nus et Fulvius Ursinus collegerunt. sed exstat et aliud eiusdem Cei pos- tae scolion, quo valetudini inter bona humana primum locum tribuit, laudatum Platoni in Gorgie et lib. 1 et 3 de legibus, Clementi 4 Strom. p. 483, Athenaeo 15 μ. 694 'lheodorito 11 therapeut. p. 153, Stobaeo- ADVERSUS ETHICOS [Lib. XU). vi γὰρ ὁ μελοποιός φησι μηδὲ καλᾶς σοφίας εἶναι χάριν, εἶ μή τις ᾿ἔχοι σεμνὴν ὑγείαν. Zdixvuviog dà?) προειπὼν ταῦτα "λιπαρόμματε μᾶτερ ὑψίστων ϑρόνων P 701 ᾿ σεμνῶν ᾿Απόλλωνος βασίλεια no9u»à — πραὔγελως ὑγεία" |, ποδῶν ὑψηλὸν ἐπιφέρει; τίς γὰρ πλούτον χάρις 7] τοκήων,. ᾿ ἢ τᾶς ἰσοδαίμονος ἀνθρώπου βασιληΐδος ἀρχᾶς, σέϑεν δὲ χωρὶς οὔτις εὐδαίμων ἔφυ. "Heógulog!) δὲ ἐν τῷ “Ἰπιαιτητικῷ καὶ σοφίαν φησὶν ἀνεπίδεικτον 50 καὶ τέχνην ἄδῃλον καὶ ἰσχὺν ἀναγώνιστον ") καὶ πλοῦτον ἀχρεῖον ᾿ καὶ λόγον ἀδύνατον ὑγείας ἀπούσης. ἀλλ᾽ οὗτοι μὲν οὕτως. ἀγα-δι ϑὸν δ᾽ εἶπαν αὐτὴν ὑπάρχειν οὐ μὴν καὶ πρῶτον οἵ τε ἀπὸ fiae esse gratiam, nisi quis praeclaram habeat εαπίαίεπι. Licymnius cum haec prius dixisset: " | o, nitidis eg quae oculis mater Apollinis M Lo ὥς οὐκ ades '*snbHmium aéddium regind optabilis,. ho ᾿:: et dulce ridens sanitas: quam excelsum statim subiungit? quaedam est opum, quaedam parentum est gratia, et diis quod aequiparatur humeai imperii, | beatus absque to esse sed nemo potest. 50. Herophilus quoque dicit in Diaetetico, non demonstrari posse sapien? tiam artemque 6480 incertam et obscuram víresque non posse decertare opes- que esso inutiles infirmamque et imbecillam eloquentiam, si absit sanitas. atque iij quidem sic. 51. at eam esse bomum non tamen primum docserunt Florileg. serm. 101 de felicitate, et auctor echolior. Graecor, ad Lucian. T. 1. p. 27. [fr. 42 Schneidew.] ὑγιαίνειν μὲν ἄριστον ἀνδρὶ ϑνητῷ, δεύτερον δέ, φυὰν χαλὸν γενέσϑαι,. τὸ τρίτον δέ, πλουτεῖν ἀφόλως,, ' δαὶ τὸ τέταρτον, συνηβᾶν μετὰ τῶν φίλων. ' 4) «Μιχύμνιος Licymnius Chius poéta 'dithyrambicus antiquissimus, Aristoteli in Rhetoric. 3 2 et 18, Psartlienio Eroticorum scriptori c. 22 et Athenaeo 13 p. 564 laudatus. etiam apud Platonem in Phaedro p. 353 ὀνομάτων sfixvuv(or mentio πρὸς ποίησιν εὐεπεέας facientium, quod 4 mon δα Licymnionem nescio quem cum Ficino, sed ad hunc Licymnium! duxerim pertinere. non Platone modo et Aristotele, sed Simonide etiam antiquiorem fuisse ex hoc Sexti aliquis colligat. sed vocabulum προειπών P 10] non ad Simonidem respicit sed ad ea quae deinde subiicit Sextus, ποῖον ὑψηλὸν ἐπιφέρει. similis in ὑγείαν hymnus sive paean Ariphronis Sicyo- mii ab Athenseo in extremo libri ultimi servatus, quem dz ἀρχαίου, ἂν luyüc μέρει decantari solitum. testatur. Maximus "Tyrius diss. 41, ita imoipit: —. vylua πρεσβίσεα μαχαρὼν μετά σου γαίέοιμι τὸ λειπόμενον βιοτᾶς. | »otum et Theognidis illud probatum Aristoteli 1 Nicomach, c. 8 χαλ- λισεον τὸ δικαιότατον, λῷστον δ᾽ ὑγιαίνειν, levá est quod in versibus Li- cymnii pro vitioso ποτξειγά correxi ποϑεινά e ms Savil. 4) ᾿Ἡρόφιλος] ma Ciz. 'HooqvAoc, perperam. Herophilus medicus ce- lebratissimus, clarus circa Olympiadem 104, aequalis Diodori Croni phi- . losophi, ut dixi ad 8 Pyrrhon. sect. 345. de diaetetico eius aliisque scri- ptis lib. 6 bibliotheeae Graecae. | , *) ἀναγώγιστον 1 ita legendum ex.mss et Herveti versione pro «J'QFLOTOP, N A 716 | SEXTI EMPIBIGI...τῆς ἀκαδημίας καὶ οἱ ἀπὸ «τοῦ. περιπάτου *). δεῖν γὰρ ὑπέλαβον ἑκάστῳ τῶν ἀγαθῶν τὴν οἰκείαν τάξιν ve καὶ ἀξίαν ἀπονέμειν...ἔνϑεν xal ὃ Κράντωρ ἢ εἰς ἔμφασιν τοῦ λεγομένου βουλόμενος δο ἡμᾶς ἄγειν πάνυ χαρίεντε συγεχρήσατο παραδείγματε" εἰ γὰρ - ψρήσαιμεν, φησί, κοινόν τι τῶν πανελλήνων ϑέωερον, "εἰς τοῦτό τε ἕκαστον τῶν ἀγαθῶν παριὸν καὶ τῶν πρωτείων ἀντεποιοῦμε- voy ἥκειν, εὐθὺς, καὶ εἰς ἔννοιοιν ἀναχϑησόμεϑα τῆς ἐν τοῖς ἀγα- δϑϑοῖς διαφορᾶς. πρῶτον uiv yàg ὃ πλοῦτος. παραπηδήσας ἐρεῖ" ἐγὼ ὦ ἀνδρες πανέλληνες κύσμον παρέχω πᾶσιν ἀνθρώποις καὶ τὰς ἐσϑῆξας καὶ τὰς ὑποδέαεις καὶ τὴν ἄλλην ἀπόλαυσιν" χρειώδης εἰμὶ νοααῦσι καὶ ὑγεαίνουσε" καὶ ἐν μὲν εἰρήνῃ παρέχῳ δέτὰ τερπγά, ἐν δὲ πολέμοις νεῦῥα τῶν πράξεων 5) γίνομαι. zov- τῶν γὰρ δὴ τῶν λόγων ἀκούσαντες οἱ πανέλληνες ὁμοθυμαδὸν κελεύσουσιν ἀποδοῦναι τὰ πρωτεῖα τῷ πλούτῳ. ἀλλ᾽ ἐὰν τούτου ἤδη ἀναχηρυττομένου ἐπιστᾶσα ἡ ἡδονὴ: τς ^ τῇ Qi μὲν") φιλότης, ἔνι δ᾽ ἵμερος, ἐν δ᾽ ὑαριστὺς πάρφασις, ἢ v^ ἔχλεψε νόον noxa mto φρονεόντων,᾽ λέγῃ δὲ εἰς μέσον καταστᾶσα ὅτε αὐτὴν δίκαιόν ἐστιν ἀναγο- - ρεύειν " Academici et Peripatetici. dicebant enim unicuiqua boso tribuendum esse suum ordinem ac diguitatem. hinc Crantor tolens nes deducere nd majorem huius rei evidentiam admodum eleganti et lepido usus. est oxemplo: 592. si, inquit, cogitemus asime commune aliquod. et publieum omniam Graecoram theatrum et ad id accedere npumquodque bonum primas partes sibi viadi- cans; statim etiam deducemnur ad notionem differentiae bonorum. 