SigPhiSigPhi

Pro Archia

Cicéron

Langue:
latin
État:
Œuvre complète
Paternité:
Écrite par l'auteur
État du texte:
Texte propre
Étendue:
~4 000 mots · 19 passages
Citer cette œuvre
  • APACicéron. (n.d.). Pro Archia. SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/pro-a-licinio-archia-poeta
  • MLACicéron. "Pro Archia." SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/cicero/pro-a-licinio-archia-poeta.
  • ChicagoCicéron. Pro Archia. SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/pro-a-licinio-archia-poeta.

De quoi il s'agit

Une défense de la citoyenneté d'un poète grec. Le dossier juridique est mince et Cicéron le sait, aussi passe-t-il le discours à défendre ce à quoi sert la littérature.

Contexte et histoire

62 av. J.-C. La digression sur la valeur des lettres — l'étude nourrit la jeunesse, réjouit la vieillesse et nous accompagne dans l'adversité — est le texte que Pétrarque a retrouvé en 1333 et qui a allumé la mèche humaniste. Un discours mineur en droit devenu l'un des textes fondateurs de la culture européenne.

Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.

Comment cela commence
Si quid est in me ingeni, iudices, quod sentio quam sit exiguum, aut si qua exercitatio dicendi, in qua me non infitior mediocriter esse versatum, aut si huiusce rei ratio aliqua ab optimarum artium studiis ac disciplina profecta, a qua ego nullum confiteor aetatis meae tempus abhorruisse, earum rerum omnium vel in primis hic A. Licinius fructum a me repetere prope suo iure debet. Nam quoad longissime potest mens mea respicere spatium praeteriti temporis, et pueritiae memoriam recordari ultimam, inde usque repetens hunc video mihi principem et ad suscipiendam et ad ingrediendam rationem horum studiorum exstitisse. Quod si haec vox, huius hortatu praeceptisque conformata, non nullis aliquando saluti fuit, a quo id accepimus quo ceteris opitulari et alios servare possemus, huic profecto ipsi, quantum est situm in nobis, et opem et salutem ferre debemus. Ac ne quis a nobis hoc ita dici forte miretur, quod alia quaedam in hoc facultas sit ingeni, neque haec dicendi ratio aut disciplina, ne nos quidem huic uni studio penitus umquam dediti fuimus. Etenim omnes artes, quae ad humanitatem pertinent, habent quoddam commune vinculum, et quasi cognatione quadam inter se continentur. Sed ne cui vestrum mirum esse videatur me in quaestione legitima et in iudicio publico--cum res agatur apud praetorem populi Romani, lectissimum virum, et apud severissimos iudices, tanto conventu hominum ac frequentia--hoc uti genere dicendi, quod non modo a consuetudine iudiciorum, verum etiam a forensi sermone abhorreat; quaeso a vobis, ut in hac causa mihi detis hanc veniam, adcommodatam huic reo, vobis (quem ad modum spero) non molestam, ut me pro summo poeta atque eruditissimo homine dicentem, hoc concursu hominum literatissimorum, hac vestra humanitate, hoc denique praetore exercente iudicium, patiamini de studiis humanitatis ac litterarum paulo loqui liberius, et in eius modi persona, quae propter otium ac studium minime in iudiciis periculisque tractata est, uti prope…

Lire l'œuvre entière →

← Retour à Cicéron