Academica Priora
- Язык:
- латинский
- Статус:
- Полное произведение
- Авторство:
- Написано автором
- Состояние текста:
- Шумов сканирования не обнаружено (автоматическая оценка всего текста, вручную не проверялась)
- Объём:
- ~23 800 слов · 113 фрагментов
Процитировать это произведение
- APAЦицерон. (n.d.). Academica Priora. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/ru/works/cicero/academica-priora
- MLAЦицерон. Academica Priora. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/ru/works/cicero/academica-priora.
- ChicagoЦицерон. Academica Priora. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/ru/works/cicero/academica-priora.
Ссылка на издание, которое воспроизводит SigPhi: SigPhi — его цифровое воспроизведение, а не издатель. Год издания в метаданных не указан (отсюда «n.d.»), а переводчик указывается, только если он известен.
О чём это
Латинский подлинник первого издания: уцелевшая из него книга — «Лукулл».
Контекст и история
Написанные в 45 году до н. э., это книга Цицерона о том, можно ли что-нибудь знать: защита скепсиса Новой Академии — школы, в которой он сам был воспитан. Спор идёт со стоиками, утверждавшими, что есть восприятия столь ясные, что обмануть не могут, и мудрец вправе соглашаться с ними с уверенностью; против этого Цицерон разворачивает доводы Карнеада — сны, обманы чувств, неразличимых близнецов, — чтобы заключить: достоверности не бывает, а остаётся не молчание, но вероятное — жить и решать можно по правдоподобному, не утверждая его как достоверное. Через несколько недель Цицерон переписал всё сочинение заново, оттого и есть два издания, и ни одно не дошло целиком. Это главный источник всего эллинистического спора о познании, и когда Августин взялся воевать со скепсисом, писал он именно против этой книги.
Редакционный контекст, а не источник для цитирования: в отличие от отрывков самого произведения, эти сведения нельзя проверить по корпусу.
Similiter uos, cum perturbare, ut illi rem publicam, sic uos philosophiam bene iam constitutam uelitis, Empedoclen, Anaxagoran, Democritum, Parmeniden, Xenophanen, Platonem etiam et Socraten profertis. Sed neque Saturninus, ut nostrum inimicum potissimum nominem, simile quicquam habuit ueterum illorum nec Arcesilae calumnia conferenda est cum Democriti uerecundia. Et tamen isti physici raro admodum, cum haerent aliquo loco, exclamant quasi mente incitati, Empedocles quidem, ut interdum mihi furere uideatur, abstrusa esse omnia, nihil nos sentire, nihil cernere, nihil omnino quale sit posse reperire; maiorem autem partem, mihi quidem omnes, isti uidentur nimis etiam quaedam adfirmare plusque profiteri se scire quam sciant. Quod si illi tum in nouis rebus quasi modo nascentes haesitauerunt, nihilne tot saeculis, summis ingeniis, maximis studiis explicatum putamus? Nonne, cum iam philosophorum disciplinae grauissimae constitissent, tum exortus est ut in optima re publica Ti. Gracchus qui otium perturbaret, sic Arcesilas qui constitutam philosophiam euerteret et in eorum auctoritate delitisceret, qui negauissent quicquam sciri aut percipi posse? Quorum e numero tollendus est et Plato et Socrates, alter, quia reliquit perfectissimam disciplinam, Peripateticos et Academicos, nominibus differentis, re congruentis, a quibus Stoici ipsi uerbis magis quam sententiis dissenserunt; Socrates autem de se ipse detrahens in disutatione plus tribuebat eis, quos uolebat refellere. Ita, cum aliud diceret atque sentiret, libenter uti solitus est ea dissimulatione, quam Graeci @ei)rwnei/an uocant; quam ait etiam in Africano fuisse Fannius, idque propterea uitiosum in illo non putandum, quod idem fuierit in Socrate. ---- VI.