312 ἀριϑμοῦ. ὑποκείσϑω γὰρ δεκὰς καὶ ἀφαιβείσϑω ἀπὸ ταύτης quattuor, is vero triginta tria et is triginta duo, et itá decrescgndo in ἐδ- fnitnm. 307. sed si, ut aliquid ab aliqno auferatur, oportet id quod anfer- für contineri ^in eo a quo fit abletio, ostensum est autem neque in mitori maias contiueri neque in maiori mimus, sed nec aequale in aequali: opofttet enim id quod continet 6496 malws eo quod continetur; id autem quod est alcuni aequale, non est illo maius nec minus cui est aequale: dicendam est ἃ nullo quidquam auferri, 308, quodsi qnid ab aliquo aufertur, aut totum ἃ toto att pars auferfnr a parte aut a toto pars aut ἃ parte totgm. sed uec totüm a toto aufertur nec pars a parte nec a parte fotum nec a toto par», "t ostensari sumus. non itaque quicquam ulla ab re aufertur. 309, ac totum qnidem a toto auferri protwus nequit: nemo enim a cubito cubitum vel ab hemina abstulerit beminam, uon enim ablatio haec esset sed plane sublatio totius, 310. non minus ineptum est dicere totum auferri ἃ parte, cum pars toto mimus sit et totum plus parte; ἃ minore autem id, quod mhmius est, dicere auferri nimis omni fidei repugnat: neque enim parti totum inerat, ut ab eo auferri posset, sed in toto fnit pars. 311. relinquitur itaque quod videtur verisimilins, aut partem a toto aut partem a parte auferri. sed et boe vehementer dubium existit: oonsideremus enim sceptico more rem ia exemplo petito ἃ mameris, 312. sit v. g. denarius et auferatur ab hoc una- P6012 κε) καὶ μὴν εἰ ἀφαιρεῖταί τί toc] eadem cavillatione utitur noster lib, 3 Pyrrhon. sect. 89 sq. et contra Grammaticos sect. 162 sq. caeterum haec verba et quae sequuntur usque ad οὔτε ἀπὸ τῆς δεχαδὸς ἀφαιρεῖται, ες δεέξομεν, non legit Hervetus, unde magna eius in versione lacuna, quam supplevi, h) ἀλλ᾽ ἐν τῷ ὅλῳ τὸ μέρος] articulum ró'restitui e ms Ciz. i) σκοπῶμεν δὲ} in eodem ms est: ὡς ἔϑος δὲ roig ἀπὸ σχέψεως, σχοπῶμεν τὸ λεγόμενον ἐπὶ ἀριϑμοῦ.
ADVERSUS PHYSICOS (Lib IX. 441 μονάς. οὐκοῦν $5 dguigovpí£vn μονὰς ἤτοι ἀπὸ τῆς ὑποχειμένης δεκάδος ἀφαιρεῖται 5 ἀπὸ τῆς μετὰ τὴν ἄρσιν ὑπολειπομένης ἐννεάδος. οὔτε unÓ τῆς ἐννεάδος δὲ οὔτε ἀπὸ τῆς δεχάδος ἀφαι- θεῖται, ὡς δείξομεν" οὐχ ἄρα ἀφαιρεῖται τῆς δεχάδος μονάς, ᾧ | ἕπεται τὸ μηδὲν μηδενὸς ἀφαιρεῖσϑαι. εἶ γὰρ. ἀπὸ τῆς δεκάδος 318 ἀφαιρεῖται 7 μονάς, ἤτοι ἕτερόν τί ἐστιν ἡ δεκὰς παρὰ τὰς κατὰ μέρος μονάδας ἢ ἀϑροισμὸς τῶν κατὰ μέρος μονάδων ἐστὶν c 5 δεκάς, ἀλλ᾽ ἑτέραν. μὲν τῶν κατὰ μέρος" μονάδων οὐκ εἰκὸς εἶναι τὴν δεχάδα" καὶ γὰρ ἀναιρεϑεισῶν. αὐτῶν συναναιρεῖται, καὶ ὑποκειμένων πάρεστιν. εἰ δὲ ἐν αὐταῖς ἐστι ταῖς μονάσιν ἢ 814 δεχάς, πάντως ἐὰν λέγωμεν ἀπὸ τῆς δεκάδος ἀφαιρεῖσϑαι τὴν μονάδα, ᾿ἐπεὶ 7 [r3 οὐδέν ἐστι παρὰ τὰς μονάδας, ὑμολογή. a τὴν μονάδα ἀφ᾽ ἑκάστης μονάδος aiii oi; ἀλλὰ καὶ hd ἑαυτῆς διὰ τὸ σὺν ταύτῃ γοεῖσϑαι τὴν δεχάδα. ἀπὸ πάσης 315 ; μονάδος ἀφαιρουμένη καὶ ἀφ᾽ ἑαυτῆς τῆς μιᾶς μονάδος ") ἔσται ἡ τῆς μιᾶς μονάδος ἄρσις. ἄτοπον δέ lori τὴν τῆς μονά- δος ἃ ioo δεχάδος λέγειν ἄρσιν ὑπάρχειν. ἄτοπον ἄρα καὶ ἀπὸ δεκάδος ἀξιοῦν ἀφαιρεῖσϑαι μονάδα. καὶ μὴν ᾿ἀπὸ τῆς λέιπο- μένης ἐννεάδος οὐκ ὧν εἴποιμεν ταύτην d αἰρεῖσϑαι" d γὰρ ἀπὸ τῆς ἐννεάδος ἀφαιρεῖται ἡ μονάς, οὐκ (ple μετὰ τὴν ἄρσιν E αὐτῆς ὁλόκληρος ϑεωρεῖσϑαι ἡ ἐννεάς. τὸ γὰρ ἀφ᾽ οὗ. τι quis oeirat, οὐ μένει ὁλόκληρον μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν᾽ ἐπεὶ" οὐκ ἔσται γεγονυῖά τις ἀπ᾿ αὐτοῦ ἀφαίρεσις. "καὶ ἄλλως, εἰ ἀπὸ τῆς316 ’ περιλειπομένης ἐννεάδος ἀφαιρεῖται 7 μονάς, ἤτοι ἀπὸ ὅλης τῆς P 618 ἐννεάδος ἀφαιρεῖται ἢ ἀπὸ τῆς ἐσχάτης μονάδος. οὔτε δὲ ἀπὸ τῆς ὅλης ἐννεάδος ἀφαιρεῖται, ἐπεὶ. ἔσται. μὴ ἑτέρας οὔσης παρὰ τὰς κατὼ μέρος μονάδας τῆς. ἐννεάδος ἢ μονάδος ἄρσις. ἐννεάδος ἄραις. ὅπερ ἦν ἄτοπον. οὔτε ἀπὸ τῆς ἐσχάτης μονάδος ἐπεὶ 817 rius. sano umariny qui subtrahitur, aut a posito illo detrahitur denario aut 6 novenario, qui post ablatum unarium résidnus matret. at nec a novenario nec ἃ denario aufertur, ut ostendemus: a denario ergo non aufertur unifas, cul est consequens, ut-a nullo: quidqnam aufefatur, 313. si enim unitas au- fertur a denario, δ denarius est aliquid alind a síngularibux unitatibus out congeríes singulariüm unitatum est denarins. sed a singularibus unita- tibus alium non est cousentaneum esse denarium: etenim $i illae sublatae sint, is simul tollitur; et zi'sint, adest. 