Исповедь (la)
- Язык:
- латинский
- Статус:
- Полное произведение
- Авторство:
- Написано автором
- Состояние текста:
- Шумов сканирования не обнаружено (автоматическая оценка всего текста, вручную не проверялась)
- Объём:
- ~170 000 слов · 791 фрагментов
Процитировать это произведение
- APAАвгустин Блаженный. (n.d.). Confessiones [Исповедь (la)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/ru/works/augustine/confessiones-latin
- MLAАвгустин Блаженный. Confessiones [Исповедь (la)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/ru/works/augustine/confessiones-latin.
- ChicagoАвгустин Блаженный. Confessiones [Исповедь (la)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/ru/works/augustine/confessiones-latin.
Ссылка на воспроизведённое издание. SigPhi — цифровая репродукция. Год, издатель и переводчик указаны, если известны; «n.d.» означает неизвестный год.
О чём это
Рассказ Августина о собственной жизни, обращённый к Богу: юность в Карфагене, годы сомнений, обращение в миланском саду и вопросы о том, что такое время и что такое память.
Контекст и история
Написана около 397-400 годов, когда Августин уже был епископом Гиппона в римской Африке. Это первая великая интроспективная книга западной литературы: никто прежде не исследовал собственную внутреннюю жизнь на такой глубине и не записывал её, обращаясь к Богу напрямую. Рассказанное в ней обращение — лето 386 года, детский голос, поющий «возьми и читай», — одна из самых влиятельных сцен, когда-либо написанных, и весь жанр современной автобиографии обязан ей своим существованием.
Редакционный контекст, а не источник для цитирования: в отличие от отрывков самого произведения, эти сведения нельзя проверить по корпусу.
mentis oculos reducit. Narrat se argumento quodam Nebridii valde perculsum, crassis tamen adhuc tenebris obvolvi, cum de Deo non nisi corporaliter sentire potuerit; Manichæos ergo impie sentire probe cernit, Ecclesiæ vero fidem omnino amplecti nequit; a Mathematicorum erroribus revocatur; quæstione tamen, unde malum? misere torquetur; plurimum e Platonicorum libris proficit, neque tamen sufficiunt, cum de Christi incarnatione prave senserit; arreptis vero S. Scripturis, et præsertim Apostolo Paulo, dubitationes ejus omnes concidunt. 103 LIBER OCTAVUS. Vitæ ipsius partem attingit celeberrimam, annum ætatis trigesimum secundum, quo nempe cum Simplicianum consuluisset, audita ab eo Victorini conversione, ad imitandum exarsit. Tum vero, iis quæ de Antonio Ægyptio monacho et duorum aulicorum conversione a Pontitiano didicit, magis magisque accensus, post vehementem luctam inter carnem et spiritum, codicem Apostoli coelesti admonitus oraculo inspexit; lectoque qui ipsi primus occurrit versiculo, omnino immutatur, et diruptis cupiditatum vinculis totus ad Deum convertitur. 125 {xv} LIBER NONUS. Uni jam Deo vivere studens, Rhetoricæ professionem, sed non ante transactas vindemiales ferias quæ proxime instabant, abjicere statuit. Interim rure Cassiciaco apud amicum ejus Verecundum ad percipiendam Baptismi gratiam se parat; ac tandem cum Alypio, et filio suo Adeodato baptizatur. Nec multo post, Africam repetens, Ostiam venit, cum amicis et matre Monnica, cujus vitam et sanctos mores brevi compendio exhibet, quæque ibidem defungitur, anno ætatis suæ 56, Augustini 33. 145 LIBER DECIMUS. Quemadmodum prioribus Libris aperuit, qualis ante perceptam baptismi gratiam fuerit, in hoc scrutatur, qualis esset quo tempore hæc scribebat. Ac primum se Deum amare profitetur.…