ente ellatae sunt dubitstiones, 299, accedit ad haeo quod quoniam quidquid &b homine comprehenditur, aut sensu comprehenditur et s0lo occursu ami: mente ac cogitatione, omnino congeries quoque, δὶ potest ab homine compre- hendi, aut sensu. comprehendetur aut mente seu cogitatione, 300. sed sensa quidem et simplici praesentatione comprehendi mon potuerit; nonnullos enim decipit substantia numerabilium, nam ea videntes alba eut nigra aut commn- miter sensilia, existimant numerum etam esse rem aliquam sensilem et ap- parentem, cum rei nop ita habeat veritas, nam album quidem et nigrum et exempli gratia planta lapis et lignum et unumquodque ex numerabilibus epparet et sensu potest comprehendi, numerus autem ut numerus non est nobis sensilis nec apparet, 301. consideremus autem hoc modo: senailia ut sensilia a mobis apprehendantur etiam absque doctore; nemo enim docetur videre album aut nigrum neque asperum aut laeve apprehendere, numerus autem ut numerus mon sine doetore ἃ nobis apprehenditur; quod enim bis duo sint quattuor et tee ἀπο sint sex et decies decem eentum, discendo coguovimus. non est ergo nnmerus eliquid sensile. 302, an autem cognitus sit memoria per additionem €t compositionem aliquorum, dubitabit quispiam recedens e sensilibus, ut Plato . «Quoque dubitevit in libro de &nima, quemadmodum duo seorsum manentia duo non intelliguntur, si simul antem coierint, fiunt duo, 303. ham si post coitum sunt eiusmodi cuiusmodi erant ante coitum, erat autem utrumque eorum npum enie.coitum, erit edam post coitum utrumque unum, nam si de, d) λευκὰ ἢ μέλανα] in editis sequebatur ἢ κοιμὰ ἢ χοινῶς αἰσθητά, eed illud ἢ κοινὰ mas codices non aguoscunt, et nullum commodum.fun- 2 dunt sensum et ex proxime sequentibus temere videntur repetita esse. P688 e) χαϑὼς καὶ ὃ Π])λάτω») in Phaedone p. 393 verbis quae adducit no- 'ster infra sect, 306 et ad quae alludit lib. contra Árithmeticos sect. 91 et lib, 9. contra Log. sect. 91.
f) πρὶν eie συνόδουϊ ms Ciz. πρὸ τῆς συνόϑου. [quod reposuimus] Ι ..ADVERSUS ΡΠΎΒΙΟΟΒ (Lib, X]. * 141 . ρισσότερον μετὰ τὴν σύνοδον παρ᾽ ὃ ἦν, οἷον τὴν δυάδα, ἔσται τῶν δυοῖν συνέλευσις τετράς. εἰ γὰρ τῷ συνελϑόντι ἑνὶ καὶ 802 ἑνὶ πλεῖόν τὶ προσγίνεται ἡ δυάς 5), ἐπεὶ ἐν ταύτῃ μονὰς καὶ μονὰς γοεῖχαε, κατὰ τὴν τοῦ ἑνὸς καὶ ἑνὸς συνέλευσιν τετρὰς γενήσεται, δυοῖν μὲν νοουμένων τῶν συνιόντων, διττῆς δὲ κατὰ τὴν φύσιν οὔσης τῆς προσγενομένης αὐτοῖς δυάδος "). καὶ πάλιν, εἶ τοῖς κατὰ σύνοδον ποιοῦσι τὴν δεχάδα πλεῖόν τι προσγίνεται ἢ δεκάς, ἐπεὶ ἂν τῇ δεκάδι νοεῖται τὰ ἐννέα xol τὰ ὀχτὼ καὶ τὰ ἑπτὰ καὶ xa9^ ὑπόβασιν οἱ λοιποὶ ἀριϑμοί, ἀπειράκις ἀπείρων ἔσται πλῆϑος τὰ δέκα, ὡς ἀνώτερον δεδείχαμεν ἢ). ὃ δὲ Πλάτων 305 καὶ ἄλλως ἐπιχειρεῖν βούλεται. εἴπερ γὰρ τὸ ἕν, φησίν, ὅτε διαιρεῖται καὶ χωρίζεται, δύο νοεῖται, πάντως καὶ 7 ἑχατέρου τῶν ἀνὰ ἕν tlg ταὐτὸ σύνοδος οὐ νοηϑήσεται δύο" ἐναντίον γάρ ἔστι τῷ πρώτῳ αἰτίῳ τὸ δεύτερον αὕτιον. καὶ εἶ τὰ ἐχ τοῦ αὖΣ τοῦ χωριζόμενα δύο ἐστί, τὰ εἷς ταὐτὸ συναγόμενα καὶ ἀλλήλοις παρατεϑειμένα οὐκ ἂν εἴη δύο. ἔχει δὲ καὶ τὸ ῥητὸν παρ᾽ αὐτῷ ἢ) τὸν τρύπον τοῦτον' “θαυμάζω γὰρ εἶ, ὅτε μὲν ἑκάτερον αὐτῶν 806 ἦν χωρὶς ἀλλήλων Ὁ, ἕν ἦν ἑχάτερον καὶ οὐκ ἤστην τότε δύο" πλησιάσαντα δ᾽ ἀλλήλοις, αὕτη ἄρα αὐτῶν αἴνία ἐγένετο δυοῖν γενέσϑαι ἢ), σύνοδος τοῦ πλησίον ἀλλήλων τεθῆναι. οὐδέ γε ὡς " derimus eis eliquid amplius accedere praeter id quod erant, nempe binarium, erit congressus duorum quaternio, 304, si enim uni quod coiit et uni am- plius accedit binarius, quoniam in eo unitas et unitas fntelligitur in congressu unius et unius, fief quaternio, cum duo quidem intelligantur quae cocunt, duplex autem sit secundum natmram qui eis accessit bimarlus, et rursus, si üs qui per coitum efficiunt denarium, aliquid amplius accedit denarius, quan- δοηᾳαί δια fh. denario Trrriltipantie novem et octo. €t septem et reliqui. isferio- Pes mmheri, iafiuite infinitorum wwuiitudo ertt lecem, ut superius ostendi mua. 30$, Plato aatem valt etium aliter argumentari, si enim unum, inquit, quando dividitur et s»eparsttr, δὲ (uo, oumino eam utriusque singulatim in untim conpressus "hon inteltigetue duo: primae enim causae cohtreria est se- canda causa, et, 34 quae ab eodem seperantur, duo sunt, quae simul coBi- guntur ét intor so sont addita, noh subt duo, est awtem apud eum hic verbo- wum contextus: 806, miror enim si, quando utfümque eorum erat inter se bepatüttim, utrimque erst unum, et'tüunc non erant duo; sed cum inter se appropimnutrent, hsec ergo fui cita ut duo fierent, coitus ut inter se pro- ,. Xlibe ponerénter, neque vero si quis enum disciderit, potest adhuc mihi per-, 5) πλεῖόν τε προσγίνεται 7] δυὰς in Ciz. τί deest.
