SigPhiSigPhi

Bhagavad-gītā

Bhagavad-gita

Idioma:
inglés
Estado:
Obra completa
Autoría:
Atribuida (autoría debatida)
Estado del texto:
Texto limpio
Extensión:
~22.900 palabras · 109 pasajes
Cita esta obra
  • APABhagavad-gita. (n.d.). Bhagavad-gītā. SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/bhagavad-gita/bhagavad-gita-the-song-celestial
  • MLABhagavad-gita. "Bhagavad-gītā." SigPhi, https://sigphiai.com/es/works/bhagavad-gita/bhagavad-gita-the-song-celestial.
  • ChicagoBhagavad-gita. Bhagavad-gītā. SigPhi. https://sigphiai.com/es/works/bhagavad-gita/bhagavad-gita-the-song-celestial.

De qué trata

La versión inglesa en verso que Edwin Arnold publicó en 1885, la que dio a conocer la Gita en Occidente.

Contexto e historia

La «Bhagavad-gita» son setecientos versos dentro del «Mahabharata»: justo antes de la batalla, Arjuna ve parientes en ambos bandos y deja caer el arco, y Krishna le responde con el diálogo que se ha convertido en el texto más leído del hinduismo. La respuesta es que el deber ha de cumplirse sin agarrarse al fruto de la acción, y de ahí salen las tres vías —del conocimiento, de la acción y de la devoción— que después se han comentado sin descanso. Esta traducción está en verso blanco inglés y es, como todas las de aquel momento, más bella que literal: es la que leyó Gandhi de joven —en inglés antes que en sánscrito, según él mismo contó— y la que llegó a los trascendentalistas. Para la letra conviene ir al original; para entender cómo entró la Gita en el mundo anglosajón, éste es el texto.

Contexto editorial, no una fuente citable: a diferencia de los pasajes de la obra, estos datos no se pueden comprobar contra el corpus.

Cómo empieza
So have I read this wonderful and spirit-thrilling speech, By Krishna and Prince Arjun held, discoursing each with each; So have I writ its wisdom here,--its hidden mystery, For England; O our India! as dear to me as She! EDWIN ARNOLD PREFACE PREFACE This famous and marvellous Sanskrit poem occurs as an episode of the Mahabharata, in the sixth--or "Bhishma"--Parva of the great Hindoo epic. It enjoys immense popularity and authority in India, where it is reckoned as one of the ``Five Jewels,"--pancharatnani--of Devanagiri literature. In plain but noble language it unfolds a philosophical system which remains to this day the prevailing Brahmanic belief, blending as it does the doctrines of Kapila, Patanjali, and the Vedas. So lofty are many of its declarations, so sublime its aspirations, so pure and tender its piety, that Schlegel, after his study of the poem, breaks forth into this outburst of delight and praise towards its unknown author: "Magistrorum reverentia a Brachmanis inter sanctissima pietatis officia refertur. Ergo te primum, Vates sanctissime, Numinisque hypopheta! quisquis tandem inter mortales dictus tu fueris, carminis bujus auctor,, cujus oraculis mens ad excelsa quaeque,quaeque,, aeterna atque divina, cum inenarraoih quddam delectatione rapitur-te primum, inquam, salvere jubeo, et vestigia tua semper adore.…

Lee la obra completa →

Temas de la obra

← Volver a Bhagavad-gita