814, si autem in ipsis. unitatibus est denarius, omaino si dicanins a denatlio aüferwi uiitatem, quoniam de- muríus uihil est praete? unitates; fatebimur unítatem aufetri ab unaquaque teitate, sed ét Η »d ipsa propterea qudd ctum ea intelligatur denarius, 815. si autem euferatur ἃ qtravis nitate, erit etiam uius unitatis a se ipsa "waa wuitate ablatió; est antem absurdum dicere, ünitatis ablationem esse ablatiouem: denarii, ábstrdum est ergo etiam a denario velle auferre unita- tem, sed neca novenaHo, qui restat, ear anferfi'dixérig: sí enir unifés aufertur a novenario, non debebat post eius ablationem cerni integer nove- marius. id enim. 9 quo aliquid aufertur, non mánet: jntégrum post ablatiooem, alioqui nen esset fa6fm ab eo ablsso, 3916, et uHoqui si a noveuario qui restat, aufertur unitas, aut aufertur à toto novenurio aut ab ultima unitate.
sed neque enfenMur.a toto novenario s: alioqui si non sit alius novenarids preeter singulares unitates novenarii, ablatio unitatis erit ablatío rovendrif. quod quidem. esset absurdum. 317. neque eb ultima unitate: nam primum k) ἀφ᾽ ἑαυτῆς τῆς μιᾶς μονάδορ] in ms Savil, deest ἢ μιᾶς. f SEXTUS EMPIR. ll. | Ss e c SEXTI EMPIRICI πρῶτον μὲν ἀμερὴς xol ἀδιαίρετός ἐστιν 7j μονάς. ἔπειτα πῶς , ὁλόκληρος 1) ἀπολείπεται 7 ἐννεάς, ἀλλ᾽ ov παρὰ μονάδα; εἰ δὲ μήτε ἀπὸ τῆς δεκάδος αἴρεται μονὰς μήτε ἀπὸ τῆς περιλειπο- μένης ἐννεάδος, παρὰ δὲ ταῦτα οὐδέν ἐστὶ τρέτον ἐπινοεῖσϑαι, ,318λεχτέον μὴ ἀφαιρεῖσθαι τῆς δεκάδος μονάδα. πρὸς τούτοις, εἰ ἀπὸ τῆς δεκάδος αἴρεται μονάς, ἤτοι ἀπὸ μενούσης ἔτι τῆς δε- κάδος αἴρεται 9$ μονὰς ἢ ἀπὸ μὴ μενούσης. οὔτε δὲ μὴ μενού- σης αἴρεταί ποτὲ μονὰς οὔτε ἀπὸ μενούσης. παρὰ δὲ τὸ εἶναι καὶ μὴ εἶναι οὐδέν. ἐστιν. οὐκ ἄρα ἀφαιρεῖται ἀπὸ τῆς δεχάδος διθμονάς. ἀπὸ μὲν οὖν μενούσης τῆς δεκάδος αὐτόϑεν φαίνεται μὴ ἀφαιρεῖσϑαι 7 μονάς - ἐφ᾽ ὅσον γὰρ μένει δεκάς, οὐδὲν ἀφαι- ρεῖται ἀπ᾽ αὐτῆς. ἀπὸ δὲ μὴ μενούσης πάλιν ἀφαιρεῖσθαι ἄτο- πον" ἀπὸ γὰρ τοῦ μὴ ὄντος οὐδὲ ἀφαιρεϑῆναί τι δύναται. οὐχ 820 ὥρὼω ἀφαιρεῖταί τί τινος. 0 δὲ αὐτὸς λόγος καὶ πρρὲ τῆς ἀπὸ τῶν μετρητῶν ἀφαιρέσεως, οἷον τῆς ἀπὸ χοέως ") ἀφαιρουμένης κοτύλης ἢ τοῦ ἀπὸ πήχεος ἀφαιρουμένου παλαιστοῦ ")- ἢ γὰρ ἀπὸ ὅλου τοῦ χοέως ῥητέον γίνεσϑαι τὴν ἀφαίρεσιν ἢ ἀπὸ μὲ ρους, καὶ ἤτοι ἀπὸ μένοντος 7| μὴ μένοντος. ἀπ᾿ οὐδενὸς δὲ τούτων, ὡς παρεστήσαμεν * τοίνυν οὐδὲ ταύτῃ ἀφαιρεῖταί τί τινος. 81.— AA ὅτι μὲν) οὐδέν ἐστιν ἀφαίρεσις, ἐκ τούτων συμφαquidem unitas. caret partibus et est individua, deiode quomodo integer τὸ- linquitur novenarius, nec miantns est unitate? si autem neque nm denmaris tollitur unitas neque & uovensrio qui restat, praeter haec autem nihil potest cogitari tertüinin; dicehdum est unitatem non auferri a dénario. 318. ad baec . accedit qnod si unitas aufertur a denario, aut a manente adhuc denario tol- litur unitas aut a non manente. sed neque a non manente umquam tollite unitas neque a manente, praeterquam 6526 aufem aut non esse nihil est ἃ denario ergo nou aufertur unitas. 319. atque ἃ manente quidem denarie ex hoc ipso cernitur non' auferri unitas: nam quatenus quidem manet de- narius, ab eo nihil aufertur; a non manente autem *rursus auferri est ab- surdum: àb eo enim quod non est, non potest suferri áliquid. non auferter . ergo aliquid ab aliquo. 320, eadem est ratio etiam de ablatione ab iis quse cadunt sab dimensionem, ut si a congio aufer&tur cotyla aut si a cubite auferatur palmus: aut enim ἃ toto congio dicendum est fieri ablationem aet &-parte, et aut a msnente aut a non mamente, a nullo autem eorum, st ostendimus. ergo nec hac ratione aufertar aliquid ab aliquo. 821. Sed quod non sit quidem ablatio, ex his est perspicuum. quod P618 ὃ) πῶς δλύχληρος ms Ciz. πᾶς, quod Herveti etiam versione com- probatur, quae ita habet: deinde totus integer restat novenarius, non aw tem praeter unitatem. sed cum non πᾶς, verum πᾶσα requiratur ad i»- yt&c, nec sensus alius evadat, vulgatum retinui et in versione expressi. si quis enim novenarium, a quo unum demitur, uno minorem fieri di- qat, cavillantur Sceptici, iam non esse amplius novenarium sed octo- narium, confer 3 Pyrrhon. sect. 92.
