SigPhiSigPhi

Academica Priora

Cicerón

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Texto limpio
Extensión:
~23.800 palabras · 113 pasajes
Cita esta obra
  • APACicerón. (n.d.). Academica Priora. SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/academica-priora
  • MLACicerón. "Academica Priora." SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/cicero/academica-priora.
  • ChicagoCicerón. Academica Priora. SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/academica-priora.

De qué trata

El original latino de la primera edición: el libro que se ha conservado de ella, el «Lucullus».

Contexto e historia

Escritas el 45 a. C., son el libro de Cicerón sobre si puede saberse algo: la defensa del escepticismo de la Nueva Academia, la escuela donde él se había formado. La disputa es con los estoicos, que sostenían que hay percepciones tan claras que no pueden engañar y que el sabio puede asentir a ellas con certeza; contra eso, Cicerón despliega los argumentos de Carnéades —los sueños, las ilusiones, los gemelos indistinguibles— para concluir que la certeza no se da, y que lo que queda no es el silencio sino lo probable: se puede vivir y decidir siguiendo lo verosímil, sin afirmarlo como cierto. Cicerón la reescribió entera al cabo de pocas semanas, y por eso hay dos ediciones, ninguna conservada completa. Es la fuente principal de todo el debate epistemológico helenístico, y cuando Agustín quiso combatir el escepticismo, fue contra este libro contra el que escribió.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
I · II · III · IV · V · VI · VII · VIII · IX · X · XI · XII · XIII · XIV · XV · XVI · XVII · XVIII · XIX · XX · XXI · XXII · XXIII · XXIV · XXV · XXVI · XXVII · XXVIII · XXIX · XXX · XXXI · XXXII · XXXIII · XXXIV · XXXV · XXXVI · XXXVII · XXXVIII · XXXIX · XL · XLI · XLII · XLIII · XLIV · XLV · XLVI · XLVII · XLVIII ----I. Magnum ingenium L. Luculli magnumque optimarum artium studium, tum omnis liberalis et digna homine nobili ab eo percepta doctrina, quibus temporibus florere in foro maxime potuit, caruit omnino rebus urbanis. Vt enim admodum adulescens cum fratre ari pietate et industria praedito paternas inimicitias magna cum gloria est persecutus, in Asiam quaestor profectus, ibi permultos annos admirabili quadam laude prouinciae praefuit; deinde absens factus aedilis, continuo praetor — licebat enim celerius legis praemio — post in Africam, inde ad consulatum, quem ita gessit ut diligentiam admirarentur omnes, ingenium agnoscerent. Post ad Mithridaticum bellum missus a senatu non modo opinionem uicit omnium, quae de uirtute eius erat, sed etiam gloriam superiorum. Idque eo fuit mirabilius, quod ab eo laus imperatoria non admodum exspectabatur, qui adulescentiam in forensi opera, quaesturae diuturnum tempus Murena bellum in Ponto gerente in Asia pace consumpserat. Sed incredibilis quaedam ingeni magnitudo non desiderauit indocilem usus disciplinam. Itaque cum totum iter et nauigationem consumpsisset partim in percontando a peritis, partim in rebus gestis legendis, in Asiam factus imperator uenit, cum esset Roma profectus rei militaris rudis. Habuit enim diuinam quandam memoriam rerum, uerborum maiorem Hortensius, sed quo plus in negotiis gerendis res quam uerba prosunt, hoc erat memoria illa praestantior, quam fuisse in Themistocle, quem facile Graeciae principem ponimus, singularem ferunt, qui quidem etiam pollicenti cuidam se artem ei memoriae, quae tum primum proferebatur, traditurum respondisse dicitur obliuisci se malle discere; credo, quod haerebant…

Lee la obra completa →

← Volver a Cicerón