Academica Priora
- Sprache:
- Latein
- Status:
- Vollständiges Werk
- Autorschaft:
- Vom Autor verfasst
- Zustand des Textes:
- Kein Scanrauschen festgestellt (automatische Messung über den ganzen Text, nicht von Hand geprüft)
- Umfang:
- ~23.800 Wörter · 113 Passagen
Dieses Werk zitieren
- APACicero. (n.d.). Academica Priora. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/academica-priora
- MLACicero. Academica Priora. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/de/works/cicero/academica-priora.
- ChicagoCicero. Academica Priora. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/de/works/cicero/academica-priora.
Angabe der Ausgabe, die SigPhi wiedergibt: SigPhi ist ihre digitale Reproduktion, nicht der Verlag. Das Erscheinungsjahr steht nicht in den Metadaten (daher „n.d.“), und der Übersetzer erscheint nur, wenn er verzeichnet ist.
Wovon es handelt
Das lateinische Original der ersten Ausgabe: das davon erhaltene Buch, der „Lucullus“.
Kontext und Geschichte
Geschrieben 45 v. Chr., ist dies Ciceros Buch über die Frage, ob sich etwas wissen lässt: die Verteidigung der Skepsis der Neuen Akademie, der Schule, in der er selbst gebildet worden war. Der Streit geht mit den Stoikern, die behaupteten, es gebe Wahrnehmungen von solcher Klarheit, dass sie nicht täuschen können, und der Weise dürfe ihnen mit Gewissheit zustimmen; dagegen entfaltet Cicero die Argumente des Karneades — Träume, Täuschungen, ununterscheidbare Zwillinge —, um zu schließen, dass Gewissheit nicht zu haben ist und dass, was bleibt, nicht das Schweigen ist, sondern das Wahrscheinliche: man kann nach dem Plausiblen leben und entscheiden, ohne es als gewiss zu behaupten. Cicero schrieb das ganze Werk binnen weniger Wochen um, weshalb es zwei Ausgaben gibt, keine vollständig erhalten. Es ist die Hauptquelle für die gesamte hellenistische Erkenntnisdebatte, und als Augustinus die Skepsis bekämpfen wollte, schrieb er gegen dieses Buch.
Redaktioneller Kontext, keine zitierfähige Quelle: anders als die Passagen des Werks lassen sich diese Angaben nicht am Korpus überprüfen.
Similiter uos, cum perturbare, ut illi rem publicam, sic uos philosophiam bene iam constitutam uelitis, Empedoclen, Anaxagoran, Democritum, Parmeniden, Xenophanen, Platonem etiam et Socraten profertis. Sed neque Saturninus, ut nostrum inimicum potissimum nominem, simile quicquam habuit ueterum illorum nec Arcesilae calumnia conferenda est cum Democriti uerecundia. Et tamen isti physici raro admodum, cum haerent aliquo loco, exclamant quasi mente incitati, Empedocles quidem, ut interdum mihi furere uideatur, abstrusa esse omnia, nihil nos sentire, nihil cernere, nihil omnino quale sit posse reperire; maiorem autem partem, mihi quidem omnes, isti uidentur nimis etiam quaedam adfirmare plusque profiteri se scire quam sciant. Quod si illi tum in nouis rebus quasi modo nascentes haesitauerunt, nihilne tot saeculis, summis ingeniis, maximis studiis explicatum putamus? Nonne, cum iam philosophorum disciplinae grauissimae constitissent, tum exortus est ut in optima re publica Ti. Gracchus qui otium perturbaret, sic Arcesilas qui constitutam philosophiam euerteret et in eorum auctoritate delitisceret, qui negauissent quicquam sciri aut percipi posse? Quorum e numero tollendus est et Plato et Socrates, alter, quia reliquit perfectissimam disciplinam, Peripateticos et Academicos, nominibus differentis, re congruentis, a quibus Stoici ipsi uerbis magis quam sententiis dissenserunt; Socrates autem de se ipse detrahens in disutatione plus tribuebat eis, quos uolebat refellere. Ita, cum aliud diceret atque sentiret, libenter uti solitus est ea dissimulatione, quam Graeci @ei)rwnei/an uocant; quam ait etiam in Africano fuisse Fannius, idque propterea uitiosum in illo non putandum, quod idem fuierit in Socrate. ---- VI.