1) τῆς προσγενομένης αὐτοῖς vitio ita idem codex pro προσγιγο-. μένης αὐτῆς. respiclt atitem αὐτοῖς ad δύο quae praecesserant τὰ συνιόντα. 2) ὡς ἀνώτερον δεδεέχαμεν) libro pror contra Physicos sect. 806. 'Kk) τὸ ῥητὸν παρ᾽ αὐτῷ] verba ex Platonis, ut dixi, Phaedone p. 398 [p. 97 A]. ad hunc locum respexit Theopemptus'Comicws Platonem perstringens apud Laértium 8 26: - -, ἕν ydo ἔστιν οὐδὲ ἕν, — «τῷ dà dvo ς ὃν ἔσειν ὥς. σεν Πλάτων. (AX) χωρὶς ἀλλήλων ἡν, fv ἄρ᾽ éx. ἡν Plato, deinde idem ἐπεὶ δ᾽ ἐπλη- σίασαν ἀλλήλοις. ὶ αὐτῶν αἰτία ἐγένετο δυοῖν γενέσθαι in codicibus Platonis hodie legitur: αὐτοῖς αἰτία ἐγένετο δύο γενέσθαι, quod minus est Atticum. sed ex iisdem codicibus rescripsi et οὐδέ qu Mu pro οὔτε γενέσεως ὡς, et denique σχίσις pro σύγχισις, quod mánifesto mendo editio Sexti prae- ferebat. ibid. est ἡ ξύνοδος attice pro σύνοδος. [deinde ὡς αὕτη av αἰτία Pleto; idem postea y(yretas pro γέγονεν. deinde ex eodem reecri- 148: ΒΕΧΤΙ ΕΝΡΙΒΙΘΕ ΠῚ P d ἐάν τις ὃν διασχέσῃ, δύναμαι ἔτι πεισϑῆνα, ὅτε ὦσαδτως ah& γέγονεν ἡ σχίσις τοῦ δύο γεγονέναι" ἐναντία γὰρ γέγονεν ἢ τότε αἰτία τοῦ δύο γίγνεσθαι" τότε μὲν ὅτι συνήγετο πλησίον ἀλλή- λων xal προσετίϑετο ἕτερον ἑτέρῳ, νῦν δ᾽ ὅτε ἀπάγεται καὶ χω- 807 ρίζεταε ἕτερον ἀφ᾽ ἑτέρου". ῥητῶς γὰρ διὰ τούτων φησίν ὡς, εἴπερ ἡ ψιλὴ σύνοδος τοῦ ἑνὸς καὶ ἑνὸς καὶ 75 αὐτῶν͵, μόνον παράϑεσις αἰτιόν ἐστι τοῦ δύο γενέσϑαε τὰ πρότερον μὴ ὄντε δύο, πῶς ἔτι πεισϑῆναι δύναμαι ὅτι τὸ ἕν, ὅτε γωρέζεται καὶ P 684 διασπᾶται, δύο γίνεται; ἐναντία γὰρ τῇ συνόδῳ ἡ σχίσις ἐστὶ 808 χαὶ ὃ χωρισμός. τοιοῦτος μὲν καὶ ὃ Πλάτων., ἔνεστι δὲ καὶ ὧδι συνερωτᾶν᾽ & ἔστε τι ἀριϑμός, ὅτε παρατίϑεταέ τε ἑτέρῳ, οἷον τῇ μονάδι 7; μονάς, τότε ἢ προσγίψεταί τι ταῖς συνελϑούσακ μονάσιν ἢ ἀπογίνεται. τῶν συνελϑουσῶν, ἢ οὔτε προσγίνεταί τι αὐταῖς οὔτε ἀπογίνεται. ἀλλ᾽ εἰ μήτε προσγίνεταί τε αὐταῖς μήτι ἀπογίνεται αὐτῶν, οὐκ ἔσται δυὰς κατὰ τὴν παράϑεσιν τῆς GC ϑύθρας τῇ ἑτέρᾳ, ὡς οὐδὲ πρὶν") τῆς συνόδου ἐτύγχανεν. εἰ di ἀπογίνεταί τι κατὰ τὴν παράϑεσιν αὐτῶν, ἐλάσσωσες ") ἔσται τῆς μιᾶς μονάδος καὶ οὐκέτε δυὰς γενήσεται. εἰ δὲ προσγίνεταί τι αὐταῖς, οἷον ἡ δυάς, τὰ ὀφείλοντα δύο εἶναι τέσσαρα γενή- σονται }" δυὰς γὰρ 7j ἐπιγενομένη μονὰς ἦν καὶ μονάς. προσεϊ- ϑοῦσα οὖν μονάδι καὶ μονάδι ταῖς συνερχομέναις, τὸν τέσσαρα ποιήσειε ἀριϑμόν, ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον. τοίνυν οὐκ ἔστε τε ἀριϑμος.
“Περὶ γενέσεως καὶ φϑορᾶς. 310 Ἢ περὶ γενέσεως καὶ φϑορᾶς ζήτησις συνίσταται τοῖς Zxwsuaderi, quod similiter scissio causa faerit ut duo flerent, contraria enim es quae tunc erst causa ut duo flerent: tunc quidem, quoniam prope inter se ^ '. eoniungebantur et alterum alteri addebatur, nunc autem quoniam alterum sb altero abducitur et separatur", 307. per haec aperte dicit, quod si soles coitus unius et unhrs et illorum solum additio est causa ut fiant duo, cum prius duo non essent, quomodo possim adhuc mihi persuadere, quod πὰ quando separetur et distrehitur, fit duo 7 coitui enim contraria est scissio et separatio. 308, atque sic quidem Plato, sic quoque lícet interrogare: si su- merus est aliquid, quando alteri additur aliquid, ut unitetl unitas, fumo suf unitatibus quae coierunt accedit aliquid, aut ab iis quae colerunt abscedit ali- ' quid, aut ab.eis neque abseodit siquid nee eis accedit, sed si eis neque δο- oedit aliquid neque ab eis ebscedit, mon erit binsarius pet alterius altewi ad- ditionem, ut neque erat ante coitmm, 309, sin sutem ebecedit aliquid pee es- grum additionem, erit diminutio uníws unitatis et non erit amplius bínarias, sim antem eis accedit aBquíd, utpote binarius, quae debent duo esse, ftem quattuor. binarius enim qui accessit erat unitas et unitas. cwm ergo accesse- εἶ! wnitati et unítati quae colbant, efficiet παιδεῦσαι quattuor, quod quidem Ν 8t absurdum, nom est ergo aliquid numerus, — . V. De. ortu et interitu. 810, Circa ortum et interitum quaestio ínter Siceptioos ac Physicos iaimus ex Heindorfii coniectura 5 τότε pro 7 τότε, οἱ γίγνεσθαι pro γε- νέσϑαι. deinde τότε μὲν γὰρ Plato. [e E ὴ αὐτῶν — — leg. pro αὐτὸ μόνον, πρὸ | P 684 ^) ἐλάσσωσις] ita recte ms Ciz. pro ἐλασσώσης. o) τέσσαρα γενέσονται}) eodem argumento usus est sect. 803, 304.