m) ἀπὸ χοέως] χοῦς congius Atticus, duodecim cotylas sive heminas capiens,. vide Ed. Bernhardum de mensuris et ponderibus antiquorum. inde dictum festum Xoec apud Athenienses, quo congius vini singulis ebibendus convivis apponebatur, de quo Castellanus et Meursius libris de festis Graecorum. cotyla quantum volabus iunctis capere possumus.
n) ἀφαιρουμένου παλαιστοῦ] παλαιστής sive pelmus sexta cubiti pars, infra sect, 321. "x o) ἀλλ᾽ ὅτι uv] ante haec verba in mes Savil. et Ciz. praefixus titu- lus: περὶ 'προσϑέσεως. sed huiusmodi titulos librariis vel lectoribus, noa ADVERSUS PHYSICOS Ii, IX]. 0413 ibi ὅτι δὲ οὐδὲ προστίϑεταί τί τινε, παρακειμένως ϑιδάσκωμεν.
. ὑποχειμένου τοίνυν πηχυαίου σώματος καὶ προστιϑεμένου τούτῳ παλαιστιαίου, ὥστε ἑπταπάλαιστον γίνεσϑαι τὸ ἐκ τοῦ ὑποκει- μένου xal τῆς προσϑέσεως ἀποτελεσϑέν, ζητῶ ἐν τίνε ποτὲ γέ- yovt» ἣ τοῦ παλαιστοῦ πρόσϑεσις; ἤτοι γὰβ αὐτῷ προστέϑειται P) 822 ὃ παλαιστὴς ἢ τῷ προῦποκειμένῳ. πήχει ἢ τῷ ἐξ ἀμφοτέρων ἀποτελεσϑέντι ἑπταπαλαίστῳ μεγέϑει. οὔτε δὲ αὐτῷ προστίϑεται ὃ παλαιστὴς οὔτέ τῷ προὕὔποκειμένῳ πήχει ovre τῷ ἐξ ἀμφοτέ- ρῶν ἀποτελεσϑέντι μεγέϑει, φημὶ δὲ ἔχ τε τοῦ προὔποκειμένου 823 πήχεος καὶ τῆς προσϑέσεως" οὐκ ἄρα προστίϑεταί" τί τινι. ἑαυτῷ P 614 μὲν οὖν obx ἂν προστεϑείη ῦ παλαιστής" μὴ ὧν γὰρ ἕτερος ἑαυτοῦ καὶ μὴ διπλασιάζων. ἑαυτὸν κατὰ τὴν πρόσϑεσιν οὐκ ἂν ἑαυτῷ προστεϑείη. εἰ δὲ τῷ ὑποκειμένῳ πήχει προστίϑεται, πῶς παντὶ προστιϑέμενος. οὐ παρισάζεται αὐτῷ καὶ δύο ποιεῖ πήχεις, ὥστε τὸ μὲν μεῖζον ἧττον γίγνεσθαι, τὸ δὲ 5 ἧττον μεῖζον; εἰ γὰρ ἐξισοῦται τῇ προσϑέσει ὃ παλαιστὴς τῷ πήχει καὶ ὃ πῆχυς τῷ παλαιστῇ, ὃ μὲν πῆχυς ἥττονι ἰσαζόμενος μείζων καϑεστὼς ἢ ητ- των γενήσεται, 0 δὲ παλαιστὴς μικρὸς ὧν χαὶ τῷ πήχει ἰσαζό- μενος μείζων καταστήσεται. ἀλλ᾽ εἶ un" ἑαυτῷ προστίϑεται 824 ὃ -παλαιστὴς μήτε τῷ προῦποκειμένῳ πήχει, λείπεται λέγειν αὐὖ- τὸν τῷ ἐξ ἀμφοτέρων ἀποτελουμένῳ ἑπταπαλαίστῳ μεγέϑει προσ- τίϑεσθϑαι' ὃ πάλιν ἐστὶν ἀλογώτατον. τὸ γὰρ πρόσϑεοιν ἐπιδε- χόμενον προῦποκεῖσϑαι δεῖ τῆς προσϑέσεως, οὐχὶ δὲ τὸ γινόμε- voy ἐξ αὐτῶν προῦπόκειται, αὐτῶν: οὐκ ἄρα τῷ γινομένῳ ἔκ τε τῆς προσϑέσεως καὶ ἐκ τοῦ προόντος προστίϑεται τὸ προστιϑέ-. μένον. διαφέρει, γε μὴν ἡ πρόσϑεσις τοῦ γιγνομένου ἐξ αὐτῆς καὶ 825 διαφωνεῖ τοῖς χρόνοις ἐκείνῳ" ὅτε μὲν γὰρ γίνεται 7j πρόσϑεσις, antem neque Aliquid additur alicui, deinceps doceamus. ponatur ergo corpus cubitale et ei addatur corpus unius palmi, adeo ut id quod est effectum ex posito et ex additione, sit septem palmorum; quaero in quonam facta est palmi additio? 