες, αὐτόϑεν i ἕξομεν ἐν ταύτῃ καὶ τὴν γενικὴν ἀπόδειξιν πιστήν" ὅπου γάρ ἐστι τό τινος γένους εἶδος 4), ἐκεῖ πάντως, εὑρίσκεται χαὶ γένος, οὗ ἐστι τὸ εἶδος, $49 Be ἀνώτερον “) ὑπεμνήααμεν. τοῦτο δὲ δοκεῖ μὲν εἶγαι πι- M stratio generalis et hane quampiam illationem, has autem quaspiam habens sumptiones et banc quampiam illationem evasit una ex specialibus demonstra- tionibus, si autem non habet sumptiones et illationem, quoniam non sine sumptionibus et illatione colligit demonstratio, nihil colliget demonstratio ge- neralis; si nihil autem colligit, nec quod ipsa quidem sit, colliget. 346, si ergo constet qued oportet demonstrari demonstrationem, ipsa autem nec ex demonstratione in genere nec ex demonstratione in specie potest demonstrari, perspicuum est quod cum praeter eas nihil aliud inveniatur, in quaestione de demonstratione debemus nos tenere in sustinenda assensione. 347. praeterea si prima demonstratur demonstratio, aut demonstratur ἃ demonstratione quae in quaestione est, aut ab ea quae non in quaestiono est, non autem ab ea quae non in quaestione est: omnis enim demonstratio quaestioni est obnoxia, cum prima (generalis) ceciderit sub dubitationem, neque ab ea quae est in quaestione: rursus enim illa si controversa est, debet confirmari ab alia de- monstratione, et tertia a quarta et quarta a quinta, idque in infinitum, noa potest ergo haberi frma ac stabilis demonstratio, 348. Demetrius autem La- con inter Epicuri sectatores insignis dicebat facile solvi posse huiusmodi ob- iectionem, nam 31 stabiliverimus unam aliquam ex specialibus demonstratio- nibus, colligentem quod atoms sunt elementa aut quod datur inane, eamque ostenderimus firmam esse ac stabilem, eo ipso in ea habebimus fide dignam etiam demonstrationem fh genere: ubi enim est species alienius generis, ibi est etiam genus, ut superius admonuimus, 349. hoc autem "videtur quidem P029 » “Ἰημήτριος ὁ 2faxorv] de hoc dixi ad 8 Pyrzhon, sect. 137. vc €) ἔλεγεν εἶναι. verbum εἶναε revocavi e zs Vratislav.
d) τό τινος γένους εἶδος} ut supra sect, 41 huius libri, ita boc etiam loco εἶδος accipit noster pro singulari, 4 ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIII). 601 ϑανόν, ἔστι δ᾽ ἀδύνατον. πρῶτον μὲν γὰρ οὐδεὶς ἐάσει τὸν 4fá- κωνα τὴν εἰδικὴν ἀπόδειξιν καταστήσασϑαι τῆς γενικῆς μὴ moo- ὑφεστιώσης. καὶ ὡς αὐτὸς ἀξιοῖ, ὃ ἔχων τὴν εἰδικὴν ἀπόδειξιν") εὐθέως ἔχει καὶ τὴν γενικήν᾽ οὕτὼ καὶ οἱ Σκεπτικοὶ ἀξιώσουσι προαποδειχϑῆναι τὸ γένος αὐτῆς, ἵνα πιστευθῇ τὸ εἶδος. οὐ μὴν 350 ἀλλὰ κἂν ἐκεῖνοι ἐπιτρέψωσιν αὐτῷ τὸ τοιοῦτο, λέγω δὲ εἰδικὴν τινά καταστήσασϑαι ἀπόδειξιν εἰς βεβαίωσιν τῆς γενικῆς, οἱ μὲν ἀπὸ τῶν ὁμογενῶν αἱρέσεων 5) οὐχ ἡσυχάσουσιν, ἀλλ᾽ ὁποίαν ἄν προχειρίσωνται ὡς πιστὴν ἀπόδειξιν, ταύτην ἀνατρέψουσι, πηλύ τὲ πλῆϑος ἕξει τῶν οὐκ ἐώντων ταύτην τοϑῆναι, οἷον εἰ “ἣν περὶ ἀτόμων λαμβάνοι, ἀμύϑητοι ἀντιφϑέγξονται αὐτῷ" εἶ τὴν περὶ κενοῦ, παμπληϑεῖς ἐνστήσονται" εἰ τὴν περὶ εἰδωλων ^), ὡσαύτως. κἂν τὰ μάλιστα οὖν συντρέχωσιν αὐτοῦ τῇ προ-- 851 αἱρέσει οἱ ἀπὸ τῆς σκέψεως, οὐ δυνήσεται μίαν τῶν ἐπὶ μέρους ἀποδείξεων πιστώσασθαι διὰ τὴν τῶν 4Δογματικῶν μάχην. ἄλ-- λως τε τίνα ποτὲ καὶ λέγει βεβαίαν ἕξειν *).