53. nam primum quidem divitiae se ingerentes dicent: ego, o praeclare Graecorum coetus, ornatum praebeo cunctis hominibus et vestes et calceos et alia quibue-utantur, suum utilis et aegrotis et sanis: et in pace quidem suppe- dito quae sunt incunda ac delectabilia: iu bello antem sum nervi et artus rerum gereudarum. 54. haec verba cum audiverit universus Graecorum coe- fus, unaaimes uuo ore iubebunt ut primae dentur divitiis. sed dum id pu- blico proclamatur praeconio, accedens voluptas, | cui coniunctus amor, desiderium atque venustus qui possit quamvis prudentes fallere, sermo, dicat, prodieus in medium, aequum esso ut ipsa publico renuntiaretnr pree- conio, x) οἱ ἀπὸ τοῦ περιπάτου) Aristoteles infra sect. 77.
y) ὃ Κράντωρ) puto haec Crantorem Solensem, Xeamocratis Academiei qui Elatoni successit auditorem, scripsiése in laudato illo libro περὶ πέν- Jove sive, de luctu, de quo viri docu ad Læërtii 6. 26.
zx) ἐγὼ ὦ ἄνδρες] ita ms Ciz. (licet ὦ in editis abest) etque ita legit etiam in suo codice —— libro de Aristotelicae Ethioes ab histo- rica et poética Ethice differentia p. 406, ubi humc Grantoris locum laa- dat Me interpretatur, allocutio, «»Jpéc πανέλληνες, quae in concilio totius Graeciae atque χοιγῷ παγελλήνων OsásQp, ut in Olympiis haberi fingitur, similis est illi sacri scriptoris Actor. 9 14 ἄνδρες "Ióvdeion παν- ἕλληνες autem. dicuntur ut παγαχαιοί Iliad, 8' 404, ad quem locum Eu- stathius notat similiter dici zzavélAgrag, παγνελλήμιον, παγνιώνιον, πανιώ- »i&, παναϑήναιον, παμβοιώτια.
4) νεῦρα τῶν πράξεων} sic nervum zerum gerendarum solemus appel- lare pecuniam et Epichazmua nervos «t artus sapieniioe, νεῦρα τῶν φρενῶν dixit non temere credere, δ) τῇ ἔνε. μὲν) Homeri versus lliad. ξ΄ 916 £»9' ὄν μέγ etc. paulo ante pro χελεύουσιν leg. χελεύσουσιν ut verti [recepimus].
ADVEREUS ETHQCOS [Lib χη. 9" ὁ yàp. ὄλβος οὐ βέβαιος " ἀλλ᾽. ἐφήμερος. ᾿ p . -ἔξίπτατ᾽ οἴχων, μικρὸν ἀνϑήσας χρόνον" «διώκεται δὲ “πρὸς τῶν ἀνθρώπων οὐ δι᾿ δαυτόν,. ἀλλὰ viv. E P402 αὐτοῦ περεγενομένην ἀπόλαυσιν καὶ ἡδονήν. πάντωφ oi πανέλ- 55 ληνες οὐκ ἄλλως i ἔχειν.τὸ πρᾶγμα ἢ οὕτως ὑπολαβόντες κεχρώ- ξονται δεῖν τὴν ἡδονὴν στεφανοῦν. ἀλλὰ. καὶ ταύτης τὸ βρα- 56 βεῖον. φέρεσθαι μελλούσης, ἐπὴν εἰσβάλλῃ ἢ ὑγεία μετὰ τῶν συνέδρων αὐτῇ ϑεῶν ^), καὶ διδάσκῃ ὡς οὔτε e qdoviis οὔτε — του ἔφελός. τί ἐστιν ἀπούσης αὐτῆς" ' si γάρ με πλοῦτος 2) ὠφελεῖ γησοῦντά γϑὲ — μέκρ᾽ ἂν ϑέλοιμε, καὶ xo^ ἡμέραν ἔχων ἄλυπον. οἰκεῖν βίοτον, ἢ πλουτῶν νοσεῖν" 9 dwedcarzec πάλιν οἱ ᾿πανέλληνες καὶ μεταλαβόντες, ὡς οὐκ ἵνεστεθι κλινοπενῆ καὶ νοσοῦσαν ὑποστῆναι τὴν εὐδαιμονίαν φήσουσι vixüy τὴν ὑχείαν. ἀλλὰ καὶ τῆς ὑγείας ἤδη γιαώσης,, ἐπὰν εἰσfragiles caducae vix diem stabiles opes - 5 florent brevi, mox rursus aedibus avolant: 66. é6às autem periequantur bomines non propter se, sed propter eam quae ex ápsia accedit voluptatem et delectationem. Craeci igitur. omnes emuino non aliter quam sic rem se hahbero existimautes clamabunt oportere coronare YQ-,,- Inptatam. ὅθ. sed dum ea quoque iam est latura praemium victoriae, si in- grediatur sanitas cum deabus 4688 ini assidenf docéeatque neque volaptads neque divitiarum ullum esse usum si ipsa absit t quid poa.valeuntem maximae iwvant epes? .fenui paratn vivere eqnidem mavelim,: quam possidere divitem aegrimoniam. ΄ 57. cum eam rursus audiverint Graeci et acceperint quód in lecto deeum- bens et aegrotans. non possit consistere felicitas, dicent vincere sanitatem. sed vincente te jam sanitate, si ingrediatur fortis et excelsi animi virtus, fore) ὁ ὄλβος οὐ βέβαιος] duo versus iambici e tragoedia, quos a Cran- P 702 toris verbis distinguere editores neglexerant. d) μετὰ τῶν συνέδρων αὐτῇ 9eày] Hygiae adsident Aesculapius. Mi- nerva Venus Panacea etc. vide Pausaniam. e) τέ γάρ μὲ πλοῦτος] etiam boc loco tres iambicos versus sequi, nec ab interprete nec ab editoribus fuit annotatum. sunt autem depromti ex Euripidis Telepho, ut constat ex Stobaei florileg. c. 97, quod 1nscri- - bitur σύγχρισις πενίας xal πλούτου p. 391 edit. Grotii, ubi duo poste- wiores versus afferuntur. primus addendus fragnientis quae ex pL. Telepho collegit losua Barnesius in swa Euripidis editione t 496. scripsi autem Grotii sezvata metaphrasi, τί yao μὲ πλοῦτος doit yo- σοῦντά γε, interpretem et sensum secutus, metrumque, et ms Savil, etiam suffragante, nam in editis erat: τί ydo με πλοῦτος ὠφελεῖ; νόσον μικρὰν ϑέλοιμε. δεὰ qui sapit, morbum nec parvum optet sibí nec magnum. in Ciz. deest voca ulum dgeiei. qui sequuntur versus, ita leguntur ἐπ΄ codicibus Btobaei: σμιχρὰν ϑέλοιμ' dy καὶ χαϑ' ἡμέραν ἔχων τροφὴν ἐνοιχεῖν μᾶλλον ἢ πλουτῶν νοσεῖν. im Bexti editis erat: νόσον μιχρὰν ϑέλοιμε, καὶ χαϑ᾽ ἡμέραν ἄλυπον ἔχων οἰκεῖν βιοτήν, unde putavi rescribendum: | [xo ἄν ϑέλοιμι καὶ xa9^ ἡμέραν ἔχων ἄλυπον olxeiv βίοτον ἢ πλονεῶν νοσεῖν. non preetermittendum et illud, quod ἡ xa9' ἡμέραν τροφή dicitur ut ἡ ἐφήμερος τροφή lacobo Apostolo 2 15, βίος rovg fpa» — Lasërtium 98. Heliodorus 6 1T τῆς ro χαϑ᾽ ἡμέραν dva Aba € τροφῆ s eor. e- ^ * hie est ἄρτος ὃ ἐπιούσιος quem rogamus quotídie atth. 6...11, hoc est καϑημερινὸς ut Chrysostomus οἱ ali veteres interpretantur, ' 118...SEXTI EMPIRICI — 49g 1j ἀνδρία. πολὺ στίφος ἀριστέων καὶ ἡρώων ἔχουσα περὶ δθ αὐτὴν xaracrücd τε λέγῃ" ἐμοῦ μὴ παρούσης, ὦ ἄνδρες Dληνὲς), ἀλλοτρία γένεται ἡ κτῆσις τῶν παρ᾽ ὑμῖν ἀγαϑῶν, &- ξαιντό ")) τὸ οἱ πολέμιοι περιουσιάζειν ὑμᾶς πᾶσε τοῖς ἀγαϑοῖς, ὡς μελλήσοντες ἡμῶν κρατεῖν. καὶ τούτων οὖν ἀχούσαντες οἱ Ἕλληνες τὰ μὲν πρωτεῖα τῇ ἀρετῇ ἀποδώσουσι, τὰ δὲ δευτερεῖα τῇ ὑγείᾳ, τὰ δὲ τρίτα τῇ ἡδονῇ, τελευταῖον δὲ τάξουσι τὸν δθ πλοῦτον. καὶ δὴ ὁ μὲν Κράντωρ τὴν ὑγείαν ἐν δευτέρᾳ μοίρᾳ S vt p; e í r ἐτίϑετο, στοιχῶν 5) τοῖς προειρημένοις φιλοσόφοις. οὖκ ἀγαϑὺν δ᾽ οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶς ἔλεξαν αὐτήν, ἀλλ᾽ ἀδιάφορον. τὸ ἀδιάορον δ᾽ οἷον τε λέγεσθαι τριχῶς ")* xa9' ἕνα μὲν τρόπον, πρὸς ὃ μήτε ὁρμὴ μήτε ἀφορμὴ γίνεται, οἷόν ἐστι τὸ περιττοὺς ἣ 60 ἀρτίους εἶναι τοὺς ἀστέρας ἢ τὰς ἐπὶ τῇ κεφαλῇ τρίχας- καϑ' ΣΕ μὲν xci ἀφορμὴ γίνεται, οὐ μᾶλλον δὲ πρὸς r00: ἢ τόδε, oi0v ànl δυοῖν δραχμῶν ἀπαραλλάκεων τῷ τε χαραχτῆρι καὶ τῇ λαμπρότητι, ὅταν.δέῃ τὸ ἕτερον αὐτῶν ai- ρεῖσϑαι, δρμὴ μὲν γὰρ γίνεται πρὸς τὸ ϑξερον αὐτῶν αἱρεῖσθαι; 610) μᾶλλον δὲ πρὸς τόδε ἢ τόδε. κατὰ δὲ τρίτον καὶ τελευταῖον τρύπον φασὶν ἀδιάφορον τὸ μήτε πρὸς εὐδαιμονίαν μήτε πρὸς P 08 κακοδαιμονίαν συλλαμβανόμενον. xa9? ὃ σημαινόμενόν φασι τήν ΄ τε ὑγείαν καὶ νόσον καὶ πάντα τὰ σωματικὰ καὶ τὰ πλεῖστα τῶν ἐχτὸς ἀδιάφορα τυγχάνειν, διὰ τὸ μήτε πρὸς εὐδαιμονέαν μήτε πρὸς κὰκοδαιμονίαν συντείνειν. ᾧ γάρ ἐστιν εὖ καὶ κακῶς χρῆ- σϑαι'), τοῦτ᾽ ἂν εἴη ἀδιάφορον. διὰ παντὸς δ᾽ ἀρετῇ μὲν χα- λῶς, κακίᾳ δὲ κακῶς, ὑγείᾳ δὲ καὶ τοῖς περὶ σώματι ποτὲ μὲν tium virorum et heroum eam magna pente caterva, et dicat: 58. si non adsis, bonorum quae sunt apud vos aliena erit pessessio optarintque hostes vos: abundare bonis omnibds, ut qui sint *os superaturi. ergo his queque ausdi- tis, Graeci primas quidem partes dabünt virtuti, secundas sanitati, tertias voluptati, in ultimo autém loca collocaDunt divitias. 59. atque Crantor qui- dem in secundo loco posuit sanitatem sequens philosophos 4806 prius di- ximus. non bonum autem eam dixerunt Stoici, sed indifferens. indifferens antem dici potest esse tribus modis. uno quidem modo quod nec appetimus nec aversamur, δὲ quod sint stellae pares aut impares aut capilli iu capite. 60. secundo autem modo, ad quod fertur quidem appetitio, vel quod arer- samur, sed non magis hoc quam illud: ut in duabus drachmis quae uen differunt charactere ac splendore, cum oportuerit alteram earem eligere, feretur quidem ad alteram earum eligendam, non magis tamen ad hanc quam ad alteram tendet appetitio. 