΄ ADVERSUS. PHYSICOS (Lib. X). 140 πτιχοῖς πρὸς τοὺς Φυσικοὺς σχεδόν τι περὶ τῶν ὅλων. εἴ γε τῶν σχεψαμένων περὶ τῆς τοῦ παντὸς συστάσεως oi μὲν ἐξ. ἑνὸς Ὁ) ἐγέννησαν τὰ πάντα, οἱ δ᾽ ἐκ πλειόνων. καὶ τῶν ἐξ ἑνὸς ol μὲν ἐξ ἀποίου, οἱ δὲ ἐχ ποιοῦ. καὶ τῶν ἐκ ποιοῦ, οἱ μὲν ἐξ ἀέρος, ot δ᾽ ἐξ ὕδατος, οἱ δὲ ἐκ πυρός, ἄλλοι ἐκ γῆς" καὶ τῶν ἐχϑιὶ πλειόνων οἱ μὲν ἀριϑμητῶν, οἱ δὲ ἐξ ἀπείρων. καὶ τῶν ἐξ ἀριϑμη- τῶν οἱ μὲν ἐκ δύο, οἱ δ᾽ ἐκ τεσσάρων, οἱ δ᾽ ἐκ πέντε, oi δ᾽ ἐξ PS- χαὶ τῶν ἐξ ἀπείρων, oí μὲν ἐξ ὁμοίων τοῖς γεννωμένοις, οἱ δὲ ἐξ ἀνομοίων" καὶ τούτων οἱ μὲν ἐξ ἀπαϑῶν, οἱ δ᾽ ἐκ παϑητῶν. ἐξ ἀποίου μὲν οὖν καὶ ἑνὸς σώματος τὴν τῶν ὅλων 818 ὑπεστήσαντο γένεσιν οἵ Στωϊχοί. ἀρχὴ γὼρ τῶν ὄντων κατ᾽ αὐ- τούς ἐστιν 4j ἄποιος ὕλη *) xal δι᾽ ὅλων τρεπτή. μεταβαλλούσης τε ταύτης γίνεται τὰ τέσσαρα στοιχεῖα, πῦρ καὶ ἀήρ, ὕδωρ καὶ γῆ. ἐξ ἑνὸς δὲ καὶ ποιοῦ γεγενῆσθαι. τὰ πάντα ϑέλουσιν οἵ τε 818 περὶ τὸν Ἵππασον καὶ ᾿ἀναξίμανδρον καὶ Θαλῆ" ὧν Ἵππασος μὲν καὶ κατά τινας "Ηράκλειτος) ὃ ᾿Εφέσιος éx πυρὸς ἀπέλιπον τὴν γένεσιν" ᾿ναξίμανδρος δὲ ἐξ ἀέρος, Θαλῆς δὲ ἐξ ὕδατος, P 68D. Ἐξνοφάνης δὲ κατ᾽ ἐνίους ἐκ γῆς ") "n | | tercedens esí propemodum de universo. siquidem ex iis qui considererunt de constitutione universitatis, elii ex uno genererunt omnia alii autem ex pluribus, et ex iis qui ex umo, alii quidem ex nulla qualitate praedito, alii vero ex aliqua praedito qualitate, 311, et ex lis qui ex aliqua qualitate prao- dito, alii ex acre, alii ex aqua, alii ex igne, alii e terra, et qui ex pluribus, eorum ex numerabilibus alii, alii ex infinitis, et qui ex nnmerabilibus alil quidem ex duobus, alii ex quattuor, alii ex quinque, alii autem ex sex: e? qui ex infinitis, alii quidem ex similibus eorum quaé generantur, alii autem ex dissimilibus; et in his alij ex impatibilibus, alii ex patibilibus, 312. atque ex nula quidem qualitate praedito et uno corpore universitatis ortum con- stituerunt Stoici, rerum enim ex eorum sententia principium est materia ex- .pers qualitatis et omni ex parte mutabilis. eaque mutata fiunt quattuor ele- menta, ignis et acr et aqua et terra, 313. ex uno autem eoque qualitate praedito orta volunt esse omnia Hippasus et AÁnaximander et Thales; ex quibus Hippasus quidem, et ut nonnulli volunt, Heraclitus Ephesius, ex igne! rerum ortum admiserunt, Anaximander ex aére, Thales ex aqua, Xenopha- mes vero, ut nonnnlli volunt, ex terra:: p) οἱ μὲν ἐξ ἑνὸς} varias de rerum principiis sententias iam exsecutus est noster 3 Pyrrhoniar. sect. 30 et 1 adversus Phys. sect. 879 sq., ubi dicte, si placet, vide. sed hoc loco illas paullo accuratius distinguit non- nullaque addit elibi dictis, ut conferenti facile patebit. simili distinctione usus varias de ortu rerum sententias philosophorum persequitur Chal- 9) ἢ ἄποιος ὕλη) materia prima ipsa ἄμορφος et informis, at omnes formas apta recipere, ex qua formantur primo στοιχεῖα, deinde alia corora, vide Laértium 7T 134, 137, Plutarchum lib, 1 de placitis c. 3 et biobaeum Eclog. Phys. p. 29, qui non Aristotelem modo sed Platonem quoque idem sensisse annotat. confer Lipsii Physiologiam Stoicam lib. 1 iss. 4 et lib. 9 diss. 2.
