De officiis
- Langue:
- latin
- État:
- Œuvre complète
- Paternité:
- Écrite par l'auteur
- Étendue:
- ~46 900 mots · 223 passages
Citer cette œuvre
- APACicéron. (n.d.). De officiis. SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/de-officiis
- MLACicéron. "De officiis." SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/cicero/de-officiis.
- ChicagoCicéron. De officiis. SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/de-officiis.
De quoi il s'agit
On Duties (44 BC), in LATIN: the original.
Contexte et histoire
Cicero's last work, written in a few months while Mark Antony hunted him, and addressed to his son. It asks what to do when the honourable and the useful seem to clash, and answers that they never really do. **Text in the original language.** It was the moral handbook of the West for eighteen centuries: the second book Gutenberg printed, after the Bible.
Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.
Quamquam te, Marce fili, annum iam audientem Cratippum idque Athenis abundare oportet praeceptis institutisque philosophiae propter summam et doctoris auctoritatem et urbis, quorum alter te scientia augere potest, altera exemplis, tamen, ut ipse ad meam utilitatem semper cum Graecis Latina coniunxi neque id in philosophia solum, sed etiam in dicendi exercitatione feci, idem tibi censeo faciendum, ut par sis in utriusque orationis facultate. Quam quidem ad rem nos, ut videmur, magnum attulimus adiumentum hominibus nostris, ut non modo Graecarum litterarum rudes, sed etiam docti aliquantum se arbitrentur adeptos et ad dicendum et ad iudicandum. Quam ob rem disces tu quidem a principe huius aetatis philosophorum et disces quam diu voles; tam diu autem velle debebis, quoad te quantum proficias non paenitebit. Sed tamen nostra legens non multum a Peripateticis dissidentia, quoniam utrique Socratici et Platonici volumus esse, de rebus ipsis utere tuo iudicio--nihil enim impedio--orationem autem Latinam efficies profecto legendis nostris pleniorem. Nec vero hoc arroganter dictum existimari velim. Nam philosophandi scientiam concedens multis, quod est oratoris proprium, apte, distincte, ornate dicere, quoniam in eo studio aetatem consumpsi, si id mihi assumo, videor id meo iure quodam modo vindicare. Quam ob rem magnopere te hortor, mi Cicero, ut non solum orationes meas, sed hos etiam de philosophia libros, qui iam illis fere se aequarunt, studiose legas,--vis enim maior in illis dicendi,--sed hoc quoque colendum est aequabile et temperatum orationis genus. Et id quidem nemini video Graecorum adhuc contigisse, ut idem utroque in genere elaboraret sequereturque et illud forense dicendi et hoc quietum disputandi genus, nisi forte Demetrius Phalereus in hoc numero haberi potest, disputator subtilis, orator parum vehemens, dulcis tamen, ut Theophrasti discipulum possis agnoscere. Nos autem quantum in utroque p← Retour à Cicéron