61. tertio et ultimo modo dicunt esse iadiffe- rens quod neque confert ad felicitatem neque ad infelicitatem. iu quo aigui- ficato dicunt et sanitatem et morbum et omnia corporea et plurima exterse esse indifferentia, propterea quod nec tendant ad felicitatem nec ad iafeli- citatem, id enim est indifferens, qno licet beue uti et male. virtute autem semper bené et vitio male, sanitate autem et iis quae pertinent ad corpus, ) ὦ ἄνδρες Ἕλληνες] ita. iterum Ciz. ut supra sect. 53, licet ὦ ia editis abest. paulo anie pro περὶ αὐτή» ex ms Savil, scripsi sag) ἑαυτήν. [/f) £r εὔξαιντό τε] g) στοιχῶν»] vide, quae ad lib. contra Grammaticos sect. 178. À) τριχῶς] confer Suidam in ἀδιαφορία, Lasrtium 7 104, Stobaeum Eclog. p. 172 seq. et nostrum 3 Pyrrhoniar. sect. 177, Lipsium 9 23 manüduct. et Scioppium element. philosophiae Stoicae p. 40 seq.
P 70S:) εὖ xal καχῶς χρῆσϑαι] vide Laertium 7 103.
^4 ADVERSUS ETHICOS [Lib. XI] 719 εὖ, ποτὲ dé κακῶς ἔστι χρῆσϑαι. διὸ ταῦτ᾽ ἂν εἴη ἀδιάφορα. 62 ἤδη δὲ τῶν ἀδιαφόρων, φασί, τὼ μὲν εἶναι,προηγμένα, τὰ δ᾽ ἀποπροηγμένα, τὰ δὲ “μήτε προηγμένα μήτε ἀποπροηγμένα. καὶ Προηγμέναω μὲν εἶναι τὰ ἱκανὴν ἀξίαν ἔχοντα 3 ἀποπροηγμένα δὲ τὰ ἱκανὴν ἀπαξίαν ἔχοντα" μήτε δὲ προῆχϑαι᾽, μήτε ἀποπροῆ- γϑαι, οἷον τὸ ἐκτεῖναι ἢ συγχάμψαι τὸν δάκτυλον καὶ πᾶν ὃ τούτῳ παραπλήσιόν ἐστι" τάττεσθαι δ᾽ ἐν μὲν τοῖς προηγμένοις 63 τήν τε ὑγείαν καὶ τὴν ἰσχὺν καὶ τὸ κάλλος πλοῦτόν τε καὶ δό- ξαν καὶ τὰ ἐοικότα. ἐπ δὲ τοῖς ἀποπροηγμένοις͵ νόσον καὶ πενίαν!) καὶ ἀλγηδόνα καὶ τὰ ἀνάλογα. ὧδε μὲν καὶ οἱ ἀπὸ τῆς στοᾶς. 64 μὴ εἶναι δὲ προηγμένον ἀδιάφορον τ ὑγείαν καὶ πᾶν τὸ κατ᾽ αὐτὴν παραπλήσιον é ἔφησεν "V olormv 7 Χῖος "). ἴσον γάρ ἐστι τὸ οἡγμέψον αὐγὴν λέγειν ἀδιάφορον, τῷ ἀγαϑὸν ἀξιοῦν καὶ σχε- δὸν ὀνόματε" 'μόνον δια ρον. χαϑόλου γὰρ τὰ μεταξὺ ἀρετῆς 65 καὶ χαχίας ἀδιάφορα pn ἔχειν μηδεμίαν παραλλαγήν" μηδὲ τινὰ μὲν εἶναι φύσει προηγμένα τινὰ δὲ ἀποπροηγμένα, ἀλλὰ παρὰ τὰς διαφόρους τῶν καιρῶν περιστάσεις. μήτε τὰ λεγόμενα προῆχϑαι πάντως γίνεσϑαι προηγμένα, μήτε τὰ λεγόμενα ἀπο-- προῆχϑαι κατ᾽ ἀνάγκην ὑπάρχειν ἀποπροηγμένα. ἐὰν γοῦν δέῃ 66 τοὺς μὲν ὑγιαίνοντας ὑπηρετεῖν τῷ τυράννῳ καὶ διὰ τοῦτο ἄναι- ρεῖσϑαι, τοὺς δὲ νοσοῦντας ἀπολνομένους τῆς ὑπηρεσίας συνα- πολύεσϑαι καὶ τῆς ἀναιρέσεως, ἕλοιτ᾽ ἂν μᾶλλον ὃ σοφὸς τὸ νοσεῖν κατὰ τοῦτον τὸν χαιρὸν ἢ ὅτι τὸ ἡ)γιαίνειν. xal ταύτῃ / οὔτε ἢ ὑγεία προηγμένον ἐστὲ πάντως, οὔτε ἡ νόσος ἀποπροηγμέγον. ὥσπερ οὖν ἐν ταῖς ὀνοματογραφίαις ἄλλοτ᾽ ἄλλα προτάτ- 6T aliquando quidem bene, aliquando vero male uti licet. 62, et ideo haec posteriora sunt indifferentia. iam vero ex bis indifferentibus alia quidem di» cunt esse praecipua ac producta, salia vero reiectanea, alia antem'neque praecipua ac producta neque reiectanea. et praecipua quidem ac producta esse, quae satis habent dignitatis, reiectanea autem, quae satis habent in- dignitatis. non esse autem praecipua ac producta neque rursus esse reiectanea, ut extendere et inffectere digitum et quidquid est huic simile. 63. in praecipuo- rum autem ac productorum numerumsreferri quidem sanitatem viresque ac pul-, chritudinem divitiasque et gloriam et bis similia. in iis autem quae sunt reiecta- nea, morbum paupertatem et dolorem et quae his similia suut, 64. sic quidem Stoici. non esse autem iadifferens praecipuum sanitatem et quidquid est ei proximum et affine, dixit Ariston Chius. perinde est enim eam dicere in- differens praecipaum productümque atque censere eam esse bonum et prope- modum differre tautum nomine. 65. in snmma enim, indifferentia quae sunt inter virtutem et vitium nullam habere diversitatem, neque aliqua quidem esse natura praecipna ac producta, aliqua vero reiectanea, sed ex diversis temporum circumstantiis, neque quae dicuntur esse praecipua ac producta semper esse praecipua ac producta, neque quae dicuntur esse reiectanea mecessario esse huiusmodi, 66. si enim oporteat eos qui sunt sani ministrare tyrauno et ideo tolli de medio, eos vero qui aegrotant, liberatos a mini- sterio simul etiam liberari ab occisione: elegerit sapiens potius aegrotare hoc tempore quam esse sanus. et hac ratione neque sanitas est omnino prae- — cipuum ao productum neque morbns reiectaneum. 67. quomodo ergo ia scri- bendis nominibus alias alia praeponimus elementa, ea pro diversis eompo- Δ) τὰ μὲν εἶναι προηγμένα supra sect. 48. | 1) νόσον καὶ πενία»] in Ciz. deest χαί.