322. aut enim sibi additur palmus ant cubito, qui prius erat positus, amt magnitudini septem palmorum, quae effecta est ex utrisque. sed neque sibi additur palmus neques$cubito prius posito neque magnitudini quae effecta est ex utrisque, ex prius posito, inquam, cubito et ex addi- tione. non ergo additur aliquid alicui, 32J. atque sibi quidem palmus non fuerit adiectus: nam cum non sit alter a se ipso et non conduplicet se ipsum per additionem, sibi non fuerit additus. si autem additur cubito prius po- sito, quo modo additus toti ei non adaequatur. ef duos efficit cubitos, adeo ut maius idem fiat minus et minus fiat maius? si enim additione palmus aequatur cubito et cubitus palmo; cubitus quidem minori exaequatus, cum sit maior, fiet minor; palmas antem cum sit parvus et exaequetur cubito, fiet maior, 2321. sed si neque sibi additur palmus neque cubito prius po- sito, restat ut dicamus eum addi septem palmorum magnitudini, quae effi- citur ex utrisque. quod rursus est a ratione maxime alienum: nam quod suscipit additionem, ante additionem poni debet, non vero quod fit ex ipsis, ante ea ponitur. non ergo ei, quod fit ex additione et ex eo quod erat ante, additur id quod additur. 325. differt quidem certe additio ab eo, quod fit ex ea, et ab illo — ———— nam quando fit quidem adauctori nos lebere jam saepius monere me memini. inferius pro τούτου reposui τούτῳ.
P) Tet γὰρ αὐτῷ προστέϑειται similis cavillatio lib. 3 Pyrrhon, sect. 94 Ss 2 644.— ' SEXT] EMPIRRICGI, οὔπω τὸ γινόμενόν da ἐξ αὐτῶν, ὅτε δέ ἔστε τὸ γεγονὸς ü αὐτῶν, οὐκέτι ἃ ἔσται πρόσϑεσις. ὥστε οὐδὲ τῷ͵ γινομένῳ ἐχ τῆς προσϑέσεως καὶ τοῦ προΐποχειμένου πήχεος προστίϑεται 0 πα- λαιστής, ἀλλ’ ἐπεὶ τὸ προστιϑέμενον πάλιν οὔτε αὐτὸ ἑαυτῷ προστίϑεται οὔτε τῷ προῦὐποκχειμένῳ οὔτε τῷ ἐξ ἀμφοτέρων, οὐδὲ τὴν ἀρχὴν προστίϑεταί τίνι. | 328 Ἔνεστι δὲ 2) καὶ περὶ ἀριϑμῶν τὴν αὑτὴν κινεῖν ἀπορίαν' ὑποκειμένης γὰρ τετράδος καὶ προστιϑεμένης ταύτῃ μονάδος, σκεπτέον τίνι γίνεται 7. πρόσϑεσις. ἢ") γὰρ ἑαυτῇ προστίϑεται 7 μονὰς ἢ τῇ τετράδι ἢ τῇ ἐξ ἀμ οτέρων ἀποτελουμένῃ πεν- τάδι. οὔτε δὲ. ἑαυτῇ προστίϑεται διὰ τὸ τὸ μὲν ) προστιϑέμενόν τινι ἕτερον εἶναι ἐχείνου τοῦ ᾧ προστίϑεται, τὴν δὲ μονάδα μὴ ἑτέραν εἶναι € ἑαυτῆς, καὶ διὰ τὸ ᾿μηδὲ ἢ ἑαυτὴν διπλασιάζξειν δυάδα — 827 γινομένην. οὔτε,τῇ τετράδι διὰ τὸ μὴ ἰσάζεσϑαι αὐτῇ μηδὲ δι- πλασιάζξειν αὐτήν" τὸ γὰρ ὅλῃ τετράδι προστιϑέμενον, μὴ ἑτέρᾳ oio; τῶν κατὰ “μέρος τεσσάρων μονάδων, τετράς ἐστι. καὶ μὴν " οὐδὲ τῇ ἐξ αὐτῆς καὶ τῆς τετράδος ἀποτελουμένῃ πεντάδιε διὰ τὸ μὴ προῦποχεῖσϑαι τῆς προσϑέσεως τὴν πεντάδα xal ἀεί ποτε ὀφείλειν τὸ προστιϑέμενον προῦποχειμένῳ. τινὶ προστέϑεσϑαι. ovx ε 828 ἄρα προστίϑεταί τί τινι. ἀλλ᾽ εἰ μήτε ἀφαιρεῖταί τί τινος, ὡς P 615 ὑποδέδεικται, Μήτε προστίϑεταί ví τινι, ὡς παρεμυϑησάμεϑα, φανερὸν ὡς οὐδὲ μετατίϑεταί τε") ἀπό ruvog ἦν γὰρ ἢ μετά- 829 ϑέεσις τοῦ ἐν ἄρσις, τοῦ δὲ πρόσϑεσις. μὴ ὄντων δέ τούτων, οὐδὲ τὸ πάσχον ") ὀφείλει εἶμαι, εἴπερ ἦν κατά τινα τούτων τῶν ditio,. nondum est quod fit ex eis; quaudo autem est quod factam est er eis, non est amplius additio. quare nec ei qnod fit ex additione et ek ca- bito prius posito, additur palmus; sed rursus quoniam quod additur, neqae 2 ipsum sibi additur nec ei quod est prius positum nec ei quod fit ex utrisque, nou omuino alicui additur.
