Consolation à sa mère Helvia
- Langue:
- latin
- État:
- Œuvre complète
- Paternité:
- Écrite par l'auteur
- État du texte:
- Aucun bruit de numérisation détecté (mesure automatique sur tout le texte, non vérifiée à la main)
- Étendue:
- ~11 800 mots · 56 passages
Citer cette œuvre
- APALucius Annaeus Seneca. (n.d.). Ad Helviam matrem, de Consolatione [Consolation à sa mère Helvia]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/seneca/ad-helviam-matrem-de-consolatione
- MLALucius Annaeus Seneca. Ad Helviam matrem, de Consolatione [Consolation à sa mère Helvia]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/seneca/ad-helviam-matrem-de-consolatione.
- ChicagoLucius Annaeus Seneca. Ad Helviam matrem, de Consolatione [Consolation à sa mère Helvia]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/seneca/ad-helviam-matrem-de-consolatione.
Référence de l'édition que reproduit SigPhi : SigPhi en est la reproduction numérique, pas l'éditeur. L'année de l'édition ne figure pas dans les métadonnées (d'où « n.d. ») et le traducteur n'apparaît que lorsqu'il est connu.
De quoi il s'agit
Écrit depuis l'exil en Corse pour consoler sa propre mère de la disgrâce de son fils : la pièce console celle qui est restée, non celui qui est parti.
Contexte et histoire
Un renversement du genre et le texte le plus personnel de Sénèque. Il y soutient que l'exil n'est pas un mal parce que l'esprit emporte avec lui tout ce qui compte — écrit depuis une île où il a passé huit ans. Cette entrée est l'original latin ; le catalogue contient aussi la traduction anglaise comme œuvre à part. Citer l'original.
Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.
mentium error est, cum tam exiguum capias, cupere multum? Licet itaque augeatis census, promoueatis fines, numquam tamen corpora uestra laxabitis. Cum bene cesserit negotiatio, multum militia rettulerit, cum indagati undique cibi coierint, non habebitis ubi istos apparatus uestros conlocetis. Quid tam multa conquiritis? Scilicet maiores nostri, quorum uirtus etiamnunc uitia nostra sustentat, infelices erant, qui sibi manu sua parabant cibum, quibus terra cubile erat, quorum tecta nondum auro fulgebant, quorum templa nondum gemmis nitebant; itaque tunc per fictiles deos religiose iurabatur: qui illos inuocauerant, ad hostem morituri, ne fallerent, redibant. Scilicet minus beate uiuebat dictator noster qui Samnitium legatos audit cum uilissimum cibum in foco ipse manu sua uersaret -- illa qua iam saepe hostem percusserat laureamque in Capitolini Iouis gremio reposuerat -- quam Apicius nostra memoria uixit, qui in ea urbe ex qua aliquando philosophi uelut corruptores iuuentutis abire iussi sunt scientiam popinae professus disciplina sua saeculum infecit.' Cuius exitum nosse operae pretium est. Cum sestertium milliens in culinam coniecisset, cum tot congiaria principum et ingens Capitolii uectigal singulis comisationibus exsorpsisset, aere alieno oppressus rationes suas tunc primum coactus inspexit: superfuturum sibi sestertium centiens computauit et uelut in ultima fame uicturus si in sestertio centiens uixisset, ueneno uitam finiuit. Quanta luxuria erat cui centiens sestertium egestas fuit! i nunc et puta pecuniae modum ad rem pertinere, non animi. Sestertium centiens aliquis extimuit et quod alii uoto petunt ueneno fugit. Illi uero tam prauae mentis homini ultima potio saluberrima fuit: tunc uenena edebat bibebatque cum inmensis epulis non delectaretur tantum sed gloriaretur, cum uitia sua ostentaret, cum ciuitatem in luxuriam suam conuerteret, cum iuuentutem ad imitationem sui sollicitaret etiam sine malis exemplis per se docilem.…