m) “ρίστων ὁ Xiog] hic licet Stoicus, in pluribus a Zenonis ps abiit, ut propnae sectae auctor diceretur, vide Laértium 7 161.
488.. -.. SEXTI EMPIRICGI..
* 69 10 voutY") στοιχεῖα, πρὸς τὰς διαφόρους περιστάσεις ἀρτιζόμενοι, καὶ τὸ μὲν δέλτα ὅτε τοῦ “ίωνος ὄνομᾳ γράφομεν, τὸ δὲ lere ὅτε τὸ τοῦ Ἴωνος“, τὸ δὲ c ὅτε τὸ τοῦ ἸὩρίωνος " οὐ τῇ qv- σξι ἑτέρων παρὰ τὰ ἕτερα γράμματα προχρινομένων, τῶν δὲ καιρῶν τοῦτο πορμεῖν ἀναγκαζόντων" οὕτω καὶ τοῖς μεταξὺ ἀρετῆς καὶ χακίας πράγμασιν. οὗ φυσική τις γίνεται ἑκέρων παρ᾽ "Etpa πρόκχρισις; xarà περίστασιν. δὲ μᾶλλον»). ἀλλὰ γὰρ 2x τούτων ἀσυμφώνου δειχϑείσης καὶ ὑποδειγματικώτερον τῆς περὶ τῶν ἀγαθῶν τε καὶ κακῶν ἔτε δὲ ἀδιαφόρων προλήψεως, δεήσει λοι- πὸν καὶ τῶν παρὰ τοῖς σκχεπτικοῖς εἰς τὸ προχείμενον λεγομένων ἐφάπτεσθαι. εἰ τοίνυν ἔστι τι φύσεε ἀγαθὸν καὶ ἔστε τε φύσει κακόν, τοῦτο ὀφείλει κοινὸν εἶνε πάντων 5) καὶ πᾶσεν ὑπάρχειν ἀγᾳϑὸὺν ἢ κακόν, ὥσπερ γὰρ τὸ πῦρ φύσει ἀλεαντικὸν καϑεστὼς πάγτας ἀλεαίνει καὶ οὐχ og μὲν ἀλεαίνει οὗς δὲ ψύχεε, καὶ ὃν τρόπην 7 χιὼν ψύχουσα οὐχὶ τοὺς μὲν ψύχει τοὺς δὲ ἀλεαένγει, πάντας δ᾽ δμοίως ψύχει" οὕτῳ τὸ φύσει ἀγαϑὸν πᾶσιν ὀφείλει τυγχάνειν ἀγαϑόν, καὶ οὐχὶ τοῖς μὲν ἀγαθὸν τοῖς δ᾽ ovx ἀγα- ϑόν. παρ᾽ ὃ καὶ ὃ Πλάτων ") συνιστὰς ὅτι φύσει ἀγαϑόν ἐστιν ὃ ϑεός, ἀπὸ τῶν ὁμοίων ἐπικεχείρηκεν. ὡς γὰρ ϑερμοῦ φησιν ἔδιόν *) ἐστε τὸ ϑερμαίνειν καὶ ψυχροῦ ἰδιᾶν ἐστε πὸ ψύχειν, neutés circumstantiis, et d quidem praeponhmus quando soribimus nomea Dionis, i autem, quando. Ionis,.0 autem quando Orionis, nen quod natare aliis alia praeferenda sint, sed quod tempora hoc nos cogaut facere: ita etiam in rebus quae suut inter virtutem et vitia non est aliqua naturalis aliarum prae aliis praelatio, sed potius quod its cireumstantiae fereat "68. atque cum ex his quidem ostensa sit, veluti quodam sabiecto exemplé, anticipata notio de bonis et malis et etiam de iudifferentibus, deinceps. epottebit éa attingere quae ad propositam dieuntur a scepticis. 69. si es efgo aliquod natnra bonum et est aliqwod natura malum, jid debet esm comimune omuium et omnibus esse bonum vel malum. quomodo enim ignis habens natura vim. calefaciendi omnes calefacit, et non alios quidem cale- facit alios vero frigefacit, et quomodo nix frigefaciens nou alios frigefacit alios vero calefacit, sed ommes similiter frigefecit; ita quod natura est bouem debet omnibus esse bonum, et non aliis quidem bonum aliis vero noa bonum. 70. quamobrem Plato quoque probans deum esse natura bonum ar- gumentatus est a similibns. quomodo enim, inquit, calidi est propriam ca- lefacere et frigidi'proprium est frigefacere; ita etiam boni proprium est - n) προτάττομε» ita recte ms Ciz. pro προστάττομεν, elegams autem hoc simile a literis petitum quae prout ratio sermonis postulat, eaedem modo praepomuntur, modo iterum postponuntur: nam ita et rerum in- differentium in vita, pro ratione temporis aliarumque circumstantiarum, modo hae megis ex usu sunt, modo illae merito praeferuntur, mox ite- rum postponendae. | e) τὸ τοῦ Ἴωνος in Herveti versione male Jovis excusum erat pro Jonis.