326. Licet autem de numeris quoque eandem movere dubitationem: nam si positus foerit quaternarins, et ei adiecta sit unitas, considerandum ett, cuinam fiat additio. aut enim sibi additur unitas aut quaternario aut quics- rio, qui ex utrisque efficitur. sed nec sibi additur, propterea quod id quod alicui additur, sit aliad ab illo cui,additur, unitas autem non sit alia 4 se ipsa, et propterea quod nec se ipsam conduplicet, ut fiat binarius. 327. ne- que additur quaternario, propterea quod non ipsi exaequetur neque ipsum conduplicet: quod enim additur toti quaternario, qui non est aliud a sia- gularibus quattuor unitatibus, est quaternarius. sed neque quiaario qui fit ex unitate et quaternario, propterea quod non ponatur quinarins aute &d- ditionem θὲ semper debeat id qnod additnr, addi alicui quod est prius po- situm. non ergo eliquid alicui additur. 328. sed si neque aliquid ab aliquo aufertur, ut ostensum est, neque aliquid alicui additur, ut exposuimus; est perspicunm, quod neque aliquid ab aliquo transponitur: est enim traas- positio alterius quidem ablatio, alterius vero additio, 229. si haec autem non sunt, neque deser esse patiens, siquidem aliquo ex his modis deberet P614 0) ἔνεστι δὲ] ante haec verba in mss Savil,. et Ciz. — titulus prse- fixus1 περὶ ἀριϑμοῦ xal προσϑέσεως καὶ ἀφαιρέσεως.
r) ἢ] ita reote miss pro ἧ. 4) διὰ τὸ τὸ μὲ»] alterum τό in ms Ciz. abest, minus bene. — t) undi] ita ex ms Savil. et Ciz, scripsi pro μιή. P618 1) ὡς οὐδὲ μετατέϑεταί τι] confer lib. 8 Pyrrhon, sect. 97.- x) οὐδὲ τὸ πάσχον») aliis argumentis nihil esse τὸ πάσχον disputat LY f ADVERSUS PHYSICOS [Lib IX. ^ — 615 τρόπων τὸ πάσχειν" ἄλλως γὰρ οὐκ ἂν τις Ἱπινοήσειε δυνάμενόν τι πάσχειν εἰ μὴ κατὰ τούτους τοὺς τρόπους. συνῆπται δέ πως 380 , τῇ περὶ τούτου ἀπορίᾳ καὶ ἡ. περὶ τοῦ ὅλου, ἔτι δὲ τοῦ μέρους ᾿ ζήτησις, ἐπείπερ καὶ ^ ἀφαίρεσις μέρους τινὸς ἀπὸ ὅλου δοχεῖ ἀφαίρεσις᾽ εἶναι, xal 7 πρόσϑεσις ὅλου πάλιν ὑπάρχει πρόσϑε- σις "). ὅϑεν εἰ δειχϑείη, ὅτι ἀπορός ἐστιν ὃ περὶ τοῦ ὅλου καὶ τοῦ μέρους λόγος, ἐπιδειχϑύσέται μᾶλλον τὰ περὶ τῆς προσϑέ- ^ σεως καὶ ἀφαιρέσεως, πάσχοντός τε καὶ δρῶντος προηπορημένα.
τὸ δ᾽ ὅτι οὐκ εὐχερές ἐστι λέγειν τί τε ὅλον ἐστὶ xal τί τὸ μέ- ρος, ἀκολούϑως διδάσκωμεν. | “Περὲ ὅλου καὶ μέρους. P Ἢ περὶ τοῦ ὅλου σκέψις ἀναγκαία ἐστί, τοῖς μὲν Φυσι- 381 κοῖς, ἐπεὶ ἄτοπον καϑέστηχε, τούτους περὶ τοῦ ὅλου καὶ τοῦ παντὸς ἐπαγγελλομένους τὸ ἀληϑὲς ἐρεῖν μὴ εἰδέναι τί ποτέ ἐστι τὸ ὅλον καὶ τίνα τὰ μέρη, τοῖς δὲ Σκχεπτικοῖς πρὸς ἔλεγχον τῆς τῶν “ογματιλῶν προπετείας. καὶ δὴ οἱ μὲν ἀπὸ τῆς στοᾶς φι- 338 λόσοφοι διαφέρειν ὑπολαμβάνουσι τὸ ὅλον καὶ τὸ πᾶν)" ὅλον - . μὲν γὰρ εἶναι λέγουσι τὸν κόσμον, πᾶν δὲ τὸ σὺν τῷ κόσμῳ ἔξωϑεν κενόν. καὶ διὰ τοῦτο τὸ μὲν ὅλον πεπερασμένον tiyaP— πεπέρασται γὰρ ὃ κόσμος —, τὸ δὲ πᾶν ἄπειρον" τοιοῦτον γὰρ τὸ ἐχτὸς τοῦ κόσμου κενόν. ὃ δὲ "Eníxovgog") ἀδιαφόρως τήν τε 888 pati: nou enim aliter quam his modis aliquid posse pati quisquam cogita- verit. 330. de his autem rebus dubitationi coniuncta est quaestio de toto et parte, quoniam ablatio videtur esse ablatio alicuius partis a toto et rur-. sus additio esse totius additio, quo fit ut si ostensum fuerit, esse dubiam de toto et parte orationem, magis dnbium esse ostendetur qnod prius in dubium vocavimus, de additione et ablatione patienteque et agente. quod autem non sit facile dicere quid sit totum et quid pars, consequenter do- ceamus.: | IV. De toto et parte.
