Academica Priora
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Sauberer Text
- Umfang:
- ~23.800 Wörter · 113 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APACicero. (n.d.). Academica Priora. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/academica-priora
- MLACicero. "Academica Priora." SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/cicero/academica-priora.
- ChicagoCicero. Academica Priora. SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/academica-priora.
Wovon es handelt
Das lateinische Original der ersten Ausgabe: das davon erhaltene Buch, der „Lucullus“.
Kontext und Geschichte
Geschrieben 45 v. Chr., ist dies Ciceros Buch über die Frage, ob sich etwas wissen lässt: die Verteidigung der Skepsis der Neuen Akademie, der Schule, in der er selbst gebildet worden war. Der Streit geht mit den Stoikern, die behaupteten, es gebe Wahrnehmungen von solcher Klarheit, dass sie nicht täuschen können, und der Weise dürfe ihnen mit Gewissheit zustimmen; dagegen entfaltet Cicero die Argumente des Karneades — Träume, Täuschungen, ununterscheidbare Zwillinge —, um zu schließen, dass Gewissheit nicht zu haben ist und dass, was bleibt, nicht das Schweigen ist, sondern das Wahrscheinliche: man kann nach dem Plausiblen leben und entscheiden, ohne es als gewiss zu behaupten. Cicero schrieb das ganze Werk binnen weniger Wochen um, weshalb es zwei Ausgaben gibt, keine vollständig erhalten. Es ist die Hauptquelle für die gesamte hellenistische Erkenntnisdebatte, und als Augustinus die Skepsis bekämpfen wollte, schrieb er gegen dieses Buch.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
I · II · III · IV · V · VI · VII · VIII · IX · X · XI · XII · XIII · XIV · XV · XVI · XVII · XVIII · XIX · XX · XXI · XXII · XXIII · XXIV · XXV · XXVI · XXVII · XXVIII · XXIX · XXX · XXXI · XXXII · XXXIII · XXXIV · XXXV · XXXVI · XXXVII · XXXVIII · XXXIX · XL · XLI · XLII · XLIII · XLIV · XLV · XLVI · XLVII · XLVIII ----I. Magnum ingenium L. Luculli magnumque optimarum artium studium, tum omnis liberalis et digna homine nobili ab eo percepta doctrina, quibus temporibus florere in foro maxime potuit, caruit omnino rebus urbanis. Vt enim admodum adulescens cum fratre ari pietate et industria praedito paternas inimicitias magna cum gloria est persecutus, in Asiam quaestor profectus, ibi permultos annos admirabili quadam laude prouinciae praefuit; deinde absens factus aedilis, continuo praetor — licebat enim celerius legis praemio — post in Africam, inde ad consulatum, quem ita gessit ut diligentiam admirarentur omnes, ingenium agnoscerent. Post ad Mithridaticum bellum missus a senatu non modo opinionem uicit omnium, quae de uirtute eius erat, sed etiam gloriam superiorum. Idque eo fuit mirabilius, quod ab eo laus imperatoria non admodum exspectabatur, qui adulescentiam in forensi opera, quaesturae diuturnum tempus Murena bellum in Ponto gerente in Asia pace consumpserat. Sed incredibilis quaedam ingeni magnitudo non desiderauit indocilem usus disciplinam. Itaque cum totum iter et nauigationem consumpsisset partim in percontando a peritis, partim in rebus gestis legendis, in Asiam factus imperator uenit, cum esset Roma profectus rei militaris rudis. Habuit enim diuinam quandam memoriam rerum, uerborum maiorem Hortensius, sed quo plus in negotiis gerendis res quam uerba prosunt, hoc erat memoria illa praestantior, quam fuisse in Themistocle, quem facile Graeciae principem ponimus, singularem ferunt, qui quidem etiam pollicenti cuidam se artem ei memoriae, quae tum primum proferebatur, traditurum respondisse dicitur obliuisci se malle discere; credo, quod haerebant…