SigPhiSigPhi

Pour Publius Sylla

Cicéron

Langue:
latin
État:
Œuvre complète
Paternité:
Écrite par l'auteur
État du texte:
Aucun bruit de numérisation détecté (mesure automatique sur tout le texte, non vérifiée à la main)
Étendue:
~11 200 mots · 53 passages
Citer cette œuvre
  • APACicéron. (n.d.). Pro P. Sulla [Pour Publius Sylla]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/pro-p-sulla
  • MLACicéron. Pro P. Sulla [Pour Publius Sylla]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/cicero/pro-p-sulla.
  • ChicagoCicéron. Pro P. Sulla [Pour Publius Sylla]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/pro-p-sulla.

Référence de l'édition que reproduit SigPhi : SigPhi en est la reproduction numérique, pas l'éditeur. L'année de l'édition ne figure pas dans les métadonnées (d'où « n.d. ») et le traducteur n'apparaît que lorsqu'il est connu.

De quoi il s'agit

La défense d'un homme accusé d'avoir rejoint la conjuration de Catilina, plaidée par le consul même qui l'avait écrasée.

Contexte et histoire

62 av. J.-C. La position de Cicéron est délicate et le discours l'admet : celui qui a envoyé des conjurés à la mort doit expliquer pourquoi celui-ci n'en était pas. Utile pour voir Cicéron faire de sa propre autorité un argument.

Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.

Comment cela commence
Itaque attende, Torquate, quam ego defugiam auctoritatem consulatus mei! Maxima voce ut omnes exaudire possint dico semperque dicam. Adeste omnes animis, Quirites, quorum ego frequentia magno opere laetor; erigite mentis aurisque vestras et me de invidiosis rebus, ut ille putat, dicentem attendite! Ego consul, cum exercitus perditorum civium clandestino scelere conflatus crudelissimum et luctuosissimum exitium patriae comparasset, cum ad occasum interitumque rei publicae Catilina in castris, in his autem templis atque tectis dux Lentulus esset constitutus, meis consiliis, meis laboribus, mei capitis periculis, sine tumultu, sine dilectu, sine armis, sine exercitu, quinque hominibus comprehensis atque confessis incensione urbem, internicione civis, vastitate Italiam, interitu rem publicam liberavi; ego vitam omnium civium, statum orbis terrae, urbem hanc denique, sedem omnium nostrum, arcem regum ac nationum exterarum, lumen gentium, domicilium imperi, quinque hominum amentium ac perditorum poena redemi. An me existimasti haec iniuratum in iudicio non esse dicturum quae iuratus in maxima contione dixissem? Atque etiam illud addam, ne qui forte incipiat improbus subito te amare, Torquate, et aliquid sperare de te, atque ut idem omnes exaudiant clarissima voce dicam. Harum omnium rerum quas ego in consulatu pro salute rei publicae suscepi atque gessi L. ille Torquatus, cum esset meus contubernalis in consulatu atque etiam in praetura fuisset, cum princeps, cum auctor, cum signifer esset iuventutis, actor, adiutor, particeps exstitit; parens eius, homo amantissimus patriae, maximi animi, summi consili, singularis constantiae, cum esset aeger, tamen omnibus rebus illis interfuit, nusquam est a me digressus, studio, consilio, auctoritate unus adiuvit plurimum, cum infirmitatem corporis animi virtute superaret.

Lire l'œuvre entière →

← Retour à Cicéron