SigPhiSigPhi

Consolation à Polybe

Lucius Annaeus Seneca

Langue:
latin
État:
Œuvre complète
Paternité:
Écrite par l'auteur
État du texte:
Aucun bruit de numérisation détecté (mesure automatique sur tout le texte, non vérifiée à la main)
Étendue:
~10 100 mots · 48 passages
Citer cette œuvre
  • APALucius Annaeus Seneca. (n.d.). Ad Polybium, de Consolatione [Consolation à Polybe]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione
  • MLALucius Annaeus Seneca. Ad Polybium, de Consolatione [Consolation à Polybe]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione.
  • ChicagoLucius Annaeus Seneca. Ad Polybium, de Consolatione [Consolation à Polybe]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/seneca/ad-polybium-de-consolatione.

Référence de l’édition reproduite. SigPhi est la reproduction numérique. Année, éditeur et traducteur sont indiqués lorsqu’ils sont connus ; « n.d. » signale une année inconnue.

De quoi il s'agit

Une consolation à un affranchi puissant de l'empereur Claude, pour la mort de son frère.

Contexte et histoire

Le texte le plus gênant de Sénèque : mêlés à la consolation, des éloges de Claude qui se lisent comme écrits par un homme cherchant à revenir d'exil — et ils l'étaient probablement. Il vaut la peine de l'avoir pour lire ensuite l'Apocoloquintose, où Sénèque se moque du même Claude une fois mort. Cette entrée est l'original latin ; le catalogue contient aussi la traduction anglaise comme œuvre à part. Citer l'original.

Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.

Extrait de l’édition disponible
Diutius accusare fata possumus, mutare non possumus: stant dura et inexorabilia; nemo illa convicio, nemo fletu, nemo causa movet; nihil umquam ulli parcunt nec remittunt. Proinde parcamus lacrimis nihil proficientibus; facilius enim nos inferis dolor iste adiciet quam illos nobis reducet: qui si nos torquet, non adiuvat, primo quoque tempore deponendus est et ab inanibus solaciis atque amara quadam libidine dolendi animus recipiendus est. Nam lacrimis nostris nisi ratio finem fecerit, fortuna non faciet. Omnis agedum mortalis circumspice, larga ubique flendi et adsidua materia est: alium ad cotidianum opus laboriosa egestas vocat, alium ambitio numquam quieta sollicitat, alius divitias, quas optaverat, metuit et voto laborat suo, alium solitudo [alium labor] torquet, alium semper vestibulum obsidens turba; hic habere se dolet liberos, hic perdidisse: lacrimae nobis deerunt ante quam causae dolendi. Non vides, qualem nobis vitam rerum natura promiserit, quae primum nascentium hominum fletum esse voluit? Hoc principio edimur, huic omnis sequentium annorum ordo consentit. Sic vitam agimus, ideoque moderate id fieri debet a nobis, quod saepe faciendum est, et respicientes, quantum a tergo rerum tristium immineat, si non finire lacrimas, at certe reservare debemus. Nulli parcendum est rei magis quam huic, cuius tam frequens usus est. V. Illud quoque te non minimum adiuverit, si cogitaveris nulli minus gratum esse dolorem tuum quam ei, cui praestari videtur: torqueri ille te aut non vult aut non intellegit. Nulla itaque eius officii ratio est, quod ei, cui praestatur, si nihil sentit, supervacuum est, si sentit, ingratum est. Neminem esse toto orbe terrarum, qui delectetur lacrimis tuis, audacter dixerim. Quid ergo? Quem nemo adversus te animum gerit, eum esse tu credis fratris tui, ut cruciatu tui noceat tibi, ut te velit abducere ab occupationibus tuis, id est a studio et a Caesare? Non est hoc simile veri.…

Lire cette édition →

← Retour à Lucius Annaeus Seneca