SigPhiSigPhi

Sur la tranquillité de l'âme (ed. 2)

Lucius Annaeus Seneca

Langue:
latin
État:
Œuvre complète
Paternité:
Écrite par l'auteur
État du texte:
Aucun bruit de numérisation détecté (mesure automatique sur tout le texte, non vérifiée à la main)
Étendue:
~12 600 mots · 60 passages
Citer cette œuvre
  • APALucius Annaeus Seneca. (n.d.). De tranquillitate animi [Sur la tranquillité de l'âme (ed. 2)]. Digital reproduction: SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/seneca/de-tranquillitate-animi
  • MLALucius Annaeus Seneca. De tranquillitate animi [Sur la tranquillité de l'âme (ed. 2)]. Digital reproduction, SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/seneca/de-tranquillitate-animi.
  • ChicagoLucius Annaeus Seneca. De tranquillitate animi [Sur la tranquillité de l'âme (ed. 2)]. Digital reproduction, SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/seneca/de-tranquillitate-animi.

Référence de l'édition que reproduit SigPhi : SigPhi en est la reproduction numérique, pas l'éditeur. L'année de l'édition ne figure pas dans les métadonnées (d'où « n.d. ») et le traducteur n'apparaît que lorsqu'il est connu.

De quoi il s'agit

Un ami lui écrit qu'il se sent inquiet sans savoir pourquoi, et Sénèque lui diagnostique son état et lui prescrit un remède : ni retraite totale ni consumation dans l'activité, mais trouver la mesure.

Contexte et histoire

Le texte antique qui décrit le mieux une chose qui n'avait pas de nom : le malaise de qui a la vie réglée et ne va pas bien. Sénèque l'appelle displicentia sui, le dégoût de soi. Cette entrée est l'original latin ; le catalogue contient aussi la traduction anglaise comme œuvre à part. Citer l'original.

Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.

Comment cela commence
1 Transeamus ad patrimonia, maximam humanarum aerumnarum materiam. Nam, si omnia alia quibus angimur compares, mortes, aegrotationes, metus, desideria, dolorum laborumque patientiam, cum iis quae nobis mala pecunia nostra exhibet, haec pars multum praegrauabit. 2 Itaque cogitandum est quanto leuior dolor sit non habere quam perdere, et intellegemus paupertati eo minorem tormentorum quo minorem damnorum esse materiam. Erras enim si putas animosius detrimenta diuites ferre: maximis minimisque corporibus par est dolor uulneris. 3 Bion eleganter ait non minus molestum esse caluis quam comatis pilos uelli. Idem scias licet de pauperibus locupletibusque, par illis esse tormentum: utrique enim pecunia sua obhaesit nec sine sensu reuelli potest. Tolerabilius autem est, ut dixi, faciliusque non adquirere quam amittere, ideoque laetiores uidebis quos numquam fortuna respexit quam quos deseruit. 4 Vidit hoc Diogenes, uir ingentis animi, et effecit ne quid sibi eripi posset. Tu istud paupertatem, inopiam, egestatem uoca, quod uoles ignominiosum securitati nomen impone: putabo hunc non esse felicem, si quem mihi alium inueneris cui nihil pereat. Aut ego fallor, aut regnum est inter auaros, circumscriptores, latrones, plagiarios unum esse cui noceri non possit. 5 Si quis de felicitate Diogenis dubitat, potest idem dubitare et de deorum immortalium statu, an parum beate degant quod nec praedia nec horti sint nec alieno colono rura pretiosa nec grande in foro faenus. Non te pudet, quisquis diuitiis astupes? Respice agedum mundum: nudos uidebis deos, omnia dantes, nihil habentes. Hunc tu pauperem putas an diis immortalibus similem, qui se fortuitis omnibus exuit? 6 Feliciorem tu Demetrium Pompeianum uocas, quem non puduit locupletiorem esse Pompeio? Numerus illi cotidie seruorum uelut imperatori exercitus referebatur, cui iamdudum diuitiae esse debuerant duo uicarii et cella laxior.…

Lire l'œuvre entière →

← Retour à Lucius Annaeus Seneca