p) κατὰ περίστασιν δὲ μᾶλλον] ms Ciz. xard περέπτωσιν, eodem eenea.
r) nàd 0 xa) ὁ Πλάτων] ad eundem Platonis 2 de rep. [p. 379 H8t. ] lo- cwm respiciens Porphyrius 2 de abstinemdo a^ animantibus. p. 201: οὔτε τὸ ἀγαϑὸν Blant, ποτὲ οὔτε τὸ xaxór ὠφελεῖ. oU γὰρ ϑερριότητος, ᾿ ὥς φησι Πλάτων, τὸ ψύχειν, ἀλλὰ τοῦ ἐναντίου.
?) ὡς γὰρ ϑερμοῦ ἴδιον) Proclus lib. 2 in Timaeum p. 111 ὡς ὁ ἥλιος ἐν ὅσῳ ἐστέ, πάντα καταλάμπει (a leg. pro χαταλιμπανει) καὶ τὸ πῦρ ϑερμαίνει, οὕτω καὶ τὸ ἀεὶ ὃν ἀγαϑὸν ἀεὶ βούλεται τὰ ἀγαθά. Salu- stius de diis c. 7 ὥσπερ ὕλίῳ uly καὶ πυρὶ συνυφίσταται φῶς etc. Dio- M 3 ADVERSUS E'THICOS [Lib. XI, ——. fé οὕτω καὶ ἀγαϑοῦ ἰδιόν ἔστι τὸ. ἀγαϑοπκοιεῖν. τἀγαθὸν δέ ye δ' ϑεός" ἴδιον ἄρα ἐστὶ ϑεοῦ. τὸ ἀγαϑοποιεῖν. ὥστε εἰ ἔστε qi gi g& ἀγαϑόν, τοῦτο πρὸς ἅπαντάς ἐστιν ἀγαϑόν, καὶ εἰ ἔστε τι φύσει καχόν, τοῦτο πρὸς ἅπαντάς ἐστι κακόν" οὐδὲν δὲ᾽ χοενόν: πάντων ἐστὶν ἀγαθὸν. ἢ κακόν, ὡς παραστήσομεν" οὐκ ἄρα ἔστι' τὶ φύσει ἀγαθὸν ἢ κακόν. ἤτοι γὰρ πᾶν τὸ ὑπό τινὸς dotato- TS pevov ἀγαϑὸν ῥητέον ταῖς ἀληϑείαις ἀγαδόν, 4 οὐ πᾶν. καὶ πὲῶν μὲν οὐ ῥητέον" εἰ γὰρ πᾶν τὸ ὑπό τινος δοξαζόμενον ἀγα-: ϑὸν λέγσιμεν ἀγαϑόν, ἐπεὶ ταὐτὸν ὑπὸ ἑτέρου δοξάζεται κακὸν' καὶ ὑπὸ ἄλλου áya90», καὶ ὑπὸ διαφέροντος δοξάζεται ἀδιάφο-. ρον, δώσομεν τὸ αὐτὸ ἅμα καὶ κακὸν καὶ ἀγαϑὸν γῆν θα a je Qo» ὑπάρχειν. olov τὴν ἡδονὴν ὃ μὲν Ἐπίκουρος ἀγαϑὸν εἴναί 18 φῆσιν" ὁ δὲ εἰπὼν.““ κανείην μᾶλλον δ) ἢ fo9tg»" », κακόν" δὲ ἀπὸ τῆς στοᾶς ἀδιώφορον καὶ οὐ προηγμένον. ἀλλὰ Ἀλεάνϑης [r&v | μήτε χατὰ φύσιν αὐτὴν εἶναι μήτε ἀξίαν ἔχειν αὐτὴν dv τῷ βίῳ τκαϑάπερ δὲ τὸ κάλλυντρον χἀταλφύσιν μὴ εἶναι: ὃ 00P 106 “ρχέδημος ") κατὰ φύσιν μὲν εἶναι, ὡς τὰς ἐν μασχάλῃ τρίχας, οὔχὶ dd »αὶ. ἀξίαν ἔχειν. Παναίτιος δὲ τινὰ μὲν κατὰ qon ὑπάρχειν τινὰ δὲ παρὰ φύσιν." εἰ δὴ τοίνυν πᾶν τό τινι φαινό- ΤΑ μένον ὑγαθδϑὸν τοῦτο πάντως ἐστὶν ἀγαϑόν, ἐπεὶ ἢ ἠδανὴ τῷ "hene facere. bonnm est autem deus: est ergo dei propriam. benefacere.
71. quambbrem si est aliquid natura bonum, Boc udveraus ómnes bónum est. et si: ext aliquid noture malum, hoc. adversus omes est molum, 'nihil ^ est, autem omnium.cómmu»e. bonum. aut, malum, uf. ostendens: 545. est ergo aliquid natura bonum aut malum. 72. ant enim omne qnod qnispiam opinatur bongm, dicendum qa. xers esse; bonum, aut.nou omne. et omae quidem non est dicendnm. si enim omgae.quod quisquam opinatur bonnm dixerimus bogup, quoniam idem alius, epinatur palum et alius honum e£ alius esse opinatur judiffereng: dabimus idem simul essa eL malum et δῶ», num et indifferena:.73. nt exempli, causa, volnptatem Epicnrus deget 6450. bonum, a£ qui dixit *iusaniam potius quam voluptat? indulgeam;. malum;. Stqici autem, indiffergns, nec unum ex prodactis sive praecipuis. sed Clean- thes quidem u$c eam, esse matura, nac. eam ἀὰ vita hahere dignitatem: quo-. modo nec fucatorium pigmentum esse secundum pnetnrem,, Archedemus au- tem dicit &316. quidem secundum saturam, ut pilos suh ala, non habere aus. tem dignitatem 4ὐ existimationqm,, at Panaetjus aliqua 6526 secnqdum naiu-, ram alique praeter naturam. 74. si ergo quidquid cuilibet videtur bonum,. id omnino, est bonum, quoniam voluptas Epicuro quidem videtar bonum, nyéius, quem Áreopajgit*m appellant c, 4, de divinis nominibus: ὥσπὲ δ᾽ xa9' ἡμᾶς ἥλιος οὐ λογιζόμενος ἢ προαιρούμενος, &ÀX αὐιῷ τῷ εἶναι φωτίζει πάντα, οὕτω δὴ xci τἀγαθὸν ὑπὲρ ἥλιον, αὐτῇ τῇ ὑπάρξει παόὶ' τοῖς ῥύσιν ἀναλόγως ἔς ίησι τᾶς τῆς ὅλης ἀγαθότητος ἀχτῖνας. — 1) μανείην μᾶλλο»] philosophi C i ynici Antisthenis dictum, quod nescio quare tamquám versum sive parlem carminis acceperint cum Hervetb editores, idem dictum laudat noster 3 Pyrrhon. sect. 181, ubi vide 4i placet quae aunnotavi, simile est illud Friderici 3 imperatoris apnd. Ae- — Ν νι Β' 476 opp.: malle 86 febri teneri quam sultationi ope- ram dare, - Nep gr — — DLE zw u) "4doy(dnuoc] Stoicus'et ipse celebris, ut Cleanthes et Panaetíus, vide P 705 quae de illo lib. 3 Bibl, Graecae cap. 18. quoniam vero inter praecipua. Stoicorum scita, naturae convenienter vivere, vide Lipsium lib. $ mavnü- duct, diss. 14, hinc in examine bonorum et malorum hoc inprimis eorum intererat inquirere quid esset vel quatenus quodque esset conveniens na- titae, idque quod ad voluptatem quidem attinet, uberius fecerat Chry- sippes, Stoicus et ipse, libro περὶ ἡδονῆς, cuius meminit Laértius T 103.