931. Necessaria est de toto consideratio, Physicis quidem, quóniam est absurdum, eos cum profiteantur verum dicere de toto et universo, nescire quidnam sit totum et quid partes; Scepticis vero ad refellendam Dogiati- corum temeritatem, 332. atque Stoici qnidem pbilosophi existimant differre totum et universum: nam totum quidem dicunt esse mundum) universum autem quod est cum mundo extrinsecus inane, et propterea fotum quidem esse finitum — est enim finitus mundus —, universum autem infinitum; tale est enim inane quod est extra mundum, 333. Epicurus, autem citra noster lib, 8 Pyrrhon. sect, 38 et hoc libro priore contra Physicos sect. 267 sq., sed idem argumentum tangit sect. 277. — « ) y) ὅλου πρόσϑεσις)" non t&m ut totum aliquod addatur vel toti, sed. ut fiat totum additis partibus. adde lib. 3 Pyrrhon. sect, 98. — z) ἡ περὶ τοῦ ὅλου σχέψις] articulum ἡ ex ms Savil. revocari.
a) διαφέρειν τὸ ὅλον xal τὸ πᾶν] eadem Stoica distinctio traditur, apud Laertium 7 148 atque ex eo apud Suidam in πᾶν, tám apud Plutarchum lib. 2 de placitis cap. 1 atque inde apud Cyrillum 2 contra Iulian. p. 46 et in historia philosophica quae Galeno tribuitur c. 38 et apud Stobaeum eclog. phys. c. 25 etc..
' δ) ὁ δὲ '"Ení(xovooc] de Epicuri sententia statuentis in immensitate quadam infinita latitudinum longitudinum altitudinum, interiecto inani, volitare infinitam vim innumerebilium atomorum, prae caeteris videndus 646 SEXTI EMPIRICI - τῶν σωμάτων καὶ τὴν τοῦ κενοῦ φύσιν ὅλον ve xai πᾶν προσ- ἀγορεύειν εἴωθεν" ὅτὲ μὲν γάρ φησιν, ὅτε 9j τῶν ὅλῳν φύσις σώματά ἐστι καὶ χενόν, δτὲ δὲ ὅτι τὸ πᾶν κατὰ ἀμφότερα ἄπει- οὖν ἐστε xard τε σώματα καὶ τὸ κενόν, τουτέστε κατά τε τὸ πλῆϑος τῶν σωμάτων xal xarà τὸ μέγεθος τοῦ κενοῦ, ἀντι- BS4 παρηχουσῶν ἀλλήλαις τῶν κατ᾽ ἑκάτερον ἀπειριῶν. οὗ δὲ φά- p&vot μηδ᾽ ὅλως εἶναι κενόν ^), ὡς oi ἐκ τοῦ περιπάτου, τὸ ὅλον καὶ τὸ πᾶν τῶν σωμάτων μόνον, οὐχὶ δὲ καὶ τοῦ κενοῦ ἐπι- 335 κατηγοροῦσι. γέγονε δέ τις διάστασις βραχεῖα xal περὲ τοῦ μέ- P 616 povc; ᾿Ἐπίχουρος μὲν γὰρ ἕτερον 5) ἠξίου τυγχάνειν τὸ μέρος τοῦ ὅλου καϑάπερ τὴν ἄτομον τοῦ συγκρίματος, εἶγε ἐκείνη μὲν ἀπορός ἐστι), τὸ δὲ σύγχριμα πεποίωται, ἤτοι 'λευχὸν ἢ μέλαν ἢ χοιγῶς, κεχρωσμένον), καὶ ἤτοι ϑερμὸν ἢ ψυχρὸν ἢ ἄλλην τινὰ ϑϑθέχον ποιότητα. οἱ δὲ Στωϊκοὶ οὔτε ἕτερον τοῦ ὅλου τὸ μέρος οὔτε τὸ αὐτό φασιν ὑπάρχειν" ἢ γὰρ χεὶρ οὔτε 7 αὐτὴ TQ) ἀν- ϑρώπῳ ἐστίν, οὐ γάρ ἐστιν ἄνϑρωπος, οὔτε ἑτέρα παρὰ τὸν 831 ἄνϑρωπον! σὺν αὐτῇ γὰρ ὃ ἄνθρωπος νοεῖται ἄνϑρωπος. ὃ δὲ «ϊἹνησίδημος κατὰ “Ηράκλειτον ^) καὶ ἕτερόν φησι τὸ μέρος τοῦ u discrimen corporum et inanis naturam solitus est appellare totum et unfVersum: nam oliquando quidem dicit quod *totius natura sunt corpora et inane", aliquando autem quod *universum in ambobus est infinitum, nempe in corporibus et inani', hoc est et in multitudine corporum et in magnita- dine inanis, in ntroque ex adverso invicem se porrigentibus infinitatibus. 334. alii autem ut Peripatetici, qui plane negant vacuum dari, totum et universum de corporibus, noun de vacuo praedicant, 335. fuit etiam de parte brevis quaedam dissensio: nam Epicurus quidem censebat partem esse al- terius condicionis a toto, ut atomum ab eo quod est concretum et compo- situm; nam illa quidem est expers qualitatis, quod autem est concretum et compositum, est qualitate praeditum, utpote album vel nigrum vel com- muniter coloratum, et vel calidum vel frigidum vel aliquam aliam habens qualitatem. 336. Stoici autem dicant neque partem esse a toto diversae condicionis neque idem esse: manus enim neque est eadem quae homo, noa enim est homo, neque alia ac diversa ab homine, cum ea enim homo in- telligitur bomo, 337. Aenesidemus autem ex sententia Heracliti dicit par- Gassendus ad haec Epicuri apud Laértium 8 39 ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ πᾶν ἐστι πῆ uiv σῶμα, πὴ δὲ χενόν. et 41 ἀλλὰ μὴν xci τὸ πᾶν ἄπειρόν ἔστι.
c) μηδ᾽ ὅλως εἶναι xsvóy] vide Aristotelem lib. 4 Physic. cap. 10 sq.
d) τὸ ὅλον xal τὸ πὰν τῶν σωμάτων μόνον, οὐχὶ di] ita legendum e ms Ciz. non πάώγτων μογνονουχί, ut in editis, est autem ἐπεχατηγορεῖν P 610 hoc loco non accusare, ut Hervetus perperam accepit, sed praedicare. sic infra sect. 359 ἡμεῖς dé ἐσμεν οἱ ἐχείγου τό τε ὅλον καὶ τὸ μέρος ἐπιχατηγοροῦντες. et sect. 849 χαὶ χοινῶς τῶν ἄλλων ἁπάντων, ὧν ἐπιχατηγορεῖται τὸ ὅλον. ᾿ ᾿ 2 ἕτερον] alterius condicionis ac veluti naturae.
