Académiques (ed. 2)
- Langue:
- latin
- État:
- Œuvre complète
- Paternité:
- Écrite par l'auteur
- État du texte:
- Texte propre
- Étendue:
- ~23 800 mots · 113 passages
Citer cette œuvre
- APACicéron. (n.d.). Académiques (ed. 2). SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/academica-priora
- MLACicéron. "Académiques (ed. 2)." SigPhi, https://sigphiai.com/fr/works/cicero/academica-priora.
- ChicagoCicéron. Académiques (ed. 2). SigPhi. https://sigphiai.com/fr/works/cicero/academica-priora.
De quoi il s'agit
L'original latin de la première édition : le livre qui en subsiste, le « Lucullus ».
Contexte et histoire
Écrites en 45 av. J.-C., c'est le livre de Cicéron sur la question de savoir si l'on peut savoir quelque chose : la défense du scepticisme de la Nouvelle Académie, l'école où il s'était formé. La dispute est avec les stoïciens, qui soutenaient qu'il existe des perceptions si claires qu'elles ne peuvent tromper, et que le sage peut y donner son assentiment avec certitude ; contre cela, Cicéron déploie les arguments de Carnéade — les rêves, les illusions, les jumeaux indiscernables — pour conclure que la certitude ne se donne pas, et que ce qui reste n'est pas le silence mais le probable : on peut vivre et décider en suivant le vraisemblable, sans l'affirmer comme certain. Cicéron récrivit l'ouvrage entier en quelques semaines, d'où deux éditions, dont aucune n'est conservée complète. C'est la source principale de tout le débat hellénistique sur la connaissance, et quand Augustin voulut combattre le scepticisme, c'est contre ce livre qu'il écrivit.
Contexte éditorial, non une source citable : contrairement aux passages de l'œuvre, ces données ne peuvent pas être vérifiées dans le corpus.
I · II · III · IV · V · VI · VII · VIII · IX · X · XI · XII · XIII · XIV · XV · XVI · XVII · XVIII · XIX · XX · XXI · XXII · XXIII · XXIV · XXV · XXVI · XXVII · XXVIII · XXIX · XXX · XXXI · XXXII · XXXIII · XXXIV · XXXV · XXXVI · XXXVII · XXXVIII · XXXIX · XL · XLI · XLII · XLIII · XLIV · XLV · XLVI · XLVII · XLVIII ----I. Magnum ingenium L. Luculli magnumque optimarum artium studium, tum omnis liberalis et digna homine nobili ab eo percepta doctrina, quibus temporibus florere in foro maxime potuit, caruit omnino rebus urbanis. Vt enim admodum adulescens cum fratre ari pietate et industria praedito paternas inimicitias magna cum gloria est persecutus, in Asiam quaestor profectus, ibi permultos annos admirabili quadam laude prouinciae praefuit; deinde absens factus aedilis, continuo praetor — licebat enim celerius legis praemio — post in Africam, inde ad consulatum, quem ita gessit ut diligentiam admirarentur omnes, ingenium agnoscerent. Post ad Mithridaticum bellum missus a senatu non modo opinionem uicit omnium, quae de uirtute eius erat, sed etiam gloriam superiorum. Idque eo fuit mirabilius, quod ab eo laus imperatoria non admodum exspectabatur, qui adulescentiam in forensi opera, quaesturae diuturnum tempus Murena bellum in Ponto gerente in Asia pace consumpserat. Sed incredibilis quaedam ingeni magnitudo non desiderauit indocilem usus disciplinam. Itaque cum totum iter et nauigationem consumpsisset partim in percontando a peritis, partim in rebus gestis legendis, in Asiam factus imperator uenit, cum esset Roma profectus rei militaris rudis. Habuit enim diuinam quandam memoriam rerum, uerborum maiorem Hortensius, sed quo plus in negotiis gerendis res quam uerba prosunt, hoc erat memoria illa praestantior, quam fuisse in Themistocle, quem facile Graeciae principem ponimus, singularem ferunt, qui quidem etiam pollicenti cuidam se artem ei memoriae, quae tum primum proferebatur, traditurum respondisse dicitur obliuisci se malle discere; credo, quod haerebant…