Y A BR. 7", SEXTI EMPIRICI μὲν Ἐπικούρῳ φαίνεται ἀγαϑόν, τινὶ δὲ τῶν Κυνικῶν καχόν, τῷ δ᾽ ἀπὸ τῆς στοᾶς ἀδιάφορον, ἔσται ἡ ἡδονὴ ἀγαθὸν ἅμα καὶ κακὸν καὶ ἀδιάφορον. οὐχὶ δέ γε δύναται τῇ φύσεε τὸ αὐτὸ τὰ ἐναντία τυγχάνειν, ἀγαθὸν ἅμα καὶ κακὸν καὶ ἀδιάφορον. οὐκ ἄρα nü» τό τινι φαινόμενον ἀγαθὸν ἢ κακὸν τοῦτο ῥητέον T&elya« ἀγαϑὸν ἢ κακόν. εἰ δὲ τό τινι φαινόμενον ἀγαϑὸν καὶ πάντῃ ἐστὶν ἀγαϑόν, ὀφείλομεν καταληπτικοὶ εἶναι *) καὶ δια- κρίνειν δύνασϑω. τὴν ἐν τοῖς δοξαζομέγοις ἀγαϑοῖς διαφορών' ὥστε λέγειν, τὸ μὲν τῷδε δοξαζόμενον ") ἀγαϑὸν ταῖς ἀληϑ tius εἶναι ἀγαϑόν, τὸ δὲ τῷδε δοξαζόμενον μὲν ἀγαθόν, οὐκ ἔστι δὲ Ἰότῇ φύσμ ἀγαϑόν. ἤτοι οὖν δι᾿ ἐναργείας ταύτην τὴν διαφορὰν .,λαμβάνεσθιμ συμβέβηκεν, ἢ διὰ λόγου τινός. ἀλλὰ δι᾽ ἐναῤγείας ἀμήχανον. πᾶν γὰρ τὸ δι᾽ ἐναργείας προσπῖπτον κοινῶς τε xoi συμφώνως λαμβάγεσθαι πέφυκεν ὑπὸ τῶν ἀπῳραποδίστους ἐχόν- των τὰς ἀντιλήψεις, ὡς παρὸν ἰδεῖν ἐπὶ πάντων σχεδὸν «τῶν : φαινομένων. οὐχὶ δέ. ya συμφώνως τὸ αὐτὸ πᾶσιν ἀγαϑὸν εἶναι λέγεται, ἀλλὰ τοῖς -κκν. ἀρετὴ καὶ τὸ μετέχον ἀρετῆς τοῖς δὲ , ἡδονὴ τοῖς δὲ ἀλυπία.) τισὶ δ᾽ ἄλλο τι οὐχ ἄρα ἐναργῶς τἹἱπροσπίπεεί πᾶσι τὸ ὄντως" ἀγαϑόν, εἰ δὲ λόγῳ λαμβάνεται, ἐπεὶ fkacrog πάντων τῶν. κατὰ διαφόρους αἱρέσεις καεασμουμένων ἴδιον ἔχει λόγον, καὶ ἄλλον μὲν Ζήνων, δι᾽ οὗ τὴν ἀρετὴν ἀγαϑὸν εἶναι δεδόξαχεν. ἄλλον δ᾽ Ἐπίκουρος, δ᾽ οὗ τὴν ἡδονήν οὐ τὸν αὐτὸν δὲ ᾿ἀριστοτέλῃς 7), δι᾽ οὐ τὴν ὑγείαν. ἴδιον πάλν ἔχαστος εἰσηγήσεται ἀγαϑόν, ὅπερ οὐκ ἐν τῇ φύσει") ἀγαϑὺν slicnl autem Cynico malum, Stoico indiffereus, erit voluptas simnl δουῦπ et malum et iudifferéas. neutiquam vero idem natura simul esse potest eo» traria haec, bonum inalum et indifferens: now ergo quidquid cuilibet vide tur bonum ant malum, id dicéndum est esse bonum aut malum. 7^, si av tem quod alicui videtur bonam est etiam omaino boaum, debemus ess praedjti vi comprehendendi et posse discersere differeutiam in ijs quorem suscipitar opinio» ut dicamns id quod iste opinatur bonum, esse re vers Bonwin, quod antem ille opinatur bonum, non esse satura bonum. 76. δεῖ érgo per evidentiam evenit hanc capi differentiam, aut per aliquam ratio- xem. sed fleri quidem non potest ut capiatur per evidestiam, quidquid enim jucwrrit per evidentiam, communiter et nno eodemque consensu: capitur ab .Hs qui minime impeditas habent apprehensiones, ut lícet videro fn omnibus fer$ quae apparent, non autem communi couseusn idem dicitur esse bosem omoibus, sed aliis quidem virtus et quod est,eius particeps, aliis vero ve- Inptas aliis dolóris vacuitas aliis aliqnid aliud: nou ergo evidenter ineurrit in omues quod vere est bonum.^77. si autem capitur ratioac, quoniam unus quisque eorum 'omninm qui de diversis sectis gloriantur, propriam babet rationem, et aliam quidem Zeno, qua virtutem esse bonum est opiuatus, aliam Epicgrus, qua voluptatem, non eandem Aristoteles, qua sanitatem: rursus unusquisque proprium bonum adducet, quod non est natura boesm MONDO EN NES | . x) ὀφείλομεν χαταληπτικοὶ εἶναι) si npn. quod. cuivis, sed quad alicsi videtur bonum, id omnino et vere bonum est, oportet inprimis facultate , jpraaditum esse dignoscente quisnam ille aliquis sit, cuius iudicium iuter tet alios sequi sine errore liceat, Lar γ) τὸ μὲν τῷδε δοξαζομενο»] alius codex δοξάζεται, cui bcne respoa- det mox οὐχ ἔστι δέ, alias leg. οὐχ ἔτι, | &) τοῖς δὲ ἀλυπία] supra sect. 36. 3 ] . €) «Μριστοτέλης) hic bonum quidem, sed nec solum nac prinum habet valetudinem corporis, ut de Peripateticis notavit noster sect. 51 huius libri.