εἰδικὴν ἀπόδειξιν; ἤτοε γὰρ τὴν αὐτόϑεν ἐξ ἁπασῶν ἀρεσχομένην αὐτῷ, ἢ τὴν ὅὁποιανδηποτοῦν ἢ τὴν ἀποδειχνυμένην. ἀλλὰ τὸ μὲν τὴν ἐξ ἁπασῶν ἀρεσχομένην αὐτῷ λαμβάνειν αὔϑαδες καὶ ἀποκληρώσει 626 μᾶλλον ἐοικός }) ἐστιν" εἰ δὲ τὴν ὁποιανοῦν, πάσας ϑήσει τὰς 352 esse probabile, sed fieri nullo modo potest, nam primum nemo sinet Laco- nem stabilire demonstrationem aliquam specialem, si non prius consistat de- rhonstratio in genere, et ut ipse censet, quod qui habet demonstrationem in specie, statim habet etiam eam quae est in genere; ita etiam aequum 'cen- sebunt Sceptici ut genus eius prius demonstretür, ut fidem species inveniat, 350. verumenimvero etiamsi illi hoc ei permiserint, nempe ut demonstra- tionem stabiliat. specialem ad confirinandam demonstrationem in genere, ii ' famen qui sunt ex sectis rivselibus, non silebunt, sed quamcumque ut fide dignam proposuerint demonstrationem, eam illi evertent, et magna erit mul- titudo eorum qui non sinent eam poni, ut si sumat demonstrationem de ato- mis, innumerabiles resistent et contradicent; si sumat de inani, complures contra obiicient; si de imaginibus ac spectris, similiter, 351, etsi ergo eius sententiam maxime approbarent Sceptici, non poterit fidem facere uni ex specialibus dernonstretionibus, propterea quod pugnent inter se Dogmatici, alioqui quamnam firmam ac stabilem Vicit se habiturum demonstrationem spe- cialem? aut enim eam habebit quae per se ex omnibus ei placet aut qualem- cumque aut eam quae demonstratur, sed eam quidem stmmere quae ei placet ex omnibus, ost arrogantis et ad sortis temeritatem propius videtur accedere; 352, sin sutem qualemcamque, omhes ponet demonstrationes, iam Epicureo- J) ὁ ἔχων τὴν εἰδιχὴν ἀπόδειξιν») his in verbis deficit praeclarus co- dex Vratislaviensis. ' &) οἱ μὲν ἀπὸ τῶν ὁμογενὼν αἱρέσεων») Hervetus: ii qui sunt ex sectis uae non sunt eiusdem generis, ac si legisset τῶν οὐχ ὁμογενῶν. sed ὁμογενεῖς αἱρέσεις supt sectae quas ἴσας dixit libro superiore sect. 327, pares et eiusdem dignitatis pariterque audiendae, quae de iisdem rebus diversas alunt sententias, philosophae omnes sequi professae, atque adeo illo quidem respectu rivales.
Δ) τὴν περὶ εἰδωλων») Epiceri sententia fuit a rebus defluere tenuia simulacra oculis mostris se offerentia, ut dictum ad sect. 65 hui. libri.
1) συντρέχωσιν] ita ms Ciz. pro συντρέχουσιν. | k) ἕξειν] ita leg. pro ἕξιν, ut recie etiam in versione sua Hervetus.
