Sur son consulat
- Langue:
- latin
- État:
- Œuvre complète
- Paternité:
- Écrite par l'auteur
- État du texte:
- Aucun bruit de numérisation détecté (mesure automatique sur tout le texte, non vérifiée à la main)
- Étendue:
- ~1 050 mots · 5 passages
Citer cette œuvre
- APACicéron. (n.d.). De Consulatu Suo [Sur son consulat]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/de-consulatu-suo
- MLACicéron. De Consulatu Suo [Sur son consulat]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/cicero/de-consulatu-suo.
- ChicagoCicéron. De Consulatu Suo [Sur son consulat]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/de-consulatu-suo.
Référence de l’édition reproduite. SigPhi est la reproduction numérique. Année, éditeur et traducteur sont indiqués lorsqu’ils sont connus ; « n.d. » signale une année inconnue.
De quoi il s'agit
Un poème épique que Cicéron a écrit sur son propre consulat. Il n'en reste que des fragments, qu'il cite lui-même dans d'autres ouvrages.
Contexte et histoire
L'œuvre qui lui a valu le plus de moqueries dans l'Antiquité, à cause d'un vers où il se loue lui-même, et il en subsiste assez pour comprendre pourquoi. Elle vaut d'être là : elle montre que le Cicéron prudent des traités et le Cicéron vaniteux sont le même homme. Fragmentaire à dessein : le poème entier est perdu.
Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.
multaque per terras vates oracla furenti pectore fundebant tristis minitantia casus; atque ea quae lapsu tandem cecidere vetusto, haec fore perpetuis signis clarisque frequentans ipse deum genitor caelo terrisque canebat. Nunc ea Torquato quae quondam et consule Cotta Lydius ediderat Tyrrhenae gentis haruspex, omnia fixa tuus glomerans determinat annus. Nam pater altitonans stellanti nixus Olympo ipse suos quondam tumulos ac templa petivit et Capitolinis iniecit sedibus ignis. Tum species ex aere vetus venerataque Nattae concidit, elapsaeque vetusto numine leges, et divom simulacra peremit fulminis ardor. Hic silvestris erat Romani nominis altrix, Martia, quae parvos Mavortis semine natos uberibus gravidis vitali rore rigabat: quae tum cum pueris flammato fulminis ictu concidit atque avolsa pedum vestigia liquit. Tum quis non, artis scripta ac monumenta volutans, voces tristificas chartis promebat Etruscis? Omnes civilem generosa[m] stirpe profectam vier ingentem Cladem pestemque monebant, [vol] tum legum exitium constanti voce ferebant, templa deumque adeo flammis urbemque iubebant eripere et stragem horribilem caedemque vereri; atque haec fixa gravi fato ac fundata teneri, ni prius excelsum ad columen formata decore sancta Iovis species claros spectaret in ortus: tum fore ut occultos populus sanctusque senatus cernere conatus posset, si solis ad ortum conversa inde patrum sedes populique videret. Haec tardata diu species multumque morata consule te tandem celsa est in sede locata, atque una fixi ac signati temporis hora Iuppiter excelsa clarabat sceptra columna, et clades patriae flamma ferroque parata vocibus Allobrogum patribus populoque patebat. Rite igitur veteres, quorum monumenta tenetis, qui populos urbisque modo ac virtute regebant, rite etiam vestri, quorum pietasque fidesque praestitit et longe vicit sapientia cunctos, praecipue coluere vigenti numine divos.…