SigPhiSigPhi

La scienza nuova — Volume II

Giambattista Vico

Langue:
italien
État:
Œuvre complète
Paternité:
Écrite par l'auteur
État du texte:
Texte propre
Étendue:
~10 500 mots · 50 passages
Citer cette œuvre
  • APAGiambattista Vico. (n.d.). La scienza nuova — Volume II. SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/giambattista-vico/la-scienza-nuova-volume-ii
  • MLAGiambattista Vico. "La scienza nuova — Volume II." SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/giambattista-vico/la-scienza-nuova-volume-ii.
  • ChicagoGiambattista Vico. La scienza nuova — Volume II. SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/giambattista-vico/la-scienza-nuova-volume-ii.

De quoi il s'agit

La Science nouvelle, tome II, en italien.

Contexte et histoire

Vico (1668-1744) soutient que les hommes peuvent connaître l'histoire parce qu'ils l'ont faite, et non la nature, qui est l'œuvre de Dieu. Toute l'idée moderne d'une science de l'homme vient de là. **Note : le catalogue a les trois tomes.**

Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.

Comment cela commence
CON I,E VARIANTI DELL’KIIIZIONK Mi 1130 E DI DIE REDAZIONI INTERMEDIE INEDITE E CIIRREDATA DI NIHE STftKICHK A CURA DI FAUSTO NICOLINI PARTE SECONDA BARI y. GIUS. LATERZA & FIGLI TIPOOBAFI-EDITORI-LIBRAI Indice 418 LIBRO SECONDO SEZIONE QUARTA CAPITOLO PRIMO detti a’ Latini i luoghi ove fossero de’ sepolcri i. E quivi cominciò l’universale credenza, che noi pruovammo sopra ne’ Principii ^ (de’ quali questo era il terzo che noi abbiamo preso di questa Scienza), cioè dell’immortalità dell’anime umane, le quali si dissero «dii manes» e nella Legge delle XII Tavole, al capo De parricidio^ «deivei parentum» si appellano ^. Altronde essi dovettero, in segno di seppoltura, o sopra o presso a ciascun tumulo, che altro dapprima non potè essere propiameiite che terra alquanto ^ CI e. 20, De success., ecc.: «Tantae utilitatis successiones humanum genus adgnovit, quod gentes, a matrimoniis auspicato initis coeptae, successionibus potissirnum sunt conservatae. Quare post auspicia secundum religionis locum deorum maniutn cultus tenuit. Et iura, quibus sepulturae institutae, «leges deorum» Euripides in «Supplicibus», Papinius «mundi foedera», Philo et losephus «ius naturae» appellarunt; et ab ritu hutnandi «hum,anitas» primum coepit proprieque sic appellata. Atque his de caussis apud om,nes ferm,e terrarum gentes permansit, ut in om.ni vita haec duo sum,m.a sanctitate et religione celebrarentur, nuptiae et sepulturae, quo gentium successiones essent qunm fieri posset certissimae; quibus utrisque respublicae omnes, omnia regna et imperia fundata sunt.,. Certe liane cullus partem [il culto pei trapassati] Romani xax’ ^^oyr^’^ «religionem» dixere et «religiosa loca > ubi mortui inferrentur, quasi hac re conservarentur deorum religiones».

Lire l'œuvre entière →

← Retour à Giambattista Vico