ἢ ἀποχληρώσει Poixoc] hoc ἀποκληρωετιχόν dixit 8 Pyrrhon. sect. 79 P $268 et 261, ubi dicta, si placet, vide. | [ "TT E, SEXTI BMPIRICI ἀποδείξεις, τοῦτο μὲν τὰς τῶν Enixovoslouv, τοῦτο δὲ τὰς τῶν Στωϊκῶν, καὶ ἤδη Περιπατητικῶν " ὅπερ ἄτοπαν. εἰ δὲ τὴν ἀπο- δεικνυμένην, οὐκ ἔστιν ἀπόδειξις" εἰ γὰρ ἀποδείχνυται, ζητεῖται, καὶ ζητουμένη οὐκ ἂν εἴη πιστή, ἀλλὰ τῶν βεβιωμιωσόντων δεο- ᾿ μένη. οὐκ ἄρα δυνατόν ἐστε μίαν τῶν ἐπὶ μέρους ἀποδείξεων 868 ἔχειν πιστήν. xoi μὴν τὰ λήμματα ἧς λέγει ἀπαδείξεως ὃ “«- - κων ἢ, ἤται ἀμφισβητεῖται καὶ ἄπιστά ἐστιν, ἢ ἀναμφισβήτητά ἐστι καὶ πιστά. ἀλλ᾽ εἰ μὲν ἀμφιαβητεῖται καὶ ἄπιστά ἐστι, πάντως καὶ ἡ ἐξ αὐτῶν ἀπόδειξις ἄπιστος γενήσεται πρὸς τήν ruvoc κατασκευήν. τὸ δὲ πιστὰ αὐτὰ εἶναι xal ἀναμφισβήτητα 8δ4 εὐχὴ μᾶλλόν ἐστιν ἢ ἀλήϑεια. εἰ γὰρ πάντα τὰ ὄντα ἤτοι αἷ- σθϑητά ἐστιν ἢ νοητά, ὀφείλει xal τὰ λήμματα τῆς ἀποδείξεως αὐτῆς ἤτοι αἰσθητὰ εἶναι ἢ νοητά. ἐάν τε δὲ αἰσϑητά, ἐάν τε νοητὰ ") ἥ, ἐζήτηται. τὰ μὲν γὰρ αἰσϑητὰ ἢ ὑπόχειτωι τοιαῦτα ὁποῖα φαίνεται ἢ κενοπαϑήματά ") ἐστε καὶ ἀναπλάσματα τῆς διανοίας" ἤ τιμα μὲν αὐτῶν σὺν τῷ φαίνεσθαι καὶ ἔστι, τινὰ δὲ φαίνεται μόνον, οὐχέτε dé γε καὶ ὑπόχειται. καὶ πάρεστιν 856 ἐπισήμους ἰδεῖν ἄνδρας τοὺς ἑκάστης στάσεως προεατῶτας᾽ dyt “]ημόχριτος ἢ μὲν πᾶσαν αἰσϑητὴν ὕπαρξιν κεκίνηκεν, "Eníxov- ρος δὲ" πᾶν αἰσϑητὸν ἔλεξε βέβαιον εἶναε, ὃ δὲ Στωϊχὸς Z vov διαιρέσεε ἐχρήσατο ". ὥστε ἂν ἢ αἰσϑητὰ τὰ λήμματα, vum, iam Stoicerum, iam Peripateticorum, quod qnidem θεὲ absurdum, eia , &utem eam quae demomstratur, non est demonstratio: in quaestione enim eg an demonstretur, et si in quaestiome est, non erit fide digua, aed indigebit iia, quae eam confirment, non ergo fieri potest, ut una ex demonstrationibus partüalibus fide digna sit. 353. praeterea aumptioues eius, quam Laces dicit domonatrationis, ant sunt dubiae et non fide dignae, aut indubitabiles et fide dignae. sed si sunt quidem dubiae et nog fide dignae, omninb erit etia qnae fit ex ipsis demonstratio fide indigaa ad aliquid probandum. wt sint aufem fide diguae et indubitabiles, magis est in votis quam in rei ve- ritate, 301. si euim quaecumque suut aut sunt sensilia aut cadunt sub in- telligentiam, debent etiam sumptiones demonstratiouis aut esse sensiles aut cadere sub intelligeutiam. quaesitum est autem sintne sensiles, δὰ cadant sub intelligentiam. nam sensilia, quidem ant subiecta sunt talia: qualia ap- ' parent aut inanes sunt affectiones et flgmenta cogitationis; aut aliqua qui- dem ex eis cum eq quod apparent sunt etiam, aliqua autem solum appa- rent, non autem eiiam sant res subiectae. licetque videre viros insignes uniuscuiusque haeresis defensores; 355. siquidem Demoeritus omnem sen- silium amovit existentiam, Epicurus autem quidquid est sensile, firmum esse dixit ac validum, Stoicus autem Zeno divisione usus est, quo δι ut, m) ὁ.iaxw»] Demetrius Laco Epieureus, quem a sect. 348 noster sumpsit sibi oppugnandum: n) αἰαϑητά, ἐάν τὸ νοητὰ] rebus sensilibus adscripsere Epicurei, in- telligibilibus Stoici. swpra sect. 12 sq. mox ἢ ὑπόχειξαι scripsi pro εἰ ὑπόκειται.: o) χενοπαϑήματα] Stoicorum hoc vocabulum, qui ut sensus docebant interdum affici vana rerum specie sive χενοπαϑεῖν, supra sect. 213; sic etiam moveri animum διαχένῳ ἑλχυσμῷ sive διακένῳ φαντασέᾳ sect, 6T et libro superiore sect. 241. Á 4) Eníxovooc di] ibid. sect. 8 sq.