τ) Ἵππασος μὲν καὶ κατά τινας ᾿Ἡράχλειτος] alii enim primum prine epum ex Heracliti mente appellant non ignem sed aérem. vide quae Ad 1 contra Phys. sect. 360. de Hippaso Anaximandro et Thaleté dixi ad 3 Pyrrhon. sect. 30. — "E.
s) Ξενοφάνης 8x γῆς] in scholiis minoribus ad Iliad. η΄ 99 post allatam P 685 versum Xenophanis quem laudat etiam noster infra sect. 814 πάντες γὰρ γαίης τὰ xal ὕδατος ἐχγενόμεσϑα, sequitur: ἔχ γῆς γὰρ πάντα γίνετω 4100 SEXTI EMPIRICI *) ἐκ γαίης γὰρ nárra xal dc γῆν nárra τελεντᾷ, 314 ἐκ πλειόνων δὲ xai ἀριϑμητῶν δυοῖν μέν, γῆς τε xai ὕδατος, 0 ποιητὴς Ὅμηρος ὅτὲ μὲν λέγων — τε.) ϑεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηϑύν. ὁτὲ δέ, ἀλλ᾽ ὑμεῖς uiv") πάντες ὕδωρ καὶ γαῖα γένοισϑε. συμφέρεσθαι δ᾽ αὐτῷ δοκεῖ xaz' ἐνίους καὶ ὃ Κολοφώνιος Ξε γοφάνης" φησὶ γὰρ “: | , πᾶντες γὰρ *) γαίης τε xal ὕδατος ἐχγεγόμεσϑα. 815 ἐκ γῆς δὲ καὶ αἰϑέρος Εὐριπίδης., ὡς πάρεστιν ἐκδέξασϑαι à omuje de terra, atque Ín terram euneta- revertunt, 814, ex pleribus autem et numersbikbus, ex duobus quidem, nempe terme &gua, peóta Homerus aliquando quidem dicens: Oceanumque deum patrem, Tethym quoque matrem, aliquando vero vos vero cumct fiatis terraque et unda, — volunt, adetipulari quoque videtur Xenephanes Golophoniw,; ex terraque et aqua exorti nam nos sumus omnes, 91$, ex terra autem et eethere Euripides, ut licet accipere ex eo quod did xal εἰς γῆν T<vrg, sub quibus verbis facile suspiceris latere alterum hunc Xenophanis eiusdem versum: ix γαίης yao πάγτα xol εἰς γῆν nüns τελευτᾷ. vide Grotium ad illud dei ad Adamum Genes, 3 19 puluis ed in pulverem reverteris, γῆ εἶ xoà εἰς γῆν ἀπελεύση.
£) ᾿Ωχεανόν τε] versus Homeri toties laudatus Platoni Aristoteli al» ex Iliad. ξ΄ 201, ubi consulere iuvabit Eustathium, repetitur idem versu in eodem libro 302. Tethys quam Oceani uxorem finxere antiqui, qui- busdam mare est, ut Tzetzae Chiliad. 6 996, sed Sexto Eustathio cae- terisque rectius terra mater omnium. eiusdem Ilomeri est Iliad. & 96 ᾿Ωχεαγοῦ, ὅσπερ γένεσις πιάντεσσι τέτυχται, unde Virgilius Georgic. 4 382: occeanumque patrem rerum, ad quem locum vide, si placet, Cerdam.
wu) ἀλλ᾽ ὑμεῖς μὲν] lliad. η΄ jo. b x) πάντες γὰ0} eundem Xenopherís versum laudat noster ] contra "Physicos sect. 361 et auctor scholiorum minorum ad Iliad. η΄ 99.
y) Ἐὐριπίδης] de Euripidis sententia locuples 4estis Vitruvius praefet. libri 8: Euripides, auditor.fnaxagorae, quem philosophum Jftenienees acenicum appellaverunt. omnium rerum principium professus est. acra εἰ ferram, eamque ex coelestium imbrium cenceptionibus inseminatam, foetus gentium et omnium animalium in mundo procreavisse; et quae ex ea. ce *ent prognatá, cum dissolverentur temporum necessitate coacta, in cadem vedire: quaeque de acre nascerentur, ilem in coeli regiones reverti: neque inderitiones recipere, sed diesolutione mutata in. eandem recidere, in ante fuerant, proprietatem. notus et ped ipsius locus in Supplicibu: v. 682, qui Moschioni perperam tribuitur in excerptis Stobaei p. 504 edit. Grotii:. | ὅϑεν δ᾽ ἔχαστον tlc τὸ σῶμ᾽ dglíxtro, — ἐνταῦϑ᾽ ἀπῆλϑε, πνεῦμα μὲν πρὸς αἰϑέρα, res unde quaeque sumserat primordium, eo recipitur: spiritds coelo redit, corpusque terràe * es Grotius p. 261 excerpt. e Trag. confer alia eiusdem tragici quae lamdat noster sect, 17 contra Musicos, at versum quem hoc loco affert Sextus, ᾿ facile mihi persuadeo repetitum esse ex Euripidis hymnis, quorum Pbilostratus mentionem facit lib. 9 de vitis Sophistar. in Hippodromo et ex M ^ * ADVERSUS PHYBIOOS [Lib. X) τοῦ λέγειν αὐτόν,: — αἰϑέρα καὶ γαῖαν πάντων γενέτειραν ἀείδω.
ἐκ τεσσάρων δὲ ὃ ᾿Εμπεδοχλῆς, F τέσσαρα γὰρ πάντων ῥιζώματα πρῶτον üxovt' ᾿ Ζεὺς ἀργὴς Ἥρη τε φερέσβιος ἠδ᾽ Αἰδωνεὺς Νῆστίς ϑ᾽ ἢ δακρύοις τέγγεε χρούνωμα βρότειον.
λαβον γὰρ τοῖς τέσσαρσι στοιχείοις, TO πέμπτον καὶ χυχλοφορη- — τιχὸν σῶμα"), ἐξ οὗ λέγουσιν εἶναι τὰ οὐράνια. ἐκ δὲ τῶν ἕξ 8171 τὴν πάντων ὑπέϑεντο γένεσιν οἱ περὶ τὸν. Ἐμπεδοκλέα. ἐν οἷς μὲν γὰρ λέγει τέσσαρα ^) τῶν πάντων ῥιζώματα, ἐκ τεσσάρων ποιεῖ τὴν γένεσιν" ὅταν δὲ προσϑῇ | | | γεῖκός τ᾽ οὐλόμενον ^) δέχα τῶν ἀτάλαντον ünáyiy. ΡΒ καὶ φιλίη μετὰ “τοῖσιν, ἴσον μῆκός τε πλάτος τε, ἕξ παραδίδωσι τὰς τῶν ὄντων ἀρχάς, τέσσαρας μὲν τὰς ὑλικάς, γῆν ὕδωρ ἀέρᾳ πῦρ, δύο δὲ τὰς δραστηρίους, φιλίαν καὶ νεῖχος.
