SigPhiSigPhi

Pro Aulo Cluentio Habito

Cicéron

Langue:
latin
État:
Œuvre complète
Paternité:
Écrite par l'auteur
État du texte:
Aucun bruit de numérisation détecté (mesure automatique sur tout le texte, non vérifiée à la main)
Étendue:
~34 500 mots · 164 passages
Citer cette œuvre
  • APACicéron. (n.d.). Pro Aulo Cluentio Habito. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/pro-aulo-cluentio-habito
  • MLACicéron. Pro Aulo Cluentio Habito. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/cicero/pro-aulo-cluentio-habito.
  • ChicagoCicéron. Pro Aulo Cluentio Habito. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/pro-aulo-cluentio-habito.

Référence de l'édition que reproduit SigPhi : SigPhi en est la reproduction numérique, pas l'éditeur. L'année de l'édition ne figure pas dans les métadonnées (d'où « n.d. ») et le traducteur n'apparaît que lorsqu'il est connu.

De quoi il s'agit

Une défense dans une affaire d'empoisonnement à l'intérieur d'une famille de province, avec une intrigue d'héritages, d'inceste et de jurys achetés qui court sur huit ans.

Contexte et histoire

Le plus long discours de Cicéron et le plus révélateur sur le fonctionnement réel de la justice romaine. Il a reconnu plus tard avoir, dans cette affaire, jeté de la poudre aux yeux des jurés — une formule que les rhéteurs citent depuis comme l'aveu de ce que fait un avocat.

Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.

Comment cela commence
sceleri Oppianici vendidit. Nihil posse iam ad hanc improbitatem addi videtur: attendite exitum. Quae mulier obtestatione viri decem illis mensibus ne domum quidem ullam nisi socrus suae nosse debuit haec quinto mense post viri mortem ipsi Oppianico nupsit. Quae nuptiae non diuturnae fuerunt; erant enim non matrimonii dignitate, sed sceleris societate coniunctae. Quid? illa caedes Asuvi Larinatis, adulescentis pecuniosi, quam clara tum recenti re fuit, quam omnium sermone celebrata! Fuit Avillius quidam Larino perdita nequitia et summa egestate, arte quadam praeditus ad libidines adulescentulorum excitandas accommodata: qui ut se blanditiis et adsentationibus in Asuvi consuetudinem penitus immersit, Oppianicus continuo sperare coepit hoc se Avillio tanquam aliqua machina admota capere Asuvi adulescentiam et fortunas eius patrias expugnare posse. Ratio excogitata Larini est, res translata Romam; inire enim consilium facilius in solitudine, perficere rem eius modi commodius in turba posse arbitrati sunt. Asuvius cum Avillio Romam est profectus: hos vestigiis Oppianicus consecutus est. Iam ut Romae vixerint, quibus conviviis, quibus flagitiis, quantis et quam profusis sumptibus, non modo conscio sed etiam conviva et adiutore Oppianico, longum est dicere mihi, praesertim ad alia properanti: exitum huius adsimulatae familiaritatis cognoscite. Cum esset adulescens apud mulierculam quandam, atque ubi pernoctarat ibi diem posterum commoraretur, Avillius, ut erat constitutum, simulat se aegrotare et testamentum facere velle. Oppianicus obsignatores ad eum, qui neque Asuvium neque Avillium nossent, adducit et illum Asuvium appellat. Ipse testamento Asuvi nomine obsignato discedit: Avillius ilico convalescit: Asuvius autem brevi illo tempore, quasi in hortulos iret, in harenarias quasdam extra portam Esquilinam perductus occiditur. Qui cum unum

Lire l'œuvre entière →

← Retour à Cicéron