r) διαιρέσει ἐχρήσακα] Zeno Stoicorum princeps eiusque exemplo Stoici non omnia sensilia reiiciebant neque omnia dicebant vera 046, sed quae- dam vera, quaedam falsa. ibid, sect. 10, * e. E ADVERSUS LOGICOS [Lib VI]. ΑἈδὅθὲ διάφωνά ἐστιν" ὡσαύτως δὲ κἂν “νοητὰ τυγχάνῃ. καὶ γὰρ περὶ τούτων τοῦτο μὲν ἐν τῷ βίῳ τοῦτο δὲ ἐν φιλοσοφίᾳ πλείστην πάρεστιν ἰδεῖν μάχην, ἄλλοις. ἄλλων ἀρεσκομένων. εἶτ πρὸς 856 “τοῖς λεχϑεῖσιν, εἰ πᾶν νοητὸν τὴν ἀρχὴν ἔχει καὶ πηγὴν τῆς βεβαιώσεως ἐξ αἰσθήσεως "» τὰ δὲ de αἰσϑήσεως γνωριζόμενα, ὡς ἐπελογισάμεϑα, διάφωνά ἐστιν, ἀνάγκη καὶ τὰ νοητὰ τοιαῦτα * ἄνειν. ὥστε καὶ τὰ λήμματα τῆς ἀποδείξεως ἐξ ὁποτέρας ἂν fi μοίρας, ἄπιστά ἐστι xai ἀβέβαιω" διὰ δὲ τοῦτο καὶ 1) ἀπόδειξις οὐ πιστή. καὶ ἕνα καϑολικώτερον εἴπωμεν, τὰ. λήμ-- 357 ματα φωνόμενά ἐστι, τὰ δὲ φαινόμενα ἐζήτηται, εἰ ὑπόκειται ὃ" P 521 τὰ δὲ ζητούμενα οὐκ αὐτόϑεν ἐστὶ λήμματα, ἀλζὰ ὀφείλει, διά rTavocç βεβαιωθῆναι. τὸ ὀὖν φαινόμενον ὁποῖον — καὶ ὑπό- κειται, διὰ τίνος ἔχομεν παραστῆσαι; 7 γὰρ ὃ ἀβήλου 1) 358 πράγματος πάντως 5 διὰ φαινομένου. ἀλλὰ τὸ μὲν δι᾿, ἀδήλου ἄτοπον " τοσοῦτον γὰρ ἀπέχει τὸ ἄδηλον τοῦ δύνασϑαί τι ἐχ- καλύπτειν, ὡς καὶ ἀνάπαλιν αὐτὸ δεῖσθαι τοῦ παραστήσοντος 5). διὰ φαινομένου δὲ πολλῷ ἀτοπώτερον" αὐτὸ γὰρ τοῦτό ἐστι τὸ 359 ζητούμενον. καὶ οὐδὲν τῶν ζητουμένων ἑαυτοῦ βεβαιωτικόν. ἀμήχανον ἄρα τὰ φαινόμενα καταστήσασϑαι, | (va χαὶ τὴν ἀπό- δειξιν οὕτως ἔχωμεν πιατήν. ἀλλὰ τὰ φαινόμενα, φασὶν οἱ 380 Ζογματικοί, πάντως δεῖ τιϑέναι πρῶτον, ὅτι οὐδὸν ἔχομεν πι- ᾿ etsi sint propositiones sensiles, de iis dissentiatur; similiter etiam, etsi cadaat sub intelligentiam. nam de iis quoque partim in vita hnmaría partim ja philosopbia licet maximam videre concertationem, cuim alia aliis pla- ceant. 8266. ad ea quae dicta sunt, accedit, quod si quidquid cadig sub iptelligentiam, firmitatis ac stabilitatis initium et fontem habet ex sensu, de iis autem quae sensu cognoscuntur, dissentitur, ut declaravimus; necesse est. ut étiam sint huiusmodi quae cadunt sub intelligentiam. quo fit ut suimn- ptiones demonstrationis, ex utrovis sint ordine, sint incredibiles et infirinae ac instabiles; propterea autem nec fide digua est demonstratio, 357. et ut magis universe dicamus, sumptiones sunt ex rebus apparentibus, quae an- tein apparent, quaeritur sinine res subiectae. quae autem in quaestione sunt, non sunt ex se admittendae sumptiones, sed debent coufirmari per aliquid. quod ergo apparet, qnod quale apparet, talis modi sit res sub- iecta, per quoduam possumus ostendere? 