運命について
- 言語:
- ラテン語
- 状態:
- 完全な作品
- 著者性:
- 著者自身による
- テキストの状態:
- 良好なテキスト
- 分量:
- 約 6,110 語 · 29 節
この作品を引用
- APAキケロ. (n.d.). 運命について. SigPhi. https://sigphiai.com/ja/works/cicero/de-fato-marcus-tullius-cicero
- MLAキケロ. "運命について." SigPhi, https://sigphiai.com/ja/works/cicero/de-fato-marcus-tullius-cicero.
- Chicagoキケロ. 運命について. SigPhi. https://sigphiai.com/ja/works/cicero/de-fato-marcus-tullius-cicero.
何についての本か
紀元前四四年のキケロの運命論のラテン語原文。不完全なかたちで伝わる。
背景と歴史
現存する本文は途中から始まり、途中で終わる。冒頭と結末と中間の何箇所かが失われ、残っているのはヒルティウスとの対話の中央部である。問いは、すべては決定されているのか。キケロは諸学派を割ったあの論争を並べてみせる。原因に鎖でつながれた運命のクリュシッポス。原子の偶然の逸れを説くエピクロス。そのあいだにカルネアデス——キケロが傾くのはこちらで——未来についての判断を真か偽かと認めても、それによって意志が鎖につながれるわけではない、と説く。「怠惰な論証」もここにある——すべてが書かれているなら、なぜ医者を呼ぶのか。完全原因と補助原因というクリュシッポスの区別もここだ。この古代の論争全体の主要な典拠であり、その論争は、名前を替えれば、決定論と自由をめぐって今なお続いているまさにあの論争である。
これは編集上の背景であり、引用できる典拠ではありません。作品本文の一節とは異なり、これらの記述はコーパスで検証できません。
[1] ...quia pertinet ad mores, quod ethos illi vocant, nos eam partem philosophiae de moribus appellare solemus, sed decet augentem linguam Latinam nominare moralem; explicandaque vis est ratioque enuntiationum, quae Graeci axiomata vocant; quae de re futura cum aliquid dicunt deque eo, quod possit fieri aut non possit, quam vim habeant, obscura quaestio est, quam Peri Dynaton philosophi appellant, totaque est Logike, quam rationem disserendi voco. Quod autem in aliis libris feci, qui sunt de natura deorum, itemque in iis, quos de divinatione edidi, ut in utramque partem perpetua explicaretur oratio, quo facilius id a quoque probaretur, quod cuique maxime probabile videretur, id in hac disputatione de fato casus quidam ne facerem inpedivit. [2] Nam cum essem in Puteolano Hirtiusque noster, consul designatus, isdem in locis, vir nobis amicissimus et his studiis, in quibus nos a pueritia viximus, deditus, multum una eramus, maxime nos quidem exquirentes ea consilia, quae ad pacem et ad concordiam civium pertinerent. Cum enim omnes post interitum Caesaris novarum perturbationum causae quaeri viderentur iisque esse occurrendum putaremus, omnis fere nostra in his deliberationibus consumebatur oratio, idque et saepe alias et quodam liberiore, quam solebat, et magis vacuo ab interventoribus die, cum ad me ille venisset, primo ea, quae erant cotidiana et quasi legitima nobis, de pace et de otio. [3] Quibus actis, Quid ergo? inquit ille, quoniam oratorias exercitationes non tu quidem, ut spero, reliquisti, sed certe philosophiam illis anteposuisti, possumne aliquid audire? Tu vero, inquam, vel audire vel dicere; nec enim, id quod recte existimas, oratoria illa studia deserui, quibus etiam te incendi, quamquam flagrantissumum acceperam, nec ea, quae nunc tracto, minuunt, sed augent potius illam facultatem.…