ἐξ ἀπείρων *) δὲ ἐδόξασαν τὴν τῶν πραγμάτων γένεσιν οἱ περὶ 818 aethera canto ipsum rerum terramque parentem, ex quattuor autem Empedocles radices primwm cunctorum quattuor audi: i Iuppiter setheréus, Iuno vitalis et Orcus | humangsque rigans Nestis lacrimando meatus. * 816, ex quinque autem Ocellus Lucanus et Aristoteles. simul enim cem quattuor elementis assumpserumt quinfum corpus quod movetur in orbem, ex quo dicunt esse coelestia, 317. ex sex autem ortum omnium posuit Empedo- cles. mam cum dicit omnium quattuor esse radices, ex quattuor Ortum esse etatuit; quando autem addit e his perniciosa simnl contentio, queo par . 4680 et amicitia ex eequo Jata atque profunda, Mex tradit rerum principie: quattuor quidem materialia, terram aquam arem ághem, dao autem eagentia, amicitiam et litem, 318. ex infinitis autem rerum Ortum esse eumt opinati Amaxagores Clazomenius et: Democritus et Epicurus uibus duos versus hexametros in Apollinem,profert Macrobius lib. 1 aturnal, cap. 17. | | z) τέσσαρα γὰρ] eosdem Empedoclis versus habes libro priore contra Phys. sect. 362, ubi dicta, si [abet,, vide.: a) Ὄχελλος ὃ.fevuxavóc] exstat adhuc Ocelli huius Lucani ex Pytha- gorae schola philosophi Platone et Árchyta, qui cum eius nepotibus ver- satus ést, longe antiquioris libellus περὶ τοῦ παντός, in quo p. 527 edit. Amstelod. in — mythologicis physicis et ethicis clariss. Galei, prae- ter quattuor illa mutationi obnoxia et ἀεὶ μεταβάλλοντα γεννητά, aérem aquam terramque et ignem, inemorat quintum quod ϑεῖον et ἀεὶ δέον» appellat, ex quo ait coelestia constare. de Ocello ipso dixi lib. 2 biblio-. thecae Graecae cap. 13. Lucanus porro appellatur a Lucania, magnae Graeciae regione, cuius pars hodie est Basilicata in regno Neapolitano. fallitur enim Michael Murzgesius scriptor alioqui haud ineruditus, qui Ocellum facit Lucensem (Luequois) ex Luca urbe.
b) χυχλοφορητικὸν σῶμα] dixi de hac Aristotelis opinione δὰ 3.Pyr- rhon, sect. 31.
2 τέσσαρα] supra sect. 315. | γεῖκός τ᾽ oUAOusrov] hos Empedoclis versus laudavit noster libro P 086 priore adversus Phys. sect, 10, in quibus pro φιλὴ legitur φιλόεξης, quo- modo ni fallor Empedocles scripserat. ME ἣν τὴ . €) ἐξ ἀποίρων] de Anaxagorae Democriti Epicuri Heraclidis et Ascle- piadis opinionibus dixi ad 8 Pyxzrhon. sect. 32 et lib. 1 contra Phys.
⸗⸗ ⸗⸗ 320 ædç ἤδη συμβεβίβασται τὸ. κεφάλαιον. τὸ γὰρ γινόμενον τὰ φϑειρόμενον ἐν χρόνῳ γίνεται καὶ φϑείρεται " χρόνος δὲ οἱ ἔστιν, ὡς ἀνώτερον) παρεστήσαμεν. ὥστε οὐδὲ τὸ ywóuow[ 821 καὶ φϑειρόμενον ἔσται. πᾶσά τὲ γένεσις xol φϑορὰ μεταβλητικα ἢ τινές εἶσε κινήσεις" οὐδὲν δέ ἐστε κίνησις 5), ὡς προκχατεστησά ἢ 822 μεϑα ᾿ τοίνυν οὐδὲ γένεσις καὶ φϑορὰ γενήσεταε. καὶ πᾶν τὶ " obrem nec erit quod oritur et interit, 321, omnis quoque ortus et intere SEXTI EMPIBICI e OE. T" 4j 3, à παμπληϑεῖς. ἀλλ᾽ ὃ μὲν ναξαγόρας 25 ὁμοίων wi γενκδιένοις, οἵ δὲ περὶ τὸν Ζημόκριτον καὶ ᾿Επέκουρον ἐξ ἀν» ἴων τε καὶ ἀπαϑῶν τουτέστι τῶν ἀτόμων. οἱ δὲ περὶ τὸν πᾶσι τούτοις ἄπορος δείκκυται ὃ τῆς φυσιολογέας τρόπος ἄνω ρεϑείσης τῆς γενέσεως καὶ τῆς φϑορᾶς προϑυμιότερον &nrouchl τῶν λόγων. καίτοι γε ἐὰν ἐξετάζωμεν, διὰ τῶν ἔμπροσϑεν αὐτάρ.