358. aut enim omnino per rem obscuram aut per rem, quae apparet. sed per rem quidem obscuram, est absurdum: tantum enim abest, ut id qnod obscurum est, possit aliquid aperire ac revelare, nt contra ipsum indigeat eo quod sit illud ostensurum. 959. per id quod apparet autem, longe est absurdius: est euim hoc ipsum de quo quaeritur. nec est quidquam ex iis quae in quaestione sunt quod se ipsum probet ac confirmet. nulla ergo ratione fieri potest,' nt quae apparent eíficiant nt' demonstrationem sic habeamus fide dignam. 360. sed opor- tet, inquiunt Dogimatici, ea quae appareut omnino prius ponere, quoniam 4) ἐξ αἰσϑησεως} quod nempe pus philosophis persuasum fuit nihil apprehendi ab intellectu, quod non prius sensibus fuerit subiectum, supra sett. 58.
4) ἐζήτηται εἰ ὑπόχειται) supra sect. 354 sq.
wu) δι᾿ ἀδηλου]͵ ita scriptum a Sexto innuit ms Ciz., in quo sitiose P 527 διὰ δηλοῦ. sed quemadmodum hic editi διὰ ἀδήλου, sic infra sect. 373 μετὰ ἀχριβείας ms Ciz.
x) ποῦ παραστήσοντο- ita legitur non παραστήσαντος. sic infra sect.
866 recte: ἐπιζητεῖ 10 παραστῆσον αὐτῆς τὴν πίστιν et sect. 379 χριτη-. ρίου τοῦ παραστήσογντος, et χαταστήσογτος Bect. 308.
1 - στότερον αὐτῶν. do ὅτι 0 κινῶν αὐτὰ λόγος αὐτὸς ὑφ᾽ ἑαυτοῦ περιτρέπεται. ἤτοι γὰρ φάσει μόνον )) χρώμενος ταῦτα ἀναιρεῖ ἢ φαινομένοις ἢ μὴ φαινομένοις. ἀλλὰ φάσει μὲν χρώμενος 361 πιστός ἐστι" ῥάδιον γὰρ τὴν ἀντικειμένην ἐχϑέσϑαι φάσιν. εἰ δὲ μὴ φαινομένοις, πάλιν ἄπιστος, ϑέλων διὰ μὴ φαινομένων τὰ φαινόμενα sd cu εἰ δὲ φαινομένοις κινεῖ τὰ φαινόμενα, πάντως πιστοῖς, καὶ οὕτως αὐτόϑεν ἔσται. τὰ φαινόμενα πιστά. 362 ὥστε ὃ λόγος καὶ κατ᾽ αὐτῶν χρῆται. ἡμεῖς δὲ ὅτι τὰ φαινό- μένα, εἶτε αἰσϑητὰ εἴη εἴτε νοητά, πλείστης γέμει μάχης τῆς τε παρὰ φιλοσόφοις καὶ τῆς παρὰ τῷ βίῳ, πρότερον?) ἐπελογισά-- | μεϑα. τὸ δὲ νῦν ἔχον πρὸς τὴν ἐκκειμένην διαστολὴν ἐχεῖνο é- vov, ὅτε οὔτε φάσει χρώμεναι χινοῦμεν τὰ φαινόμενα, οὔτε μὴ φαινομένοις; συγκχρίνοντες δὲ αὐτὰ αὐτοῖς. d “μὲν γὰρ σύμφωνα εὑρίσκεται τὰ αἰσϑητὰ τοῖς αἰσϑητοῖς, xul τὰ νοητὰ τοῖς νοητοῖς καὶ ἐναλλάξ“), ἴσως ἂν παρεχωροῦμεν αὐτὰ τοιαῦτα πυγχάνειν 868 ὅποῖα φαίνεται. νῦν δὲ ἐν τῇ συγκρίσει ἀνεπίκριτον εὑρίσκοντες μάχην, xa9* ἣν τὰ ἕτερα v ὑπὸ τῶν ἑτέρων ἐκβάλλεται" τῷ μήτε πάντα ϑεῖναι δύνασϑαι διὰ τὴν τοιαύτην