) ἐχείγη μὲν &noióc ἐστι] atomos ipsas qualitatis omnis expertes do- . cebat Epicurus, nec solum spoliatas colore sed et calore et frigore omni- que affectione sensili praeter figuram gravitatem et magnitudinem; omnes Ε autem, qualitates caeteras ex ϑέσεε ac συγχρέσει provemire atomerum.
ij vide Lucretium lib. 2 vers. 130 sq. et Epicurum ipsum apud Laér- 4) κεχρωσμένο»]) ita legendum cum interprete pro χεχωρισμένον. ) ὁ ««ἱνησίδημος xarà Ἡράχλειτον») Aenesidemus Scepticus etiam in sliis Heraclitum libenter est.secutus, ut dictum ad lib. 1 contra Logicos sect, 349 οἱ 1 Pyrrhon. sect. 210. vide et ἢ contre Phys. sect. 216.
ADVERSUS PHYSICOS [Lib. IX. & ^47 ὅλου καὶ ταὐτόν" 4j γὰρ οὐσία xal ὅλη ἐστὶ καὶ μέροδ Ὅλ μὲ κατὰ τὸν κόσμον, μέρος δὲ κατὰ τὴν τοῦδε τοῦ ζῴοθα μας τὸ δὲ μόριον καὶ αὐτὸ λέγεται διχῶς; καὶ órà μὲν ὡς διὰ τοῦ ἰδίως νοουμένου μέρους, καϑά φασιν αὐτὸ μέρος μέροῦ εἶναι, καϑάπερ δάκτυλον μὲν τῆς χειρός, οὖς δὲ τῆς κεφαλῆς, ὁτὲ δ᾽ ὡς μὴ διαφέρον ἀλλὰ μέρος ὃν τοῦ ὅλου, καϑό τινές — φασιν χοινῶς μόριον εἶναι τὸ συμπληρωτικὸν τοῦ ὅλον. προ- 388 διηρϑρωμένων δὲ τούτων καὶ τοῦ ὅλου xarà τὴν τῶν μερῶν συμπλήρωσιν νοουμένου χωρῷμεν λοιπὸν ἐπὶ τὴν σκέψιν. εἴπερ οὖν ἔστι τι ὅλον, οἷον ἄνθρωπος Tunog φυτὸν ναῦς — ταῦτα γὰρ ὅλων ὀνόματα ---, ἤτοι ἕτερόν ἐστι τῶν μερῶν αὐταῦ καὶ κατ᾽ ἰδίαν ὑπόστασιν καὶ οὐσίαν ") νοεῖται ἢ τὸ ἀἄϑροισμα τῶν μερῶν λέγεται τυγχάνειν ὅλον. ἀλλ᾽ ἕτερον τῶν μερῶν οὐκ ἂν 389 εἴη τὸ ὅλον οὔτε κατὰ ἐνάργειαν οὔτε κατὰ, νόησιν" καὶ xav! ὁ ἐνάργειαν μέν, ἐπεὶ εἴπερ ἕτερον ἦν κεχωρισμένων τῶν μερῶν τὸ ὅλον, ἐχρῆν ἀναιρουμένων τῶν μερῶν ὑπομένον ϑεωρεῖσϑαι τὸ ὅλον. τοσοῦτον δὲ ἀπέχει τοῦ πάντων τῶν μερῶν ἀναιρουμένων, οἷον τοῦ ἀνδριάντος, μένειν τὸ ὅλογ; ὡς κἂν ἕν μόνον ἢ) μέρος ἀναιρεϑῇ, μηχέτι ϑεωρεῖσϑαι τὸ ὅλον ὑποχείμενον ὡς ὅλον. κατὰ 340 δὲ νόησιν, ὅτι ὅλον νοεῖται, οὗ οὐδὲν ἄπεστε μέρος. καὶ διὰ τοῦτο εἰ ἕτερόν ἔστε τῶν μερῶν τὸ ὅλον, πάντ᾽ ἔσται ἀπόντα τὰ μέρη τοῦ ὅλου, καὶ οὕτως οὐκέτι ἔσται τὸ ὅλον. ἄλλως vEP G1 τὸ ὅλον τῶν πρός τί ἐστιν' ὡς γὰρ πρὸς τὰ μέρη νοεῖται ὅλον, καὶ ὃν τρόπον τὸ μέρος τινός ἐστι μέρος, οὕτω καὶ τὸ ὅλον ἔχ tem et diversam esse a toto et idem: essentia enim et tota est et pars; tota quidem in muudo, pars autem in huius natura animalis, particula autem ipsa quoque dicitur duobus modis, et aliquando quidem ut differens a parte quae proprie intelligitur, quo sensu dicunt aliquam esse partis particulam, üt digitum manus, aurem capitis, aliquando autem ut non differens, sed uf quae sit pars totius; qua ratione dicont a particula compleri totum. 338. his prius explicatis per totum intelligentes id quod a partibus completur, pro- cedamus deinceps ad scepticam considerationem. si ergo est aliquid totum, ut homo eqnus planta navís — haec enim sunt totorum nomina --- ἀπὲ est diversum ab eius partibns et intelligitue ex propria subsistentia et essentia, aut congeries partium dicitur esse totum, 3394,sed diversum ἃ partibus mi- nime fuerit totum, neque si evidentiam neque si mentis notionem consula- mus; evidentiam quidem, quoniam si alterum ac diversum esset totum se- paratum a partibus, oporteret, si tollerentur partes, totum cerni remanere. tantum autem abest ut sublatis omnibus partibus, verbi gratia statuae, to- tum maneat, ut etiam, si una sola pars fuerit sublata, non amplius cerna- tur totum subiectum tamquam totum. 340. quod ad mentis notionem gutem, ' quoniam intelligitur totum, cuius nulla pars abest, et ideo si totum est di- versum a partibus, omaes partes aberunt a toto, et ita non amplius totum erit. praeterea totum est ex illis, quae referuntur ad aliquid:, tamquam enim ad partes relatum intelligitur totum, et quemadmodum pars est pars alicujus, ita etiam totum est ex aliquibus partibus totum. et oportet ea i) καϑό τινες] ita ms Ciz. pro xea99ri. mox μόριον scripsi pro μέρος sensu ita flagitante. | Δ) ὑπόστασιν xal Οὐρίαν}. per ὑπόστασιν, quando ab οὐσίᾳ illa di- stinguitur, ὕπαρξιν» sive subsistentéam noster videtur intelligere, quod praesenti loco praetuli, lieet substantiam Hervetus vertilset.