ADVERSÜS ETHICOS |Lib. ΧΗ. 48& οὐδὲ κοινὸν πάντων. τοίνυν οὐδέν ἐστι φύσει ἀγαθόν. εἰ γὰρ τὸ 18 μὲν ἰδίιον ἑκάστου οὐκ ἔστιν ἀγαϑὸν πάντων οὐδὲ φύσει, παρὰ δὲ τὸ ἴθιον ἑκάστου ἀγαθὸν οὐδέν ἐστε συμφώνως ἀγαϑόν" o$- δέν ἐστιν ἀγαϑόν. καὶ μὴν εἰ ἔστε τε ἀγαϑόν, τοῦτο κατὰ τὸν 19 iQiov λόγον αἱρετὸν ᾿ὀφείλεε τυγχώνειν " ἐπεὶ πᾶς ἄνθρωπος ai- P 106 ρεῖξται τούτου τυγχάνειν, ὥσπερ καὶ τὸ κακὸν φυγεῖν. οὐδὲν δέ γε αἱρετόν ἐστι κατὰ τὸν ἴδιον λόγον, ὡς αἵρετόν, καϑάπερ δεί- ξομεν" οὐχ ἄρα τί ἐστιν ἀγαϑόν. εἶ γάρ ἔστε τε κατὰ τὸν ἴδιον 800 λόγον αἱρετόν, ἤτοι αὐτὸ τὸ αἱρεῖσϑαι ^) αἱρετόν ἐστιν ἢ ἕτερόντι παρὰ τούτῳ C)* οἷον τὸ αἱρεῖσϑαι τὸν πλοῦτον αἱρετόν ἐστεν, ἢ αὐτὸς ὁ πλοῦτος algeróg ἐστι. καὶ αὐτὸ μὲν τὸ. αἱρεῖσϑαι οὐχ 81 ἂν εἴη. αἱρετόν" εἰ γὰρ αἱρετόν ἐστι κατὰ τὸν ἴδιον λόγον τὸ αἱρεῖσϑαι, οὐκ ὀφείλομεν σπουδάζειν τυχεῖν οὗπερ αἱρούμεϑα, - κᾳ μὴ ἐχπέαωμεν τοῦ ἔτε ἀϊΐρεῖσϑαι" ὥσπερ γὰρ τὸ πίνειν ἢ ἐσθίειν ^), ἵνα μὴ πιόντες ἢ φαγόντες ἐχπέσωμεν τοῦ ἔτι ϑέλειν εὸ “πίνειν ἢ ἐσθίειν. οὕτως εἰ τὸ αἱρεῖσθαι πλοῦτον ἢ ὑγείαν. αἱρετόν ἐστιν, οὐχ ἐχρῆν ἡμᾶς διώχειν τὸν πλοῦτον ἢ τὴν ὑγείαν, ἵνα μὴ τυχόντες αὐτῶν͵ ἐχπέσωμεν τοῦ ἔτι αἱρεῖσθαι. διώκομεν ΒΆ δέ ye τὴν τεῦξιν αὐτῶν" οὐκ ἄρα αἱρετόν ἐστι τὸ αἱρεῖσϑαι,-: ρευχτὸν δὲ μᾶλλον. καὶ ὃν τρόπον $ dpi» oneidu τυχεῖν τῆς. ἐρωμένης, ἵνα φύγῃ τὴν ἐν τῷ ἐρᾶν ὄχλησιν, καὶ ὡς ὁ διψῶν. ἐπείγεται πιεῖν, ἵνὰ φύγῃ τὴν ἐν τῷ διψῆν βάσανον“), ὧδε καὶ.
o ἐν τῷ αἱρεῖσθαι πλοῦτον ὀχλούμενος κατὰ.τὸ αἱρεῖσθαι ἐπεῖneque commune omnium. 78, mullum ergo est natara bonum, s] enim quod δεῖ uniuscaijusque propriam, non est bonum omnium meque natura: praeter proprium autem uniuscmiusque bonum, nullum est communi sensa bonum: nullum est bonum. T9. praeterea si est aliquod bonum, id. propria ratione, debet esse eligendum, quoniam quilibet homo eligit id assequi, sicnt etlam, malum fugere. nibil autem est eligendum propria ratione, ut eligendum, vut Dstendemus. non est ergo aliquod bonum. 80. si enim est aliquid propria | ratione eligendum, aut ipsum eligére est eligendum, aut aliquid praeter hoc,. nt eligere divitias est eligendum, aut ipsae divitiae sunt eligendae. 81. et. ipsum quidem eligere non est eligendum: si enim eligere est eligen-. dum propria ratione, non dehemnus studium pouere ut assequamur quod eligimus, ne ab eo excidemus, ut eligamus amplius; bibere, verbi gre- lia, aut coómesse, ne cum biberimus aut comederimus, excidamus ab PO πὶ amplius velimns bibore aot comesse; ita si eligere divitias aut. sánitatem ess eligendum, nou oporteret nos persequi divitias aut sanitatem, 86 ea essecuti ab eo excidamus ut eligamus amplius, 82. persequimnr au- lem eorum consecutionem: non est ergo eligendum eligere, sed potius fu». piendum. et quomodo is qui amat, studet ut potiatur ea quam amat, ut fa- piat eam quae est. in amando molestiam, et sitiens festinat bibere, at ſu- (at tormentum sitis; ita. qui in eligendis divitiis molestia in eligendo