μάχην, μήτε τινὰ διὰ i τὴν τῶν ἀντικειμένων ἰσοσϑένειαν, μήτε πάντ᾽ ἐχβάλλειν διὰ τὸ P 28 μηδὲν ἔχειν τοῦ φαίνεσϑαι πιστότερον, ἐπὶ τὸ ἐπέχειν κατηντή- ᾿ Αδάσαμεν. ἀλλ᾽ ὃ λόγος ἐκ τῶν φαινομένων τὴν πίστιν λαμβάνων ἐν τῷ ταῦτα κινεῖν καὶ ἑαυτὸν συνεχβάλλει' ὅπερ ἦν συναρ- παζόντων τὸ ζητούμενον ἀνδρῶν. οὐ γὰρ ὃ λόγος ἐκ τῶν φαιnihil habemus quod sit his magis fide dignum; deinde, inquiunt, quae ea convellere vult oratio, ipsa a se ipsa evertitur. aut enim affirmatidne so- ^jum utens ea evertit aut apparentibus aut non apparentibus. sed si a(firma- tione solum utatur, est fide indigna; facile enim licet contrariam aífirma- tionem ín medium adducere. 361. si autem non apparentibus, est rursus indigna fide, ut quae velit per ea quae non apparent ea quae apparent evertere. sj autem iis quae apparent convellere apparentia instituit, omnino fide diguis hoc faciet, et ita ex se erunt fide digna quae apparent. quam- obrem etiam contra ipsos valet haec ratio. 362. nos autem, quod quae ap- parent, sintne sensilia an cadant sub intelligentiam, magna lite et decer- tatione plena sint et apud philosophos et in vita humana, prius exposui- mus. in praesentia autem adversus eam quae adducta est disiunctionem illud dicendum est, quod neque affirmatione sola uteutes convellere aggredimur eà quae apparent, neque non apparentibus, sed apparentia cum apparen- tibus comparantes. nam si invenirentur sensilia consentire cum sensilibus et quae cadunt sub intelligentiam, cum iis quae sub eam cadunt et contra; Z fortasse concederemus ea esse talia qualia apparent. 363. nunc autem in comparatione invenientes pugnam quae non potest diiudicari, per quam alia ab aliis expelluntur, propterea quod neque omnia possimus admittere pro- pter huinsmodi pngnam. ac contentionem: neque aliqua propter pares contrariorum vires, neque omnia reiicere propterea quod nihil babeant fide diguius quam quod appareant, devenimus ad sustinendam assensionem. 361. sed oratio, inquiunt, quae ut fidem faciat sumit ex apparentibus; dum ea in- stituit convellere, se quoque simul evertit. at onim baec obiectio est eorum y) ἤτοι γὰρ — μόνο») similis argumenti in Scepticos retorsio sect. 282.
x) πρότερον sect. 354 sq.
a) καὶ ἐναλλαξ] et permutatis vicibus αἰσϑητά consentiant νοητοῖς at- que similiter ala9510ig νοητά, sic saepe noster vocabulo ἐναλλάξ utitur, ut notavi ad 1 Pyrrhon. sect. 9.
