SigPhiSigPhi

Academica Priora

Cicerón

Idioma:
latín
Estado:
Obra completa
Autoría:
Escrita por el autor
Estado del texto:
Sin ruido de escaneo detectado (medición automática sobre todo el texto, no revisada a mano)
Extensión:
~23.800 palabras · 113 pasajes
Cita esta obra
  • APACicerón. (n.d.). Academica Priora. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/academica-priora
  • MLACicerón. Academica Priora. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/cicero/academica-priora.
  • ChicagoCicerón. Academica Priora. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/cicero/academica-priora.

Referencia de la edición reproducida. SigPhi es la reproducción digital. Se incluyen año, editorial y traductor cuando constan; «n.d.» indica que no consta el año.

De qué trata

El original latino de la primera edición: el libro que se ha conservado de ella, el «Lucullus».

Contexto e historia

Escritas el 45 a. C., son el libro de Cicerón sobre si puede saberse algo: la defensa del escepticismo de la Nueva Academia, la escuela donde él se había formado. La disputa es con los estoicos, que sostenían que hay percepciones tan claras que no pueden engañar y que el sabio puede asentir a ellas con certeza; contra eso, Cicerón despliega los argumentos de Carnéades —los sueños, las ilusiones, los gemelos indistinguibles— para concluir que la certeza no se da, y que lo que queda no es el silencio sino lo probable: se puede vivir y decidir siguiendo lo verosímil, sin afirmarlo como cierto. Cicerón la reescribió entera al cabo de pocas semanas, y por eso hay dos ediciones, ninguna conservada completa. Es la fuente principal de todo el debate epistemológico helenístico, y cuando Agustín quiso combatir el escepticismo, fue contra este libro contra el que escribió.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Extracto de la edición disponible
Similiter uos, cum perturbare, ut illi rem publicam, sic uos philosophiam bene iam constitutam uelitis, Empedoclen, Anaxagoran, Democritum, Parmeniden, Xenophanen, Platonem etiam et Socraten profertis. Sed neque Saturninus, ut nostrum inimicum potissimum nominem, simile quicquam habuit ueterum illorum nec Arcesilae calumnia conferenda est cum Democriti uerecundia. Et tamen isti physici raro admodum, cum haerent aliquo loco, exclamant quasi mente incitati, Empedocles quidem, ut interdum mihi furere uideatur, abstrusa esse omnia, nihil nos sentire, nihil cernere, nihil omnino quale sit posse reperire; maiorem autem partem, mihi quidem omnes, isti uidentur nimis etiam quaedam adfirmare plusque profiteri se scire quam sciant. Quod si illi tum in nouis rebus quasi modo nascentes haesitauerunt, nihilne tot saeculis, summis ingeniis, maximis studiis explicatum putamus? Nonne, cum iam philosophorum disciplinae grauissimae constitissent, tum exortus est ut in optima re publica Ti. Gracchus qui otium perturbaret, sic Arcesilas qui constitutam philosophiam euerteret et in eorum auctoritate delitisceret, qui negauissent quicquam sciri aut percipi posse? Quorum e numero tollendus est et Plato et Socrates, alter, quia reliquit perfectissimam disciplinam, Peripateticos et Academicos, nominibus differentis, re congruentis, a quibus Stoici ipsi uerbis magis quam sententiis dissenserunt; Socrates autem de se ipse detrahens in disutatione plus tribuebat eis, quos uolebat refellere. Ita, cum aliud diceret atque sentiret, libenter uti solitus est ea dissimulatione, quam Graeci @ei)rwnei/an uocant; quam ait etiam in Africano fuisse Fannius, idque propterea uitiosum in illo non putandum, quod idem fuierit in Socrate. ---- VI.

Lee esta edición →

← Volver a Cicerón