Les Confessions (la)
- Langue:
- latin
- État:
- Œuvre complète
- Paternité:
- Écrite par l'auteur
- État du texte:
- Aucun bruit de numérisation détecté (mesure automatique sur tout le texte, non vérifiée à la main)
- Étendue:
- ~170 000 mots · 791 passages
Citer cette œuvre
- APAAugustin d'Hippone. (n.d.). Confessiones [Les Confessions (la)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/augustine/confessiones-latin
- MLAAugustin d'Hippone. Confessiones [Les Confessions (la)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/augustine/confessiones-latin.
- ChicagoAugustin d'Hippone. Confessiones [Les Confessions (la)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/augustine/confessiones-latin.
Référence de l’édition reproduite. SigPhi est la reproduction numérique. Année, éditeur et traducteur sont indiqués lorsqu’ils sont connus ; « n.d. » signale une année inconnue.
De quoi il s'agit
Le récit qu'Augustin fait à Dieu de sa propre vie : la jeunesse à Carthage, les années de doute, la conversion dans un jardin de Milan, et la question de ce que sont le temps et la mémoire.
Contexte et histoire
Écrites vers 397-400, quand Augustin était déjà évêque d'Hippone, dans l'Afrique romaine. C'est le premier grand livre introspectif de la littérature occidentale : personne avant lui n'avait examiné sa propre intériorité à cette profondeur, ni ne l'avait écrite en s'adressant à Dieu directement. La conversion qu'il raconte — l'été 386, la voix d'un enfant chantant « prends et lis » — est l'une des scènes les plus influentes jamais écrites, et le genre entier de l'autobiographie moderne lui doit son existence.
Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.
mentis oculos reducit. Narrat se argumento quodam Nebridii valde perculsum, crassis tamen adhuc tenebris obvolvi, cum de Deo non nisi corporaliter sentire potuerit; Manichæos ergo impie sentire probe cernit, Ecclesiæ vero fidem omnino amplecti nequit; a Mathematicorum erroribus revocatur; quæstione tamen, unde malum? misere torquetur; plurimum e Platonicorum libris proficit, neque tamen sufficiunt, cum de Christi incarnatione prave senserit; arreptis vero S. Scripturis, et præsertim Apostolo Paulo, dubitationes ejus omnes concidunt. 103 LIBER OCTAVUS. Vitæ ipsius partem attingit celeberrimam, annum ætatis trigesimum secundum, quo nempe cum Simplicianum consuluisset, audita ab eo Victorini conversione, ad imitandum exarsit. Tum vero, iis quæ de Antonio Ægyptio monacho et duorum aulicorum conversione a Pontitiano didicit, magis magisque accensus, post vehementem luctam inter carnem et spiritum, codicem Apostoli coelesti admonitus oraculo inspexit; lectoque qui ipsi primus occurrit versiculo, omnino immutatur, et diruptis cupiditatum vinculis totus ad Deum convertitur. 125 {xv} LIBER NONUS. Uni jam Deo vivere studens, Rhetoricæ professionem, sed non ante transactas vindemiales ferias quæ proxime instabant, abjicere statuit. Interim rure Cassiciaco apud amicum ejus Verecundum ad percipiendam Baptismi gratiam se parat; ac tandem cum Alypio, et filio suo Adeodato baptizatur. Nec multo post, Africam repetens, Ostiam venit, cum amicis et matre Monnica, cujus vitam et sanctos mores brevi compendio exhibet, quæque ibidem defungitur, anno ætatis suæ 56, Augustini 33. 145 LIBER DECIMUS. Quemadmodum prioribus Libris aperuit, qualis ante perceptam baptismi gratiam fuerit, in hoc scrutatur, qualis esset quo tempore hæc scribebat. Ac primum se Deum amare profitetur.…