ADVERSUS LOGICOS [Lib. VIII]. 605 νομένων βεβαιοῦται, ἀλλὰ và φαινόμενα ἐκ τοῦ λόγου κρατύνε- ται. καὶ εἰκότως. εἰ γὰρ διαφωνία ἐστί, τινῶν μὲν λεγόντων 365 αὐτὰ ὑποκεῖσϑαι, τινῶν δὲ μηδαμῶς, ἐκ τοῦ λόγου ὀφείλει Ἂν j κατασταϑῆναι. τούτου Tt μάρτυρές εἶσιν οὐκ ἄλλοι τινὲς ἢ οἵ ἑτερόδοξοι, λόγῳ τ᾽ ἀποδεῖξαι ϑέλοντες ὅτι ἀληϑῆ ἐστι τὰ φαι- νόμενα, καὶ «ἄλλως τῷ ὅτι τοῖς φαινομένοις δεῖ πισξεύειν. οὐϑ866 àp τὰ φαινόμενα “, τοῦ λόγου ἀλλ᾽ ὃ λόγος τῶν φαινομένων. βεβαιότερός ^) ἐστιν ὅ γε καὶ ἑαυτὸν κἀχεῖνα πιστούμενος. εἰ δὴ τὰ λήμματα τῆς ἀποδείξεώς ἐστιν ἄδηλα, ἄδηλος δὲ καὶ ἡ ἐπι-- φορά, τὸ δὲ ἐξ ἀδήλων συνεστὼς πάλιν ἀδηλον, ἡ ἀπόδειξίς ἐστιν ἄδηλος καὶ ἐπιζητεῖ τὸ παραστῆσον αὐτῆς τὴν πίστιν, ὅπερ οὐκ ἔστιν ἀποδείξεως. ἀλλ᾽ οὐ δεῖ, φασί, πάντων ἀπόδειξιν 367 αἰτεῖν, τινὰ δὲ καὶ ἐξ ὑποϑέσεως λαμβάνειν " ἐπεὶ οὐ δυνήσεται, προβαίνειν ἡμῖν 0 λόγος, ἐὰν μὴ δοθῇ τι πιστὸν ἐξ αὐτοῦ τυγ- χάνειν, ἀλλὰ πρῶτον καὶ ἡμεῖς ἐροῦμεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀναγκαῖον τὰς ἐκείνων δογματολογίας: προβαίνειν 4), πλασματώδεις ὑπαρ-- χούσας. εἶτα καὶ ποῖ προβήσονται; τῶν γὰρ φαινομένων αὐτὸ 868 μόνον παριστάντων ὅτε φαίνεται, τὸ δ᾽ ὅτι καὶ ὑπόχειται ), —— qui arripiuut id de qno quaeritur. non enim ex iis quae spparent confir- mator oratio, sed oratione ea quae apparent confirmantur ac corroborantur. et merito. 365. si enim de iis dissentitur, aliquibus quidem dicentibus ea esse etiam res subiectas, aliquibus autem minime esse, id decidi debet oratione. buius autem rei nou alios esse cupio testes quam illos ipsos qui sunt diversae sententiae, bi enim volunt oratione demonstrare quod vera sunt quae apparent, et alioqui oportere credere iis quae apparent, 366. nona itaque ea quae apparent, oratione, sed iis quae apparent est firmior ac va- lidior oratio, ut qnae et sui et illorum fidem faciat. si autem demonstra- tionis sumptiones sunt obscurae, obscura etiam est illatio, quod autem constat ex obscuris rursus est et ipsum obscurum: démonstratio igitur est ob- scura et quaerit quod sit facturum ipsius fidem, quod quidem non est de- monstrationis. 367. at nou est, inquiunt, omnium postulanda demonsjratio, sed sunt etiam quaedam sumenda ex hypothesi: neque enim poterit nobis procedere ratio, nisi datum fuerit aliquid ex se ipso esse fide dignum. sed primum nos dicemus, non esse necesse ut illorum procedant dogmatul ra- siones, cum sint figmentis non dissimiles. 368. deinde quo modo procedent? cum enim quae apparent hoc solum ostendant quod appareant, nequaquam b) οὐ γὰρ τὰ φαινόμενα] ita mss Ciz. et Savil. pro οὐ τὰ φαινόμενα P 598 ἄρ. pawlo ante pro τὸ ὅτε potius τῷ ὅτι. pro λόγῳ δ᾽ autem λόγῳ τ᾿ mm recepimus]. - ca | D 2) ὁ λόγος τῶν φαινομένων βεβαιότερος) verba propemodum similia in S. Petri apostoli epistola posteriore 1 19 ἔχομεν βεβαιότερον τὸν προ- φητιχὸν λόγον. ' ᾿ Ξ d) δογματολογίας προβαένει»] scita Dogmaticorum atque xv ϑόξας concedi et sine contradictione admitti. solennis disputantium ἩΒΌΧχ est, - quando propositionem in argumento adversarii concedunt, πὶ dicant franscat maior, hoc est προβαινγέτω. ita sect. 877 προὔβαινεν ὁ λόγος." pro voce προβαίνειν sect. 369 utitur verbo προχόπτειν et sect. 436 περαίνειν.