γεννώμενον ἢ φϑειρόμενον οὐ χωρὶς τοῦ δρῶντος xai πάσχοντα γεκνᾶται ἢ φϑείρεται, οὔτε δὲ δρᾷ τι οὔτε πάσχεε ^), ὥστ᾽ οὐδ 328 γεννῶταί τι οὐδὲ φϑείρεται "). καὶ μὴν εἰ γίγετκέ τε καὶ que ται, ὀφείλει τί τινε προστίϑεσθαι καί τί τινος ἀφαερεῖσϑαι ἢ: ix τινος μεταβάλλειν. γένεσις γὰρ καὶ φϑορὰ κατά τινα τῶν τριῶ τούτων *) τρόπων ὀφείλει συνίατασϑαι, οἷον ἐπὶ τῆ΄ς δεχάδα et alii permulti, sed Anaxagoras quidem ex similibus iis quae gemeramm. Democritus autem et Epicurus ex dissimilibus et impatibilibus, mempe € atomis, Heraclides eutem Ponticus et Asclepiades ex dissimilibus quide sed patibilibus, nempe ex inconcinnis corpusculis, 319. praesumentes it, quod his omnibus dubia ostenditur et incerta ratio physiologiae, sublato et et interitu, promptius et alacrius de iis dicere aggrediamur, quae ab eié cuntur, qnamquam $i recte examinemus, per ea quae prius dicta sum ud iam hoc caput comprobatum fuit, 320. quod enim oritur et interit, in t» pore oritur et interit; tempus eutem non est, ut superius ostendimug: qua sunt quidam motus habentes vim mutandi; nihil est autem motus, ut prit probavimus, nec ergo fiet ortus nec interitus 322. quidquid etiam gigsim et interit non generatur aüt interit absque agente et patiente, nec agit "8 tem aut petitur quicquam, — quare neque gignitur aliquid nec interi 323, praeterea si aliquid oritur et interit, slicui debet addi aliquid et aliqui ab aliquo auferri, aut aliquid ex aliquo mutari. ortus enim et interitus de bet constare aliquo ex his tribus modis, ut in denario per ablationem vus sect. 360, 363. in praesenti liceat tantum annotare ex Democriti et qui hunc. sequuntur sententia atomos esse figura et mole tantum differente; i bees autem prorsus similes sibi et indifferentes inter se, sive eius em generis, ut innuit etiam Chalcidius p. 801. at ex Anaxagorae opi- nione differunt inter se et sunt naturae diversissimae, "vicissim ex se»- tentia Democriti dissimiles plane sunt atomi rebus quae ex earum cor gres vario variam demum sortiuntur naturam. verum ex Anmaxagere ogmate natura homoeomeriae sunt eiusdem cum rebus: quae ex ill; constant naturae, ut auri aureae, ossis osseae atque ita in caeteris, f) ὡς dvottpoy] sect. 170 sq. buius libri, «) οὐδὲν δέ ἔστι xívnci;] supra sect. 46 sq. usque ad 168. ) οὔτε δὲ δρᾷ τι οὔτε πάσχει] de hoc multis disputavit libro prior contra Phys. sect. 195 sq. i) οὐδὲ φϑεέρεταιἾ post haec verba in ms Savil. sequitur titulus velat novi capitis: ὅτι xarà τρεῖς τρόπους καὶ ἣ γένεσις sa) ἡ φϑορὰ γένεται. k) χατά τινα τῶν τριῶν τούτω»] confer ὃ Pyrrhonier, sect. 109 εἰ] “Ποντικὸν ἩΗρακλείδην καὶ ᾿Ασχληπιάδην ἐξ ἀνομοίων μέν, x«| 319ϑητῶν δέ, καϑάπερ τῶν ἀνάρμων ὄγκιον. προειληφότες ov» i i a» τὸν Κλαζομένιον καὶ Δημόκριτον καὶ *Exion | .ADVEBSUS PHYSICOS [Lib. X]. 263 ιατ᾿ ἀφαίρεσιν τῆς μονάδος γίνεται μὲν 7] ἐννεάς, φϑεί- - γεταε δὲ ἡ δεκάς" καὶ πάλιν ἐπὶ τῆς ἐννάδος κατὰ πρόσϑεσιν εονάδος γίνεται μὲν ἡ δεκάς, φϑείρεται δὲ ἢ ἐννεάς- καὶ πὶ τῶν κατὰ τροπὴν φϑειρομένων ἢ γεννωμένων ó αὐτὸς λόγος " γὕτω γὰρ φϑείρεται μὲν ὃ οἶνος, γίνεται δὲ ὄξος. εἰ δὴ τοίνυν 324 πᾶν τὸ γεννώμενον ἢ καὶ φϑειρόμενον ἤτοι κατὰ πρόσϑεσιν ἢ κατ᾽ ἀφαίρεσιν ἢ κατὰ μεταβολὴν γίνεται καὶ φϑείρεται, ἐπεὶ P 681 παρεστήσαμεν μήτε πρόσϑεσιν οὖσαν μήτε ἀφαίρεσιν ") μήτε μεταβολήν"), δυνώμει προκατεστησάμεϑα τὸ μηδὲ γένεσιν ἢ. φϑορὰν 5») ὑπάρχειν. πρὸς τούτοις τὸ γεννώμενον ἢ φϑειρόμενον 325 ἱναύειν ὀφείλει ἐχείγου τοῦ ἐξ οὗ φϑείρεται καὶ τοῦ εἰς ὃ μετα- βάλλει; οὐδὲν δὲ ψαῦσίς ἐστιν, ὡς παρέσταται)" τοίνυν οὐδὲ γένεσις ἢ φϑορὰ συστῆναν δύναται. πάρεστι δὲ καὶ προηγουμέ- 225 νως ἀποροῦντας λέγειν, ὡς εἴπερ γίνεται, ἤτοι τὸ ὃν γίνεται ἢ τὸ μὴ ὄν. οὔτε δὲ τὸ μὴ ὃν γίνεται" τῷ γὰρ μὴ ὄντι οὐδὲν συμ-- βέβηκεν - ᾧ δὲ μηδὲν συμβέβηκεν, οὐδὲ τὸ γίνεσθαι συμιβέβη-- xev. xol ἄλλως" τὸ γινόμενον πάσχει, τὸ δὲ μὴ ὃν οὐδὲν δύνα- 851. ται πάσχειν, ὄντος γὰρ τὸ πάσχειν" οὐκ ἄρα τὸ μὴ ὃν γίνεται, καὶ μὴν οὐδὲ τὸ ὄν. ἔστι γὰρ ἤδη τὸ ὃν χαὶ οὐκ ἔχει χρείαν γενέσεως" οὐκ ἄρα οὐδὲ τὸ ὃν γεννᾶται. ἀλλ᾽ εἰ μήτε τὸ ὃν μήτε τὸ μὴ ὧν γίνεται, παρὰ ταῦτα δ᾽ οὐδέν 9) ἐστι τρίτον ἐπι-- tatis fit novenaríus; ihterit autem denarius, et rursus in novenario per addi- tionem unitetis fit denarius interitque novenarius; et in iis duae intereunt aut gignuntur per mutationem, eadem est ratio, sie enim interit quidem vi- num, fit autem acetum, 324, si ergo quidquid oritur et interit aut per addi- tonem aut per ablationem aut per mutatiomém oritur et interit, qnoniam OMendimus neque esse additionem neque ablationem neqàe mutationem, ví &c potestate iam ante ostendimus neque esse ortum nec interitum 325, ad haec accedit.quod id quod generetur et interit, debet tangere illud ex quo interit et id in quod mutetur; nihil est autem tactus, ut ostensum est: neque erge potest consistere ortus aut interitus, 326, licet autem etiam directe illud ἐπ dubium vocare ac dicere, quod si fit seu oritur aliquid, aut fit id quod est ant id quod non est. sed neque fit id quod non est; ei enim quod non est, nihil accidit; cui autem nihil accidit, neque ut fiat oriaturve accidit, 327, et alio- qui quod oritur seu generatur, patitur; quod autem non est, nihil potest pati; eius enim quod est, est pati: non ergo fit aut oritur id quod non est. sed meque id quod est, imn enim est id quod est, neque opus habet ortu seu generetione; meque ergo id quod est, gemeratur seu oritur, sed si neque id quod est, neque id quod non est, gignitur seu oritur, praeter haec autem contra Phys. sect. 277 84. in versione Herveti perperam mentio de m dis quattuor. « | D) πᾶν τὸ γεννώμενο»] malim γιγνόμενον, licet hoo iterum iterumque. recurrit atque infra promiscue ponitur γεννᾶται ac γένεται.