ἢ ὡς x&v ἕν μόνο») ms Ciz. a» ἔν μόνον. ms Savil μένειν τὸ ὅλον οὐχ ἄν εἰ μόνον μέρος etc. | - —— τινων μερῶν ἔστιν ὅλον. "). τά τε πρός τι συνυπαρχειν ἀλλη- λοις δεῖ καὶ ἀχώριστα τυγχάνειν ἀλλήλων. οὐχ ἄρα ἕτερόν ἐστι 841 147f μερῶν τὸ ὅλον, οὐδὲ κεχώρισται αὐτῶν. λείπεται ἄρα λέγειν ᾿ τὰ μέρη “εἶναι τὸ ὅλον. ἀλλ᾽ d τὰ μέρη ἐστὶν ὅλον, ἤτοε πάντα τὰ μέρη. ἐστὶν ὅλον ") ἢ τινα τῶν μερῶν ἢ τι τούτων. καὶ zi μὲν τῶν μερῶν οὐκ ἂν εἴη ὅλον" οὐ γὰρ δή γε ἢ κεφαλὴ τἀνθϑρώ- ' ποῦ ὅλος ἐστὶν ἄνϑρωπος οὐδὲ ὃ τράχηλος ἢ tj χεὶρ ἢ ἄλλο τι ,ϑδέδτῶν τοιούτων. χαὶ μὴν οὐδέ τινα τῶν μερῶν ἔσται τὸ ὅλον" πρῶτον μὲν γὰρ εἴ τινα τῶν μερῶν ὅλον ἐστί, τὰ λειπόμενα οὐχ ἔσται τοῦ ὅλου μέρη". ὅπερ ἄτοπον. εἶτα καὶ περιτραπήσεται ἣ νόησις τοῦ ὅλου εἰ γάρ τίνα τῶν μερῶν ὅλον ἐστί, ψεῦδός ἐστι τὸ ὅτι ὅλον ἐστὶν οὔ μηδὲν ἄπεστι τῶν μερῶν" τινὰ γὰρ ἄπε- ϑέδστιν. ὦστε οὔτε τὸ μέρος ὅλαν ἐστὶν οὔτε τινὰ μέρη. εἰ δὲ πάντα τὰ μέρη τὸ ὅλον ἐστὶν καὶ οὐδέν ἐστι τὸ ὅλον εἶ μὴ τὸ ἄϑροισμα τῶν μερῶν, οὔτε ἔσται ὅλον οὔτε τὰ μέρη γενήσεταε μέρη. ὡς γὰρ οὐδέν ἐστι διάστημα παρὰ rà διεστηκότα οὐδὲ δόχωσις ") παρὰ τάς πως διαχειμένας δοχοὺς οὐδὲ πυγμὴ) παρὰ τήν πως ἐσχηματισμένην χεῖρα, οὕτως οὐδὲν ἔσται ὅλον παρὰ τὸ ἄϑροισμα διά τῶν μερῶν οὔτε τὼ μέρη γενήσεται μέρη. καὶ πάλιν, ὃν τρόπον δεξιοῦ μὴ ὄντος οὐδὲ ἀριστερόν ἐστι χαὶ τοῦ ἄνω μὴ νοουμένου οὐδὲ τὸ κάτω νοεῖται, τὸν αὐτὸν τρόπον d pur ἐστε τὸ ὅλον, ϑέδ οὔτε τὰ μέρη νοεῖται μέρη, οὐδὲ μέρῇ τινὰ ὑπάρξει. ἔστω di καὶ πάντα τὰ μέρη ὅλον εἶναι. ἀλλὰ ζητητέον vt τέγος ἔσται ταῦτα συμπληρωτιχά, ὅλου ἀλλήλων ἢ ἑαυτῶν; οὔτε δὲ τοῦ quae referuntur ad aliquid, inter se simul esse et a se inter se separari on posse. non est ergo totum diversum a partibus nec est ab eis separe- : tum, 241, restat ergo ut dicamus totum esse partes. sed si partes sunt to- tum, aut omnes partes sunt totum aut aliquae ex partibus aut aliqua earam, et aliqua quidem ex partibus non fuerit totum: neque enim caput hominis est totus homo neque collum aut manus aut aliud aliquid huiusmodi. 342. sed nec aliquae ex partibus erunt totnm: nam primum quidem si aliquae ex par- »tibus sunt totum, quae restant non erunt partes totius. quod quidem est ab- surdum. deinde evertetnr etiam totius notio! nam si]aliquae partes suat totnm, falsum est, quod totum est cuius nulla pari abest; quaedam enim absunt. quere neque pars eit totum neque aliquae partes. 8:28. si autem omnes partes sunt totum et nibil est totum nisi congeries partium; nec erit totum neque partes erunt partes. quo modo enim nihil est distantia praeter ea quae distant neque contignatio praeter tigna sic disposita neque puwgaus praeter manum redactam in quamdam figuram; ita nibil erit totum praeter partium congeriem neque partes erunt partes, 344. et rursus, quo modo si non sit dexterum, nec est sinistrum; et si non intelligatur sursum, nec ia- telligitue deorsum:,eodem modo si non sit totum, neqne partes intelligantur partes nec erunt partes aliquae. 315. esto autem quod omnes partes sint totum. sed quaerendum est, qnidnam eae complebunt, totumne am partes jnvicem an se ipsas? sed neque sunt partes totius neque partium invicem