e) ὅτι καὶ ὑπόχειται] constat quidem quod sensibus ita. videatur, at non aeque hinc constat num etiam subiectum sensibus oblatum vere sic atque in natura sua se habeat. in hanc sententiam multà disseruntur 1. Pyrrhon, sect. 98 sq. 112 sq. etc. recte autem τὸ δ᾽ ὅτι ut mss, male inferius τὸ δ᾽ ὅ τι ubi ms Liz. itidem t0 δ᾽ ὅτι. | M μηκέτε προσισχυόντων διδάσχειν, τιϑέσϑω xal và λήμματα τῆς ἀποδείξεως ὅτι φαίνεται xal ἦ ἐπιφορὰ ὁμοίως" ὧδε γὰρ συν- ἀχϑήσεται τὸ ζητούμενον, xal οὐ παραχϑήσεταὶ ἡ dÀ:59pga, μενόντων ἡμῶν ἐπὶ ψιλῆς φάσεως καὶ τοῦ οἰκείου πάϑους. τὸ δ᾽ ὅτι οὐ μόνον φαίνεται ἀλλὰ καὶ ὑπόκειται ϑέλειν περισπᾶν, ἀνδρῶν ἐστε μὴ τῷ ἀναγκαίῳ πρὺς τὴν χρείαν ἀρχουμένων ἀλλὰ 369 xal τὸ δυνατὸν συναρπάζειν ἑασπουδαχότων. καϑύλου τε ἐπεὶ οὐχ ἢ ἀπόδειξις μόνον ἐξ ὑποϑέσεως προκύπτειν ἀξιοῦται τοῖς zfoyua- τικοῖς ἀλλὰ καὶ ὅλη σχεδὸν φιλοσοφία, πειρασόμεϑα κατὰ τὸ P 629 δυνατὸν ὀλίγα διεξελϑεῖν πρὸς τοὺς ἐξ ὑποϑέσεώς τινα λαμβά- 810 γογτας 7). ταῦτα γὰρ ἅ qacw ἐξ ὑποϑέσεως λαμβάνειν, εἰ μὲν͵ πιστά ἐστι διὰ τὸ ἐξ ὑποϑέσεως εἰλῆφϑαι, πιστὰ φανήσεται καὶ τἀναντία τούτοις ἐξ ὑποθέσεως ληφϑέντα" xoi ταύτῃ ϑήσομεν τὰ μαχόμενα. εἰ δὲ ἐπὶ τούτων, φημὶ δὲ τῶν ἐναντίων, πρὸς πίστιν ἡ ὑπόϑεσις ἀσθενής, καὶ ἐπ᾿ ἐκείνων γενήσεται" ὥστε 871 οὐδέτερα πάλιν ὑποθησόμεϑα. τοῦτό τε ὃ ὑποτίϑεταί τις, ἤτοι ἀληϑές ἐστι καὶ τοιοῦτον οἷον αὐτὸ ὑποτῶδεται ἢ ψεῦδος" καὶ εἰ μὲν ἀληϑές, ἑαυτὸν ἀδικεῖ ὃ ὑποτιϑέμενος τοῦτο, εἶγε δυνά- μένος αὐτὸ μὴ αἰτεῖσϑαι, ἀλλ᾽ αὐτόϑεν λαμιβάνειν ὡς ἀληϑές, εἷς πρᾶγμα συμφεύγει?) ὑποψίας πλῆρες, εἰς τὴν ὑπόϑεσιν olτούὔύμενος τὸ αὐτόϑεν ἀληϑές. εἰ δὲ ψεῦδος ἐστιν, οὐκέτε αὐτὸν ἀλλὰ τὴν φύσιν τῶν πραγμάτων ἀδικεῖ ὃ τῇ ὑποϑέσει χρώμεγος, τὸ μὴ ὃν ἀξιῶν αὐτῷ ^) αὐτόϑεν συγχωρηϑῆναι ὡς Ov xai autem possint ostendere quod sint etiam res subiectae, ponantur et sumptio- nes demonstrationis quod apparet et similiter illatio: sic enim colligetur quod in quaestione est, non autem addncetnr veritas, manentibus nohis ie nuda aífirmatione et propria affectione, quod autem non solum appareat, sed , sit etiam res subiecta, velle inde attrahere, est eorum qui non sunt con-