SigPhiSigPhi

Brutus (ed. 2)

Cicéron

Langue:
latin
État:
Œuvre complète
Paternité:
Écrite par l'auteur
État du texte:
Texte propre
Étendue:
~43 200 mots · 205 passages
Citer cette œuvre
  • APACicéron. (n.d.). Brutus (ed. 2). SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/brutus
  • MLACicéron. "Brutus (ed. 2)." SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/cicero/brutus.
  • ChicagoCicéron. Brutus (ed. 2). SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/brutus.

De quoi il s'agit

L'original latin du « Brutus », de 46 av. J.-C. : l'histoire de l'éloquence romaine racontée comme un catalogue d'orateurs.

Contexte et histoire

Cicéron parcourt, orateur par orateur, deux longs siècles d'éloquence romaine jusqu'à arriver à lui-même, et c'est à peu près tout ce que nous savons de cette histoire : sans ce livre, la plupart de ces noms ne seraient que des noms. La forme est un dialogue avec Brutus et Atticus dans le jardin de sa maison, mais le ton, c'est le moment qui le donne : César est dictateur, les tribunaux ne décident plus rien, et le livre est à la fois une histoire et un deuil — la chronique d'un art écrite quand l'art manque d'air. De là les pages sur Hortensius, le rival de toute une vie, qui ferment le livre comme un éloge funèbre du métier entier. Avec l'« Orator », écrit la même année et dédié au même Brutus, il forme un diptyque : celui-ci regarde en arrière, l'autre dessine l'idéal.

Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.

Comment cela commence
Cum e Cilicia decedens Rhodum venissem et eo mihi de Q. Hortensii morte esset allatum, opinione omnium majorem animo cepi dolorem. Nam et amico amisso cum consuetudine jucunda tum multorum officiorum conjunctione me privatum videbam, et interitu talis auguris dignitatem nostri collegii deminutam dolebam; qua in cogitatione et cooptatum me ab eo in collegium recordabar, in quo juratus judicium dignitatis meae fecerat, et inauguratum ab eodem; ex quo augurum institutis in parentis eum loco colere debebam. Augebat etiam molestiam quod magna sapientium civium bonorumque penuria vir egregius conjunctissimusque mecum consiliorum omnium societate alienissimo reipublicae tempore exstinctus et auctoritatis et prudentiae suae triste nobis desiderium reliquerat; dolebamque quod, non, ut plerique putabant, adversarium aut obtrectatorem laudum mearum, sed socium potius et consortem gloriosi laboris amiseram. Et enim si in leviorum artium studio memoriae proditum est, poetas nobiles poetarum aequalium morte doluisse, quo tandem animo ejus interitum ferre debui, cum quo certare erat gloriosius quam omnino adversarium non habere? cum praesertim non modo nunquam sit aut illius a me cursus impeditus aut ab illo meus, sed contra semper alter ab altero adjutus et communicando et monendo et favendo.

Lire l'œuvre entière →

← Retour à Cicéron