m) μήτε πρόσϑεσιν οὖσαν μήτε ἀφαίρεσιν») multis in hanc rem dispu- P 087 ta$ laudato prioris adversus Physicos loco et 8 Pyrrhon. sect, 85 et con- tra Gramunaticos sect. 162 eq.
n) μήτε μεταβολήν} vide lib, 1 contra Logicos sect. 878 sq. et 8 Pyr- rhon. Sseet. 102, Ci Μὲ — | |] ἐς Viens Ur ita Pos idem Ciz. pro παρίσταται. respicit autem Sextus ad ea quae ut contaetunr nihil esse probaret disputaverat 3 Pyr- rhon. sect. 45 sq. et lib. ) adversus Physicos sect. 268 sq.
4) παρὰ ταῦτα δ᾽ οὐδὲν] me Cis. παρὰ δὲ ταῦτα οὐδέν.
SEXTUS ΒΠΡΙΒ. Il. Bbb LU 191 | SEXTI EMPIBICI.
398 νοεῖν, οὐδὲν γεννᾶται, ἄλλως τε ἐν τοῖς φαινομένοις ϑεωρεῖτα τὰ μὲν ἐξ ἑνὸς γεννώμενα κατὰ μεταβολήν, τὰ δ᾽ ἐκ fiume ϑη9χατὰ σύνϑεσιν. καὶ ἐξ ἑνὸς μὲν κατὰ μεταβολὴν δπόσα τῆς av τῆς οὐσίας μενούσης ἑτέραν ἐξ ἑτέρας μεταλαμβάνει ποιότητι, οἷον ὅταν τοῦ αὐτοῦ ὑγροῦ μένοντος ἐν τῷ αὐτῷ πλήϑει τὸ μὸ ἢ λεῦκος ἀφανισϑῇ, οἶνος δὲ γένηται, ἢ ὃ οἶνος μὲν ἀφαγισϑῖ, ὅξος δὲ ὑποστῇ, ἢ τοῦ κηροῦ μένοντος ἢ μὲν σκληρότης ἀφο. 330 γίζηται, ἡ δὲ μαλακότης γένηται, ἢ ἀνάπαλεν. ἐκ πλειόνων ἐὶ ἢ κατ᾽ ἐπισύνϑεσιν. ὡς ἅλυσις μὲν κατ᾽ ἐπεσύνδεσεν χρίχων', ᾿ οἰκία δὲ κατὰ σύνοδον λίϑων, ἐσθὴς") δὲ κατὰ κρόκης καὶ στη- 331 μόνων συμπλοκήν. εἰ δὲ χἀν τοῖς νοητοῖς γένεταέί τι, ἤτοι ἢ ὄντος γίνεταί τι 7) ἐκ μὴ ὄντος. καὶ ἐκ μὲν τοῦ μὴ ὄντος") οἱ- | δὲν δύναται γίνεσθαι" δεῖ γὰρ τὸ γεννητικόν τενος οὐσίαν tm, καὶ ποιὰν ἀναδέχγεσϑας, κίνησιν" ὥστ᾽ ovx ἄν ti τι ἐχ τοῦ μ᾽ 3320vrog γεννώμενον. καὶ μὴν οὐδ᾽ ἐκ τοῦ ὄντος. εἰ γὰρ ἂχ τῶ P 688)vrog γίνεταί τι, ἦτοε ἐξ ἑνὸς γίνεται ἢ ἔκ πλεεόνων. καὶ ἢ] ἑνὸς μὲν οὐκ ἂν εἴη γεννώμενον. εἰ γὰρ ἐξ ἑνὸς γένεται, jw δεϑβϑαὐξανομένου ἢ μειουμένου ἢ ἐν τῷ αὐτῷ μένοντος γέγεται. ἀλλ᾽ pihil tertium cogitare licet, níhil gignitur seu oritur, 328, et alioqui ini quae cernuntur videre licet alia quae gignuntur ex uno per mutationem, 1h ex pluribus per compositionem. 329. et ex uno quidem per znntatioaem. quae eadem manente essentia ex alia aliam sumunt qualitatem, ut quas eodem manente humore in eadem multitudine mustum evanuerit vinumqe ' factum fuerit, out vinum quidem evanuerit, ecetum outem extiterit; aut quad cera manente evanescit durities oriturque mollities, aut contra, 330, α pluribus autem per compositionem, ut catena per alligationem annnlores. domus per coagmentationem lapidum, vestis per connexionem subtegmisis & staminis, 331, si autem aliquid oritur etiam im Jis quae cadunt sub inteli- gentiam, aut ex eo quod est oritur aliquid aut ex eo quod non est, ete ee quidem quod non est nihil potest fieri; oportet enim id gignit aliqui babere essentiam et aliqualem motum suscipere: quamobrem ex eo quod »e& est, non potest esse quod generatur. 332. sed neque ex eo quod est, sem si ex eo quod est gignitur aut fit aliquid, eut fit ex uno aut ex pluribs, .et gigni quidem non potest ex uno, δ enim fit seu generatur ex uno, ſi amt dum augetur aut minuitur, aut dum manet in eodem, 333, sed δαὶ τ) κατ᾿ ἐπισύνδεσιν xoíxov] ita recte idem Ciz. pro ἐπεσύνϑεσιν. Her vetus etiam ἐπισύνδεσιν legit, vertit enim alligationer..
4) ἐσϑὴς] loquitur de veste ἀρράφῳ, quae continuo textu sine commis sura constat, eius generis fuit qua usus est optimus Salvator noiter lo. 19 23. de illa vide si placet loannem Braunium lib. 1 de vestibus Hebraeo rum cap. 10.
