Consolation à Marcia
- Langue:
- latin
- État:
- Œuvre complète
- Paternité:
- Écrite par l'auteur
- État du texte:
- Aucun bruit de numérisation détecté (mesure automatique sur tout le texte, non vérifiée à la main)
- Étendue:
- ~13 900 mots · 66 passages
Citer cette œuvre
- APALucius Annaeus Seneca. (n.d.). Ad Marciam, de Consolatione [Consolation à Marcia]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/seneca/ad-marciam-de-consolatione
- MLALucius Annaeus Seneca. Ad Marciam, de Consolatione [Consolation à Marcia]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/seneca/ad-marciam-de-consolatione.
- ChicagoLucius Annaeus Seneca. Ad Marciam, de Consolatione [Consolation à Marcia]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/seneca/ad-marciam-de-consolatione.
Référence de l’édition reproduite. SigPhi est la reproduction numérique. Année, éditeur et traducteur sont indiqués lorsqu’ils sont connus ; « n.d. » signale une année inconnue.
De quoi il s'agit
Une consolation à une femme qui pleure un fils mort depuis trois ans et n'arrive pas à s'en relever. Sénèque ne lui demande pas de cesser de le ressentir : il lui demande de regarder le deuil en face.
Contexte et histoire
La plus ancienne des trois consolations conservées. Le genre était une convention rhétorique romaine, mais la dureté est ici réelle : il lui dit que qui pleure les morts se plaint de lui-même, et que la mort n'a rien emporté qui ne fût prêté dès le départ. Cette entrée est l'original latin ; le catalogue contient aussi la traduction anglaise comme œuvre à part. Citer l'original.
Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.
'At enim naturale desiderium suorum est.' Quis negat, quam diu modicum est? Nam discessu, non solum amissione carissimorum necessarius morsus est et firmissimorum quoque animorum contractio. Sed plus est quod opinio adicit quam quod natura imperauit. Aspice mutorum animalium quam concitata sint desideria et tamen quam breuia: uaccarum uno die alteroue mugitus auditur, nec diutius equarum uagus ille amensque discursus est; ferae cum uestigia catulorum consectatae sunt et siluas peruagatae, cum saepe ad cubilia expilata redierunt, rabiem intra exiguum tempus extinguunt; aues cum stridore magno inanes nidos circumfremuerunt, intra momentum tamen quietae uolatus suos repetunt; nec ulli animali longum fetus sui desiderium est nisi homini, qui adest dolori suo nec tantum quantum sentit sed quantum constituit adficitur. Vt scias autem non esse hoc naturale, luctibus frangi, primum magis feminas quam uiros, magis barbaros quam placidae eruditaeque gentis homines, magis indoctos quam doctos eadem orbitas uulnerat. Atqui quae a natura uim acceperunt eandem in omnibus seruant: apparet non esse naturale quod uarium est. Ignis omnes aetates omniumque urbium ciues, tam uiros quam feminas uret; ferrum in omni corpore exhibebit secandi potentiam. Quare? quia uires illis a natura datae sunt, quae nihil in personam constituit. Paupertatem luctum ambitionem alius aliter sentit prout illum consuetudo infecit, et inbecillum inpatientemque reddit praesumpta opinio de non timendis terribilis. VIII. Deinde quod naturale est non decrescit mora: dolorem dies longa consumit. Licet contumacissimum, cotidie insurgentem et contra remedia efferuescentem, tamen illum efficacissimum mitigandae ferociae tempus eneruat. Manet quidem tibi, Marcia, etiamnunc ingens tristitia et iam uidetur duxisse callum, non illa concitata qualis initio fuit, sed pertinax et obstinata; tamen hanc quoque tibi aetas minutatim eximet: quotiens aliud egeris, animus relaxabitur.…