4) éx τοῦ μὴ ὄντος] Ocellus Lucanus p. 511 ἀμήχανον τὸ ὃν ἀποτι- ᾿λέσϑαι ἐχ τῶν μὴ ὄντων, ῆ εὶς τὸ i) ὃν ἀναλυϑῆναι. Xenopbanes apud Plutarchum; οὐδ᾽ ἂν τὸ μὴ ὃν ποιήσαι τι, οὔτε ὑπὸ τοῦ μεὴ ὄντος γένοιτ᾽ &y τι. certe ἃ nihilo fieri aliqujd absurdum est, atque id solum- modo probat Sexti argumentatio, quod γεννητικὸν τινὸς oporteat habere ουσίαν. hinc vero nondum demonstratur quod deus non possit vocare ea quae non sunt ut sint, ac quemadmodum nos cogitando creamw quotidie ideas imaginesque rerum, sic ipse res valeat volendo condere. neque alia χέγρησις ad hoc requiritur, licet productio ipsa et creatio re- — rerum quae eonditae sunt concipi non queat. vide etiam quae ad : fad argumentum respondet Ghalcidius p. 381 sq. ex Aristotelis lib. 1 (2 ADVERSUS PHYSICOS [Lib. X]. 105 αὐξάνεσθαι μὲν xui μειοῦσϑαι οὐχ οἷόν tt ταὐτό, xal οὐκ ἂν δυνηϑείη ἑαυτοῦ τε μεῖζον ἢ ἑαυτοῦ τι ἔλαττον ἀποτελεῖσθαι ταὐτόν. ἐάν vt γὰρ “αὐτοῦ πλεῖον γένοιτο, ἐπεῦ οὐδὲν ἔχει πλεῖον παρ᾽ ἑαυτό, ἐξ οὐκ ὄντος ἕξει τὴν πρόσϑεσιν" ἐάν vt ἔλαττον ἑαυτοῦ, πάλιν, ἐπεὶ οὐδὲν ἔχει παρ᾽ ἑαυτὸ ἀπολλύμενον αὐτοῦ, εἷς τὸ μὴ ὃν ἀπολεῖται. οὐδὲν ἄρα δύναται ἐκ τοῦ αὐξαγομένου ἢ μειουμένου γίνεσθαι. καὶ μὴν οὐδ᾽ ἐκ τοῦ ἐν τῷ αὐτῷ μέγονγ-- 33} τος ἔσται τὸ γεννώμενον. εἶ γὰρ τοῦτο, ἤτοι ἀτρέπτου καὶ ἀμε- ταβλήτου μένοντος αὐτοῦ γεννᾶταί τι ἐξ αὐτοῦ, ἢ ἐκ τρεπομέ- vov") καὶ μεταβάλλοντος. ἀλλ᾽ ἐξ ἀτρέπτου μὲν καὶ ἀεὶ ὡσαύ--: τῶς μένοντος οὐκ ἂν γεννηϑείη τι" ἑτεροίωσις γάρ τίς ἐστιν ἦς γένεσις" εἰ δὲ ἐκ τρεπομένου xai μεταβάλλοντος, ἤτοι εἰς ἑαυτὸ 335 μεταβάλλυντος γίνεται τὸ γεννώμενον ἢ εἷς ἕτερον. xài εἰ μὲν εἷς ἑαυτὸ μεταβάλοι 5) τὸ γεννητικὸν τινος, πάλιν μένει τὸ αὐτό, καὶ μένον τὸ αὐτὸ οὐδενὸς ἔσται περισσοτέρου γεννητιχόν" εἰ δὲ εἷς ἕτερον τρέποιτο, ἐχβαίνει τῆς ἰδίας ὑποστάσξως, ὃτὲ τρέπεται καὶ γεννᾶται" ἢ μένει μὲν ἐν τῇ οἰκείᾳ ὑποστάσει, εἰς ἄλλο δὲ εἶδος ἀντ᾽ ἄλλου εἴδους μεταλαμβώνον γεννῶται, ὡς ὁ μετασχῆ - ματιζόμενος κηρὸς καὶ ἄλλοτε ἄλλην μορφὴν ἀναδεχόμενος. ἀλλ᾽ 336 ἐχβαῖνον μὲν τῆς ἰδίας ὑποστάσεως εἰς τὸ μὴ ὃν φϑαρήσεται, καὶ εἷς τὸ μὴ ὃν φϑειρόμενον γεννήσει οὐδέν. εἰ δὲ μένον ἐν τῇ ἰδίᾳ ὑποστάσει, καὶ ἄλλην ἀντ᾽ ἄλλης ποιότητα ἀναδεχόμε--: νον γεννᾶται, κρατεῖται τῇ αὐτῇ ἀπορίᾳ. ἤτοι γὰρ μένοντος τοῦ 337 πρώτου εἴδους καὶ τῆς προτέρας ποιότητος περὶ αὐτό "), γίγνεται non potest ut idem augeatur et minuatur; neque potuerit aliquid effici se ipso xmaius, aut aliquid idem effici se ipso minus, sive enim se ipso effüciatur amplius, quoniam nihil habet amplius praeter se, ex eo quod non est, habebit additionem; sive se ipso rursus fiat minus, quoniam nihil habet sui quod pereat praeter se, in id quod mon est, peribit, nihil ergo potest fieri ex eo quod augetur eut diminuitur. 334, sed neque ex eo quod manet in eodem erit id quod gignitur, nam si ita sit out eo manemte immutato et haud elterato, aliquid ex ipso generatur aut eo mutato, sed ex immutato quidem et quod semper similiter et eodem modo manet, non potest aliquid gigni; est enim generatio quaedam alteratio, 335, si autem ex mutato ac verso aut in se ipsum mutato.fit quod genera- tur, aut in aliud. et si quidem mutato in se ipsum, qhod aliquid gignit, rur-- sus manet idem, et manens idem nihil generabit amplius: sin autem verta— tur in aliud, aut a propria substantia excedit quod vertitur et gignitur, aut manet quidem in propria substantia, aliam autem formam pro aelia suscipiens gignitur, ut cera quae transformatur et alias aliam formam suscipit. 336. sed si a propria quidem excedat substantia, in id quod non est, interibit et id in quod non est ibteriens nihil generabit, εἰ autem manens in proprie sub- stantia et aliam pro alia qualitatem suscipiens generatur, eadem arguitur du- bitatione, 337. aut enim manente prinsa forma et priore in ipso qualitate u) ἢ ix τρεπομένου] ms Ciz. ἤτοι. caeterum cavillationibus similibus P 988 utitur noster 3 Pyrrhond sect. 112 sq. | x) elc ἑαυτὸ μεταβάλοι] idem Ciz. μεταβάλλοντος, atque ita etiam Savil. mox post τρέποιτο videtur excidisse ἤτοι propter similitudinem praece- dentium syllabarum, quasi autem adesset ita verti. sic contra mox pro-: pter similitudinem post ὑποστάσει irrepserit εἰς quod ndn aguoscit in- terpres.: | περὶ αὐτὸ] ms Ciz. περὶ αὐτῷ.
790!.. SEXTI EMPIRICI